Wprowadzenie do czytania

Jeremiasz został powołany na proroka jako młodzieniec, dlatego lękiem napełniło go Boże słowo, które usłyszał w swym sercu. Później się okazało, że jego misja była rzeczywiście trudna. Jego wystąpienia spotykały się z ostrym sprzeciwem mieszkańców Jerozolimy, którzy grozili mu nawet śmiercią. Jednakże heroicznie zaufał Bogu i dzięki Jego mocy do końca pozostał wierny swemu powołaniu.

 


PIERWSZE CZYTANIEJr 1, 4-5. 17-19Powołanie proroka

Czytanie z Księgi proroka Jeremiasza
Za panowania Jozjasza Pan skierował do mnie następujące słowo: «Zanim ukształtowałem cię w łonie matki, znałem cię, nim przyszedłeś na świat, poświęciłem cię, prorokiem dla narodów ustanowiłem cię.
      Ty zaś przepasz biodra, wstań i mów wszystko, co ci rozkażę. Nie lękaj się ich, bym cię czasem nie napełnił lękiem przed nimi.
      A oto Ja czynię cię dzisiaj twierdzą warowną, kolumną żelazną i murem ze spiżu przeciw całej ziemi, przeciw królom judzkim i ich przywódcom, ich kapłanom i ludowi tej ziemi.
      Będą walczyć przeciw tobie, ale nie zdołają cię zwyciężyć, gdyż Ja jestem z tobą – mówi Pan – by cię ochraniać».
Oto słowo Boże.

 

Komentarz do czytania

Żaden człowiek nie przychodzi na świat z przypadku. Nawet jeśli może to tak wyglądać z ludzkiej perspektywy. Z Bożej wygląda to jednak zupełnie inaczej: Zanim ukształtowałem cię w łonie matki, znałem cię, nim przyszedłeś na świat, poświęciłem cię. Te słowa, które Pan Bóg bezpośrednio skierował do proroka Jeremiasza, w takim samym stopniu odnoszą się do każdego człowieka. To Pan Bóg przecież kształtuje każdego człowieka w łonie jego matki. Owszem, matka daje schronienie, a nawet swoje ciało rodzącemu się życiu, ale nie ma bezpośredniego wpływu na to, w jaki sposób będzie się ono rozwijało. I dla niej samej twarz dziecka, które urodzi, będzie niespodzianką. Dlatego każde życie jest święte, bo pochodzi od Boga. On też, jeśli będzie trzeba, o to życie we właściwym czasie się upomni.

 

 

Wprowadzenie do psalmu

W obliczu niebezpieczeństw psalmista zwraca się z ufnością do Boga, widzi w Nim bowiem niezdobytą twierdzę i fundament swej nadziei na ocalenie. Wspomina dawne chwile udręczenia i nieszczęść, w których doznał Bożej opieki, dlatego wie, że również teraz Bóg go nie opuści, lecz znów wkroczy w jego życie i udzieli mu swej pomocy. Jest on dla nas wzorem człowieka, który całe swe życie zawierzył Bogu.

 

PSALM RESPONSORYJNYPs 71

Refren:Będę wysławiał pomoc Twoją, Panie.
     W Tobie, Panie, ucieczka moja,
*
     niech wstydu nie zaznam na wieki.
     Wyzwól mnie i ratuj w Twej sprawiedliwości,
*
     nakłoń ku mnie ucho i ześlij ocalenie.
Refren:Będę wysławiał pomoc Twoją, Panie.
     Bądź dla mnie skałą schronienia
*
     i zamkiem warownym, aby mnie ocalić,
     bo Ty jesteś moją opoką i twierdzą.
*
     Boże mój, wyrwij mnie z rąk niegodziwca.
Refren:Będę wysławiał pomoc Twoją, Panie.
     Bo Ty, mój Boże, jesteś moją nadzieją,
*
     Panie, Tobie ufam od młodości.
     Ty byłeś moją podporą od dnia narodzin,
*
     od łona matki moim opiekunem.
Refren:Będę wysławiał pomoc Twoją, Panie.
     Moje usta będą głosiły Twoją sprawiedliwość
*
     i przez cały dzień Twoją pomoc.
     Boże, Ty mnie uczyłeś od mojej młodości
*
     i do tej chwili głoszę Twoje cuda.
Refren:Będę wysławiał pomoc Twoją, Panie.

 

Wprowadzenie do czytania

Większa od wiary i nadziei jest taka miłość, która skupia w sobie najbardziej szlachetne cechy i postawy. Człowiek żyjący na co dzień taką miłością naśladującą miłość samego Jezusa zawsze pragnie dobra innych, a nie swojego, przekracza wszelkie napięcia powstałe z różnorakich ludzkich wad i ograniczeń, okazuje szacunek temu, od kogo inni się odwracają, a dzięki temu burzy podziały między ludźmi.

 

DRUGIE CZYTANIE - DŁUŻSZE1 Kor 12, 31 - 13, 13Hymn o miłości

Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Koryntian
Bracia: Starajcie się o większe dary, a ja wam wskażę drogę jeszcze doskonalszą.
      Gdybym mówił językami ludzi i aniołów, a miłości bym nie miał, stałbym się jak miedź brzęcząca albo cymbał brzmiący. Gdybym też miał dar prorokowania i znał wszystkie tajemnice, i posiadał wszelką wiedzę i wiarę miał tak wielką, iżbym góry przenosił, a miłości bym nie miał – byłbym niczym. I gdybym rozdał na jałmużnę całą majętność moją, a ciało wystawił na spalenie, lecz miłości bym nie miał, nic mi nie pomoże.
      Miłość cierpliwa jest, łaskawa jest. Miłość nie zazdrości, nie szuka poklasku, nie unosi się pychą; nie jest bezwstydna, nie szuka swego, nie unosi się gniewem, nie pamięta złego, nie cieszy się z niesprawiedliwości, lecz współweseli się z prawdą. Wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieję, wszystko przetrzyma.
      Miłość nigdy nie ustaje, nie jest jak proroctwa, które się skończą, albo jak dar języków, który zniknie, lub jak wiedza, której zabraknie. Po części bowiem tylko poznajemy i po części prorokujemy. Gdy zaś przyjdzie to, co jest doskonałe, zniknie to, co jest tylko częściowe.
      Gdy byłem dzieckiem, mówiłem jak dziecko, czułem jak dziecko, myślałem jak dziecko. Kiedy zaś stałem się mężem, wyzbyłem się tego, co dziecinne.
      Teraz widzimy jakby w zwierciadle, niejasno; wtedy zaś ujrzymy twarzą w twarz. Teraz poznaję po części, wtedy zaś będę poznawał tak, jak sam zostałem poznany.
      Tak więc trwają wiara, nadzieja, miłość – te trzy: największa z nich jednak jest miłość.
Oto słowo Boże.

 

Komentarz do czytania

We wspaniałej medytacji nad naturą miłości, do której powinni zaglądać zwłaszcza młodzi, papież Benedykt XVI ostrzega: „Termin «miłość» stał się dziś jednym ze słów najczęściej używanych i także nadużywanych, którym nadajemy znaczenia zupełnie różne” (Deus caritas est, 2). Warto te papieskie rozważania skonfrontować ze słynnym Hymnem o miłości św. Pawła z dzisiejszego drugiego czytania. Miłość do Boga i człowieka to zbyt poważna sprawa, aby pozwalać sobie na tani, dziecinny sentymentalizm i błędy, których konsekwencje trzeba nieść czasem całe swe życie. Gdy byłem dzieckiem, mówiłem jak dziecko, czułem jak dziecko, myślałem jak dziecko. Kiedy zaś stałem się mężem, wyzbyłem się tego co dziecinne (1 Kor 13, 11).

 

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄPor. Łk 4, 18

Alleluja, alleluja, alleluja.
     Pan posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę,
     więźniom głosił wolność.
Alleluja, alleluja, alleluja.

 

Wprowadzenie do Ewangelii

Mieszkańcy Nazaretu chcieli, by Jezus dokonał na ich oczach cudownych uzdrowień, ale w ich oczekiwaniach nie było wiary. Nie byli też otwarci na działanie łaski, której Bóg pragnie udzielać nie tylko narodowi wybranemu, ale wszystkim ludziom bez wyjątku, dlatego odrzucili Chrystusa i ofiarowane przez Niego zbawienie. My nie chcemy iść w ich ślady, lecz miłością odpowiadamy na Jego bezgraniczną miłość.

 

EWANGELIAŁk 4, 21-30Jezus odrzucony w Nazarecie

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza
Kiedy Jezus przyszedł do Nazaretu, przemówił do ludu w synagodze:
      «Dziś spełniły się te słowa Pisma, które słyszeliście». A wszyscy przyświadczali Mu i dziwili się pełnym łaski słowom, które płynęły z ust Jego. I mówili: «Czy nie jest to syn Józefa?».
      Wtedy rzekł do nich: «Z pewnością powiecie Mi to przysłowie: Lekarzu, ulecz samego siebie; dokonajże i tu, w swojej ojczyźnie, tego, co wydarzyło się, jak słyszeliśmy, w Kafarnaum».
      I dodał: «Zaprawdę, powiadam wam: Żaden prorok nie jest mile widziany w swojej ojczyźnie. Naprawdę mówię wam: Wiele wdów było w Izraelu za czasów Eliasza, kiedy niebo pozostawało zamknięte przez trzy lata i sześć miesięcy, tak że wielki głód panował w całym kraju; a Eliasz do żadnej z nich nie został posłany, tylko do owej wdowy w Sarepcie Sydońskiej. I wielu trędowatych było w Izraelu za proroka Elizeusza, a żaden z nich nie został oczyszczony, tylko Syryjczyk Naaman».
      Na te słowa wszyscy w synagodze unieśli się gniewem. Porwawszy się z miejsc, wyrzucili Go z miasta i wyprowadzili aż na urwisko góry, na której zbudowane było ich miasto, aby Go strącić. On jednak, przeszedłszy pośród nich, oddalił się.
Oto słowo Pańskie.

 

Komentarz do Ewangelii

Jezus odnosi do siebie proroctwo Izajasza, które wcześniej w synagodze wobec zgromadzonych mieszkańców Nazaretu odczytał. Było w nim jasno powiedziane, że jest On namaszczony mocą Ducha Świętego i może uzdrawiać, obdarzać wolnością i obdarowywać łaską. Słuchacze Jezusa zdają się początkowo z Nim zgadzać, ale już wkrótce w ich serca wkradają się wątpliwości: Czy nie jest to syn Józefa? Na te wątpliwości nasz Pan odpowiada wymownym ostrzeżeniem, w którym wskazuje, że niedowiarstwo ich przodków odcięło ich od łaski Bożej, która w zamian przypadła poganom. Te słowa rozwścieczyły mieszkańców Nazaretu. Prawda o sobie, którą słyszymy, może nas czasem bardzo zaboleć. Ale to właśnie ona ma moc nas uzdrawiać, obdarzać wolnością i łaską.

 

Modlitwa wiernych

Do Chrystusa, który głosi nam Dobrą Nowinę, zwróćmy się z naszymi prośbami.
    
Udziel nam Twojej pomocy, Panie.
1. Panie Jezu, prosimy za Ojca świętego, biskupów i prezbiterów o odwagę świadczenia o wielkości i mądrości Boga.
    
Udziel nam Twojej pomocy, Panie.
2. Panie Jezu, prosimy za wątpiących w wierze o umocnienie i doświadczenie Twojej obecności.
    
Udziel nam Twojej pomocy, Panie.
3. Panie Jezu, prosimy za cierpiących i spragnionych miłości o otwartość i pomoc bliskich.
    
Udziel nam Twojej pomocy, Panie.
4. Panie Jezu, prosimy za tracących nadzieję o ufność i powierzenie się Twojej woli.
    
Udziel nam Twojej pomocy, Panie.
5. Panie Jezu, prosimy za tych, którzy przeszli do wieczności, by radowali się Tobą w obecności świętych.
    
Udziel nam Twojej pomocy, Panie.
6. Panie Jezu, prosimy Cię za nasze zgromadzenie eucharystyczne o wzrost w wierze, nadziei i miłości.
    
Udziel nam Twojej pomocy, Panie.
Panie Jezu, nasz Zbawicielu, wysłuchaj naszych próśb i wspomóż nas w naszych potrzebach. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków.
Amen.

 

 

Wprowadzenie do czytania

Po powrocie z niewoli babilońskiej Izraelici z wielkim trudem odbudowywali świątynię oraz swoje miasta. Nie pamiętali też przykazań, które niegdyś otrzymali na Synaju. Uczony w Piśmie Ezdrasz i namiestnik króla perskiego Nehemiasz przypominają im je, publicznie czytając księgę Prawa. Dodają im też otuchy, wskazując na to, że źródłem prawdziwego pokoju wewnętrznego i radości jest Bóg, ich Zbawca.

 


PIERWSZE CZYTANIENe 8, 2-4a. 5-6. 8-10Czytanie Prawa Bożego

Czytanie z Księgi Nehemiasza
Kapłan Ezdrasz przyniósł Prawo przed zgromadzenie, w którym uczestniczyli przede wszystkim mężczyźni, lecz także kobiety oraz wszyscy inni, którzy byli zdolni słuchać. I czytał z tej księgi, zwrócony do placu znajdującego się przed Bramą Wodną, od rana aż do południa przed mężczyznami, kobietami i tymi, którzy mogli rozumieć; a uszy całego ludu były zwrócone ku księdze Prawa.
      Pisarz Ezdrasz stanął na drewnianym podwyższeniu, które zrobiono w tym celu. Ezdrasz otworzył księgę na oczach całego ludu – znajdował się bowiem wyżej niż cały lud; a gdy ją otworzył, cały lud powstał. I Ezdrasz błogosławił Pana, wielkiego Boga, a cały lud, podniósłszy ręce, odpowiedział: «Amen! Amen!». Potem oddali pokłon i padli przed Panem na kolana, twarzą ku ziemi.
      Czytano więc z tej księgi, księgi Prawa Bożego, dobitnie, z dodaniem objaśnienia, tak że lud rozumiał czytanie. Wtedy Nehemiasz, to jest namiestnik, oraz kapłan-pisarz Ezdrasz, jak i lewici, którzy pouczali lud, rzekli do całego ludu: «Ten dzień jest poświęcony Panu, Bogu waszemu. Nie bądźcie smutni i nie płaczcie!». Cały lud bowiem płakał, gdy usłyszał te słowa Prawa. I rzekł im Nehemiasz: «Idźcie, spożywajcie potrawy świąteczne i pijcie słodkie napoje, poślijcie też porcje temu, który nic gotowego nie ma: albowiem poświęcony jest ten dzień Bogu naszemu. A nie bądźcie przygnębieni, gdyż radość w Panu jest waszą ostoją».
Oto słowo Boże.

 

Komentarz do czytania

Lud Starego Przymierza wielokrotnie i na różne sposoby przekonywał się o tym, że Prawo, które od Pana Boga otrzymał na Synaju, jest najlepszą polisą na dobre życie. Ilekroć odstępował od tego Prawa, zapominał o Dekalogu i towarzyszących mu przepisach, tylekroć wpadał w różne tarapaty. To dlatego po niemal cudownym powrocie z babilońskiego zesłania pierwszą rzeczą, jaką przywódcy ludu uczynili, było przypomnienie mu Prawa Bożego. W dzisiejszym pierwszym czytaniu mamy zawartą relację z tego wydarzenia. Prawo Boże jest czytane i objaśniane ludowi, aby wiedział, co jest źródłem jego siły i szczęśliwego życia. My również powinniśmy przypominać sobie i uświadamiać, co jest źródłem siły naszego chrześcijańskiego życia.

 

 

Wprowadzenie do psalmu

Boże Prawo, zawarte w Piśmie Świętym, jest wspaniałym darem najpierw dla Izraela, a potem dla całej ludzkości. Nie jest ciężarem utrudniającym życie, lecz wyrazem woli Boga, który za jego pośrednictwem, z ojcowską troską i miłością, prowadzi ludzkość do szczęśliwego celu. Gdy człowiek przestrzega tego Bożego prawa, w jego życiu panuje porządek i bezpieczeństwo, pokój i zgodna współpraca z innymi ludźmi.

 

PSALM RESPONSORYJNYPs 19

Refren: Słowa Twe, Panie, są duchem i życiem.
     Prawo Pańskie jest doskonałe i pokrzepia duszę, *
     świadectwo Pana jest pewne, nierozważnego uczy mądrości.
     Jego słuszne nakazy radują serce, *
     jaśnieje przykazanie Pana i olśniewa oczy.
Refren: Słowa Twe, Panie, są duchem i życiem.
     Bojaźń Pana jest szczera i trwa na wieki, *
     sądy Pana prawdziwe, wszystkie razem słuszne.
     Niech znajdą uznanie przed Tobą 
     słowa ust moich i myśli mego serca, *
     Panie, moja Opoko i mój Zbawicielu.
Refren: Słowa Twe, Panie, są duchem i życiem.

 

Wprowadzenie do czytania

Wszyscy chrześcijanie są członkami żywego organizmu, jakim jest mistyczne Ciało Chrystusa. Jak poszczególne członki ludzkiego organizmu współpracują ze sobą, by całe ciało rozwijało się i funkcjonowało we właściwy sposób, tak też ludzie wierzący powinni wykorzystywać otrzymane od Boga umiejętności i zdolności w tym celu, by cały Kościół rozwijał się i umacniał duchowo w drodze do królestwa Bożego.

 

DRUGIE CZYTANIE1 Kor 12, 12-30Mistyczne ciało Chrystusa

Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Koryntian
Bracia: Podobnie jak jedno jest ciało, choć składa się z wielu członków, a wszystkie członki ciała, mimo iż są liczne, stanowią jedno ciało, tak też jest i z Chrystusem. Wszyscy bowiem w jednym Duchu zostaliśmy ochrzczeni, aby stanowić jedno Ciało: czy to Żydzi, czy Grecy, czy to niewolnicy, czy wolni. Wszyscy też zostaliśmy napojeni jednym Duchem. Ciało bowiem to nie jeden członek, lecz liczne członki. Jeśliby noga powiedziała: «Ponieważ nie jestem ręką, nie należę do ciała» – czy wskutek tego rzeczywiście nie należy do ciała? Lub jeśliby ucho powiedziało: «Ponieważ nie jestem okiem, nie należę do ciała», czyż nie należałoby do ciała? Gdyby całe ciało było wzrokiem, gdzież byłby słuch? Lub gdyby całe było słuchem, gdzież byłoby powonienie?
      Lecz Bóg, tak jak chciał, stworzył różne członki, rozmieszczając każdy z nich w ciele. Gdyby całość była jednym członkiem, gdzież byłoby ciało? Tymczasem są wprawdzie liczne członki, ale jedno ciało. Nie może więc oko powiedzieć ręce: «Nie jesteś mi potrzebna», albo głowa nogom: «Nie potrzebuję was».
      Raczej nawet niezbędne bywają dla ciała te członki, które uchodzą za słabsze; a te, które uważamy za mało godne szacunku, tym większym obdarzamy poszanowaniem. Tak przeto szczególnie się troszczymy o przyzwoitość wstydliwych członków ciała, gdyż wobec tych, które nie należą do wstydliwych, nie istnieje taka potrzeba. Lecz Bóg tak ukształtował nasze ciało, że zyskały więcej szacunku członki z natury mało godne czci, by nie powstało rozdwojenie w ciele, lecz żeby poszczególne członki troszczyły się o siebie nawzajem. Tak więc gdy cierpi jeden członek, współcierpią wszystkie inne członki; podobnie gdy jednemu członkowi okazywane jest poszanowanie, współradują się wszystkie członki.
      Wy przeto jesteście Ciałem Chrystusa i poszczególnymi Jego członkami. I tak ustanowił Bóg w Kościele naprzód apostołów, po wtóre proroków, po trzecie nauczycieli, a następnie tych, co mają moc czynienia cudów, potem tych, którzy uzdrawiają, którzy wspierają pomocą, którzy rządzą, którzy przemawiają rozmaitymi językami. Czyż wszyscy są apostołami? Czy wszyscy prorokują? Czy wszyscy są nauczycielami? Czy wszyscy mają moc czynienia cudów? Czy wszyscy posiadają łaskę uzdrawiania? Czy wszyscy mówią językami? Czy wszyscy potrafią je tłumaczyć?
Oto słowo Boże.

 

Komentarz do czytania

Przypomnienie o tym, że jako chrześcijanie w Chrystusie tworzymy jedno Ciało, jest bardzo ważne dla naszego życia. Święty Paweł w Liście do Koryntian, posługując się wymownym obrazem, przypomina nam tę prawdę i ukazuje jej konsekwencje. Tak więc gdy cierpi jeden członek, współcierpią wszystkie inne członki; podobnie gdy jednemu członkowi okazywane jest poszanowanie, współradują się wszystkie członki (1 Kor 12, 26). Ten tekst odsyła nas do naszych wspólnot kościelnych: parafialnych, modlitewnych, charytatywnych, biblijnych i wielu innych, które są dziełem działającego w nas Ducha Świętego. On też oświeca nas, poucza i napomina, abyśmy starali się w duchu prawdziwej miłości współpracować ze sobą i służyć sobie nawzajem.

 

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄPor. Łk 4, 18

Alleluja, alleluja, alleluja.
     Pan posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę,
     więźniom głosił wolność.
Alleluja, alleluja, alleluja.

 

Wprowadzenie do Ewangelii

Po chrzcie w Jordanie Jezus przychodzi do swych rodaków zupełnie odmieniony, gdyż teraz kieruje Nim moc Ducha Świętego. Pod Jego wpływem nie powraca już do pracy cieśli, lecz głosi ludowi Ewangelię, czyli Dobrą Nowinę o tym, że zaczynają się nowe czasy łaski, którą Bóg zamierza obdarzyć swych czcicieli. Tym sposobem daje się poznać jako oczekiwany od wieków Mesjasz.

 

EWANGELIAŁk 1, 1-4; 4, 14-21Słowa Pisma spełniły się na Chrystusie

 Słowa Ewangelii według świętego Łukasza
Wielu już starało się ułożyć opowiadanie o zdarzeniach, które się dokonały pośród nas, tak jak nam je przekazali ci, którzy od początku byli naocznymi świadkami i sługami słowa. Postanowiłem więc i ja zbadać dokładnie wszystko od pierwszych chwil i opisać ci po kolei, dostojny Teofilu, abyś się mógł przekonać o całkowitej pewności nauk, których ci udzielono.
      W owym czasie: Powrócił Jezus mocą Ducha do Galilei, a wieść o Nim rozeszła się po całej okolicy. On zaś nauczał w ich synagogach, wysławiany przez wszystkich.
      Przyszedł również do Nazaretu, gdzie się wychował. W dzień szabatu udał się swoim zwyczajem do synagogi i powstał, aby czytać.
      Podano Mu księgę proroka Izajasza. Rozwinąwszy księgę, znalazł miejsce, gdzie było napisane: «Duch Pański spoczywa na Mnie, ponieważ Mnie namaścił i posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność, a niewidomym przejrzenie; abym uciśnionych odsyłał wolnymi, abym obwoływał rok łaski Pana».
      Zwinąwszy księgę, oddał słudze i usiadł; a oczy wszystkich w synagodze były w Niego utkwione. Począł więc mówić do nich: «Dziś spełniły się te słowa Pisma, które słyszeliście».
Oto słowo Pańskie.

 

Komentarz do Ewangelii

Ten sam Duch Święty, którego mocą Jezus działał w czasie swej ziemskiej pielgrzymki, został nam ofiarowany na chrzcie świętym. Dlatego każdy chrześcijanin ma prawo odnosić również do siebie słowa proroka Izajasza, które słyszymy w dzisiejszej Ewangelii: Duch Pański spoczywa na Mnie, ponieważ Mnie namaścił i posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność, a niewidomym przejrzenie; abym uciśnionych odsyłał wolnymi, abym obwoływał rok łaski Pana (Łk 4, 18-19). To może wydawać się nam z początku zdumiewające i wręcz niemożliwe. A jednak wszyscy święci wzięli sobie do serca te słowa i właśnie mocą Ducha Świętego dokonali wielkich rzeczy w swoim życiu, za które do dzisiaj ich podziwiamy i czujemy wdzięczność. My również możemy, a nawet powinniśmy uczynić podobnie. Duch Święty pragnie i przez nas dokonywać wielkich rzeczy.

 

Modlitwa wiernych

Bóg objawia nam samego siebie w swoim Jedynym Synu, Jezusie Chrystusie, który jest Jego Słowem do nas. Zanośmy do Niego nasze błagania.
1. Za Ojca świętego, biskupów i prezbiterów, którzy głoszą słowo Boże, aby czynili to w mocy Ducha Świętego.
2. Za lektorów ustanowionych do czytania słowa Bożego, aby przez swoją posługę pomagali innym lepiej przyjąć i zrozumieć Dobra Nowinę.
3. Za biblistów, aby dzięki ich pracy Lud Boży mógł lepiej zrozumieć przesłanie tekstów biblijnych.
4. Za rodziny i wspólnoty, aby swoje życie budowały na fundamencie Pisma Świętego.
5. Za zmarłych, aby cieszyli się radością oglądania Bożego oblicza.
6. Za nas samych, abyśmy czytali Dobrą Nowinę i słuchali Jej z sercem otwartym na Boże działanie.
Panie, nasz Boże, Ty pragniesz być poznany i ukochany przez nas w swoim Słowie. Wysłuchaj naszego wołania, abyśmy mogli Cię nieustannie uwielbiać, wysławiając Twoją miłość do nas. Przez Chrystusa, Pana naszego.
Amen.

Wprowadzenie do czytania

Izrael często łamał lub osłabiał przymierze z Bogiem przez nieufność i grzech. Jednakże nic nie mogło ugasić miłości Boskiego Oblubieńca, który traktował naród wybrany jak swą oblubienicę. W dniach powrotu ludu z niewoli babilońskiej Bóg ponawia niejako przysięgę małżeńską i zapewnia, że zawsze będzie go traktował jak swą małżonkę i nieustannie będzie go darzył swą życzliwością.

 


PIERWSZE CZYTANIEIz 62, 1-5

Jeruzalem odnajduje swojego Oblubieńca

Czytanie z Księgi proroka Izajasza
Przez wzgląd na Syjon nie umilknę, przez wzgląd na Jerozolimę nie spocznę, dopóki jej sprawiedliwość nie błyśnie jak zorza i zbawienie jej nie zapłonie jak pochodnia.
      Wówczas narody ujrzą twą sprawiedliwość i chwałę twoją wszyscy królowie. I nazwą cię nowym imieniem, które usta Pana określą.
      Będziesz prześliczną koroną w rękach Pana, królewskim diademem w dłoni twego Boga.
      Nie będą więcej mówić o tobie «Porzucona», o krainie twej już nie powiedzą «Spustoszona». Raczej cię nazwą «Moje w niej upodobanie», a krainę twoją – «Poślubiona». Albowiem spodobałaś się Panu i twoja kraina otrzyma męża.
      Bo jak młodzieniec poślubia dziewicę, tak twój Budowniczy ciebie poślubi, i jak oblubieniec weseli się z oblubienicy, tak Bóg twój tobą się rozraduje.
Oto słowo Boże.

 

Komentarz do czytania

„Uciekanie od trudności małżeńskich to zwykłe tchórzostwo, gdyż małżeństwo to pojedynek na śmierć i życie, przed którym żaden człowiek honoru nie powinien się cofnąć” (G.K. Chesterton). To powiedzenie należy dobrze zrozumieć. Nie chodzi tu o pojedynek z małżonkiem, przeciw niemu, ale o pojedynek z trudnościami – o małżeństwo i małżonka w imię prawdziwej miłości do niego. Obraz takiego fascynującego pojedynku w imię miłości, jaki Bóg toczy o Izraela, kreśli prorok Izajasz. Pan Bóg, niedościgły w swej doskonałości kochanek, nie spocznie, nie umilknie ze względu na swą wybrankę, Jerozolimę, aż będzie mógł ją poślubić. Ten poetycki tekst prorocki można też odczytywać alegorycznie, tak jak to czynili mistycy. W obrazie Jerozolimy widzieli oni duszę ludzką, o którą zaciekły bój toczy Bóg, aby ją sobie usposobić, oczyścić ze wszelkiej zmazy i zaślubić na wieki.

 

 

Wprowadzenie do psalmu

Zadaniem całego Kościoła jest głoszenie wielkich dzieł, których Bóg dokonał w historii ludu Bożego Starego i Nowego Testamentu. Jako jego członkowie posługujemy się słowami psalmisty, aby jego pieśnią adorować i sławić dobroć Boga, miłosiernego Króla całej ziemi, oraz wzywać wszystkich ludzi do wielbienia Go i dziękczynienia za dary od Niego otrzymane.

 

PSALM RESPONSORYJNYPs 96

Refren: Pośród narodów głoście chwałę Pana.
     Śpiewajcie Panu pieśń nową, *
     śpiewaj Panu, ziemio cała.
     Śpiewajcie Panu, *
     sławcie Jego imię,
Refren: Pośród narodów głoście chwałę Pana.
     Każdego dnia głoście Jego zbawienie. *
     Głoście Jego chwałę wśród wszystkich narodów,
     rozgłaszajcie Jego cuda *
     pośród wszystkich ludów.
Refren: Pośród narodów głoście chwałę Pana.
     Oddajcie Panu, rodziny narodów, *
     oddajcie Panu chwałę i uznajcie Jego potęgę.
     Oddajcie Panu chwałę należną Jego imieniu. *
     przynieście dary i wejdźcie na Jego dziedzińce.
Refren: Pośród narodów głoście chwałę Pana.
     Uwielbiajcie Pana w świętym przybytku, *
     zadrżyj, ziemio cała, przed Jego obliczem.
     Głoście wśród ludów, że Pan jest królem, *
     będzie sprawiedliwie sądził ludy.
Refren: Pośród narodów głoście chwałę Pana.

 

Wprowadzenie do czytania

Bóg potrzebuje różnych osób do przemiany tego świata na lepsze. Tylko On wie najlepiej, jakie są aktualne potrzeby w Kościele lub świecie i jak ze względu na nie udzielić ludziom różnorodnych darów. Obdarza nimi nie po to, by sprawić komuś osobistą przyjemność lub by uczynić go sławnym, lecz by człowiek służył nimi swym bliźnim. Dziękujmy Bogu za umiejętności, które posiadamy, rozwijajmy je i właściwie je wykorzystujmy.

 

DRUGIE CZYTANIE1 Kor 12, 4-11

Różne dary Ducha Świętego

Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Koryntian
Bracia: Różne są dary łaski, lecz ten sam Duch; różne też są rodzaje posługiwania, ale jeden Pan; różne są wreszcie działania, lecz ten sam Bóg, Sprawca wszystkiego we wszystkich.
      Wszystkim zaś objawia się Duch dla wspólnego dobra. Jednemu dany jest przez Ducha dar mądrości słowa, drugiemu umiejętność poznawania według tego samego Ducha, innemu jeszcze dar wiary w tymże Duchu, innemu łaska uzdrawiania przez tego samego Ducha, innemu dar czynienia cudów, innemu proroctwo, innemu rozpoznawanie duchów, innemu dar języków i wreszcie innemu łaska tłumaczenia języków.
      Wszystko zaś sprawia jeden i ten sam Duch, udzielając każdemu tak, jak chce.
Oto słowo Boże.

 

Komentarz do czytania

Kto kocha, ten pragnie obdarowywać. Pan Bóg w swojej hojności jest nieskończony, obdarza umiłowane dusze licznymi darami. Przede wszystkim obdarza nas łaską w darach Ducha Świętego. Wśród tych niezliczonych darów Ducha są również te, o których wspomina Święty Paweł. A wszystkie te dary są nie tylko dla obdarowanego, lecz dla wspólnego dobra, to jest budowania wspólnoty – Kościoła. Mają one niezwykłą właściwość: im bardziej są rozdawane, tym więcej ich przybywa. Dzielmy się więc darami Ducha. W ten sposób będziemy naśladować Tego, który pierwszy nas ukochał. Co więcej, doświadczymy Jego obietnicy, bo kto ma, temu będzie dodane i w nadmiarze mieć będzie (Mt 13, 12a).

 

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄPor. 2 Tes 2, 14

Alleluja, alleluja, alleluja.
     Bóg wezwał nas przez Ewangelię,
     abyśmy dostąpili chwały Pana naszego, Jezusa Chrystusa.
Alleluja, alleluja, alleluja.

 

Wprowadzenie do Ewangelii

W Kanie Galilejskiej Maryja okazała zatroskanie o ludzi oraz bezgraniczne zaufanie do swego Syna. Jej wstawiennictwo sprawiło, że Jezus dokonał pierwszego znaku, którym ocalił radość gości weselnych, a zarazem objawił swą chwałę tak, iż Jego uczniowie poznali Jego moc i uwierzyli w Niego. Również dzisiaj Maryja idzie z nami przez życie, aby uczyć nas zawierzenia Bogu i prowadzić do swego Syna.

 

EWANGELIAJ 2, 1-11

Pierwszy cud Jezusa w Kanie Galilejskiej

 Słowa Ewangelii według Świętego Jana
W Kanie Galilejskiej odbywało się wesele i była tam Matka Jezusa. Zaproszono na to wesele także Jezusa i Jego uczniów. A kiedy zabrakło wina, Matka Jezusa rzekła do Niego: «Nie mają wina».
      Jezus Jej odpowiedział: «Czyż to moja lub Twoja sprawa, Niewiasto? Czy jeszcze nie nadeszła godzina moja?».
      Wtedy Matka Jego powiedziała do sług: «Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie».
      Stało zaś tam sześć stągwi kamiennych przeznaczonych do żydowskich oczyszczeń, z których każda mogła pomieścić dwie lub trzy miary.
      Jezus rzekł do sług: «Napełnijcie stągwie wodą». I napełnili je aż po brzegi.
      Potem powiedział do nich: «Zaczerpnijcie teraz i zanieście staroście weselnemu». Ci więc zanieśli.
      Gdy zaś starosta weselny skosztował wody, która stała się winem – a nie wiedział, skąd ono pochodzi, ale słudzy, którzy czerpali wodę, wiedzieli – przywołał pana młodego i powiedział do niego: «Każdy człowiek stawia najpierw dobre wino, a gdy się napiją, wówczas gorsze. Ty zachowałeś dobre wino aż do tej pory».
      Taki to początek znaków uczynił Jezus w Kanie Galilejskiej. Objawił swoją chwałę i uwierzyli w Niego Jego uczniowie.
Oto słowo Pańskie.

 

Komentarz do Ewangelii

Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie. To słowa Matki Jezusa, ale zarazem najpilniejszej, bo najbardziej zakochanej uczennicy Chrystusa. Maryja od początku wiedziała, kim jest Ten, który się począł w Jej łonie za sprawą Ducha Świętego. I od początku ukochała Go miłością czystą. Teraz, kiedy Jej Syn dorósł i zaczyna swą publiczną działalność, Maryja daje nam przez te słowa najlepszą wskazówkę, w jaki sposób i my możemy kochać Jezusa i wzrastać duchowo pod Jego kierownictwem, tak jak i Ona sama wzrastała.

 

 

Modlitwa wiernych

Dobremu Bogu, który wzywa nas przez Ewangelię, abyśmy dostąpili chwały Chrystusa, przedstawmy nasze prośby.
1. Módlmy się za Kościół, o dar jedności i wzajemnej miłości.
2. Módlmy się za wszystkich ochrzczonych należących do różnych wyznań chrześcijańskich o dar jedności we wspólnym naśladowaniu Chrystusa.
3. Módlmy się za tworzących Polską Radę Ekumeniczną o światło Ducha Świętego w podejmowanych przez nią inicjatywach.
4. Módlmy się za małżeństwa oraz za przygotowujących się do zawarcia tego sakramentu o łaskę budowania rodziny na fundamencie modlitwy i wzajemnego szacunku.
5. Módlmy się za zmarłych o łaskę wejścia na ucztę zbawionych w niebie.
6. Módlmy się za nas samych o radość płynącą z faktu przynależności do Chrystusa i Jego Matki.
Panie, nasz Boże, Ty jesteś źródłem życia, jedności i pokoju. Wysłuchaj naszego wołania. Przez Chrystusa, Pana naszego.
Amen.

 

 

 

Wprowadzenie do czytania

Księga Izajasza nazywana jest Ewangelią Starego Testamentu. Ewangelia ogłasza przebaczenie, a owocem tego jest pokój i radość. I również nazywana jest Księgą Mesjasza lub pocieszenia. Zapowiedź radości i pocieszenia mocno rozbłyska w całej księdze. Pocieszenie jest łaską Boga, nowym ożywczym tchnieniem Ducha Świętego, Ducha Pocieszyciela i Uświęciciela. Te dary i łaski otrzymaliśmy w sakramencie chrztu świętego.

 


PIERWSZE CZYTANIEIz 40, 1-5. 9-11

Chwała Pana się objawi i zobaczy ją wszelkie ciało

Czytanie z Księgi proroka Izajasza
«Pocieszajcie, pocieszajcie mój lud!» – mówi wasz Bóg. «Przemawiajcie do serca Jeruzalem i wołajcie do niego, że czas jego służby się skończył, że nieprawość jego odpokutowana, bo odebrało z ręki Pana karę w dwójnasób za wszystkie grzechy».
      Głos się rozlega: «Drogę Panu przygotujcie na pustyni, wyrównajcie na pustkowiu gościniec dla naszego Boga! Niech się podniosą wszystkie doliny, a wszystkie góry i pagórki obniżą; równiną niechaj się staną urwiska, a strome zbocza niziną. Wtedy się chwała Pańska objawi, razem ją każdy człowiek zobaczy, bo usta Pańskie to powiedziały».
      Wstąp na wysoką górę, zwiastunko dobrej nowiny na Syjonie! Podnieś mocno twój głos, zwiastunko dobrej nowiny w Jeruzalem! Podnieś głos, nie bój się! Powiedz miastom judzkim: «Oto wasz Bóg! Oto Pan Bóg przychodzi z mocą i ramię Jego dzierży władzę. Oto Jego nagroda z Nim idzie i przed Nim Jego zapłata. Podobnie jak pasterz pasie On swą trzodę, gromadzi ją swoim ramieniem, jagnięta nosi na swej piersi, owce karmiące prowadzi łagodnie».
Oto słowo Boże.

 

Komentarz do czytania

Czytanie z Księgi proroka Izajasza trzeba czytać w kontekście historycznym. Pocieszające słowa proroka zostały skierowane do narodu Izraelskiego, który przebywał na wygnaniu w niewoli babilońskiej. Oznajmiały one, że czas wygnania i niewoli Izraela dobiegł końca. W następstwie edyktu nowego władcy Babilonu Cyrusa Żydzi mogli wrócić do swojej ojczyzny i odbudować naród. Odebrać z ręki Pana karę w dwójnasób w języku biblijnym oznacza całkowite Boże przebaczenie. Pan Bóg zlitował się nad grzesznym Izraelem i dał mu kolejną szansę. Grzesząc, my również narażamy się na przykre konsekwencje naszych złych wyborów. Cierpienie, które staje się wówczas naszym udziałem, pomaga nam zrozumieć błąd i na nowo wrócić do Boga, którego miłosierdzie nie zna granic.

 

 

Wprowadzenie do psalmu

Psalm rozpoczyna się od „samozachęty” uwielbienia Boga: „Chwal i błogosław, dusza moja, Pana”. Potrzeba otwartego i hojnego serca, aby prawdziwie uwielbiać Boga. Błogosławienie Boga to nie tylko piękne mówienie o Bogu. Jest wyrazem dziękczynienia za wyświadczane łaski i dobro. Błogosławienie Boga, uwielbienie i dziękczynienie są synonimami w modlitwie psalmami. Prowadzą do postawy wielkiego zaufania i zawierzenia Bogu.

 

PSALM RESPONSORYJNYPs 104

Refren: Chwal i błogosław, duszo moja, Pana.
     Błogosław, duszo moja, Pana, *
     Boże mój, Panie, Ty jesteś bardzo wielki!
     Odziany w majestat i piękno, *
     światłem okryty jak płaszczem.
Refren: Chwal i błogosław, duszo moja, Pana.
     Chmury są Twoim rydwanem, *
     przechadzasz się na skrzydłach wiatru.
     Wichry używasz za swych posłów, *
     sługami Twoimi ogień i płomienie.
Refren: Chwal i błogosław, duszo moja, Pana.
     Jak liczne są dzieła Twoje, Panie! †
     Ty wszystko mądrze uczyniłeś, *
     ziemia jest pełna Twoich stworzeń.
     Oto jest morze, ogromne i szerokie, †
     a w nim żyjątek bez liku, *
     zwierząt wielkich i małych.
Refren: Chwal i błogosław, duszo moja, Pana.
     Wszystko to czeka na Ciebie, *
     byś dał im pokarm we właściwym czasie.
     Gdy im dajesz, zbierają, *
     gdy otwierasz swą rękę, sycą się Twym dobrem.
Refren: Chwal i błogosław, duszo moja, Pana.
     Kiedy odbierasz im oddech, marnieją *
     i w proch się obracają.
     Stwarzasz je, napełniając swym Duchem, *
     i odnawiasz oblicze ziemi.
Refren: Chwal i błogosław, duszo moja, Pana.

 

Wprowadzenie do czytania

Święty Paweł obwieszcza powszechność zbawienia w Jezusie Chrystusie. Zbawienie to przyjęcie drogi Jezusa, aby wyrzekać się wszelkiej pychy światowej, która jest źródłem grzechu i zła, a więc odejścia od łaski uzdrawiającej w Chrystusie. Mamy żyć sprawiedliwie i postępować drogą Ewangelii, a pobożność będzie owocem dziękczynienia i uwielbienia Boga. W łasce sakramentu chrztu świętego przystępujemy do źródła życia i mamy iść drogą chrzcielną, aż osiągniemy pełnię chwały w Bogu.

 

DRUGIE CZYTANIETt 2, 11-14; 3, 4-7

Chrystus zbawił nas przez obmycie odradzające i odnawiające w Duchu Świętym

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Tytusa
Ukazała się łaska Boga, która niesie zbawienie wszystkim ludziom i poucza nas, abyśmy wyrzekłszy się bezbożności i żądz światowych, rozumnie i sprawiedliwie, i pobożnie żyli na tym świecie, oczekując błogosławionej nadziei i objawienia się chwały wielkiego Boga i Zbawiciela naszego, Jezusa Chrystusa, który wydał samego siebie za nas, aby odkupić nas od wszelkiej nieprawości i oczyścić lud wybrany sobie na własność, gorliwy w spełnianiu dobrych uczynków.
      Gdy ukazała się dobroć i miłość Zbawiciela naszego, Boga, do ludzi, nie ze względu na sprawiedliwe uczynki, jakie spełniliśmy, lecz z miłosierdzia swego zbawił nas przez obmycie odradzające i odnawiające w Duchu Świętym, którego wylał na nas obficie przez Jezusa Chrystusa, Zbawiciela naszego, abyśmy usprawiedliwieni Jego łaską, stali się w nadziei dziedzicami życia wiecznego.
Oto słowo Boże.

 

Komentarz do czytania

Bezbożność i żądze światowe, którym oddają się niektórzy ludzie, są źródłem licznych cierpień dla nich samych oraz dla reszty rodzaju ludzkiego, a nawet dla całego ożywionego świata. Apostoł Paweł poucza nas, że dzięki łasce Bożej wszyscy możemy wyrzec się grzechu i bezbożności. Niewyczerpanym źródłem łaski jest miłość i dobroć Boga, której za darmo doświadczyliśmy na chrzcie świętym. Z miłosierdzia swego zbawił nas przez obmycie odradzające i odnawiające w Duchu Świętym, którego wylał na nas obficie przez Jezusa Chrystusa Zbawiciela naszego. Pamiętajmy o tym, że łaska chrztu świętego odnawia się w nas, ilekroć przystępujemy do sakramentu pojednania, pobożnie uczestniczymy w Eucharystii, podejmujemy pokutę oraz uczynki miłosierdzia.

 

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄPor. Łk 3, 16

Alleluja, alleluja, alleluja.
     Jan powiedział: «Idzie mocniejszy ode mnie;
     On będzie was chrzcił Duchem Świętym i ogniem».
Alleluja, alleluja, alleluja.

 

Wprowadzenie do Ewangelii

Kościół jest wspólnotą dzieci ochrzczonych w Jezusie. Nie potrzebujemy chrztu udzielonego przez Jezusa, ale w Jezusie, by zostać zanurzeni w Jego Męce, Śmierci i Zmartwychwstaniu. Jest to ogrom Bożego miłosierdzia. On bez grzechu i jedyny Sprawiedliwy przyjmuje chrzest od grzeszników. To przecież my potrzebujemy chrztu od Jezusa. Słyszymy wtedy słowa Jezusa skierowane do Jana i każdego z nas: Ustąp teraz, bo tak godzi się nam wypełnić wszystko, co sprawiedliwe. Przyjąć pokornie miłosierną miłość Ojca w Synu i Duchu Świętym to jedyna słuszna i sprawiedliwa droga.

 

EWANGELIAŁk 3, 15-16. 21-22

Chrzest Jezusa

✠ Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza
Gdy lud oczekiwał z napięciem i wszyscy snuli domysły w swych sercach co do Jana, czy nie jest Mesjaszem, on tak przemówił do wszystkich: «Ja was chrzczę wodą; lecz idzie mocniejszy ode mnie, któremu nie jestem godzien rozwiązać rzemyka u sandałów. On będzie was chrzcił Duchem Świętym i ogniem».
      Kiedy cały lud przystępował do chrztu, Jezus także przyjął chrzest. A gdy się modlił, otworzyło się niebo i Duch Święty zstąpił nad Niego, w postaci cielesnej niby gołębica, a z nieba odezwał się głos: «Ty jesteś moim Synem umiłowanym, w Tobie mam upodobanie».
Oto słowo Pańskie.

 

Komentarz do Ewangelii

Większość rodziców, przygotowujących się do chrztu ich dzieci, przypomina sobie z katechezy o tym, że chrzest gładzi grzech pierworodny. Niewielu jednak jest świadomych daru nowego życia, który staje się udziałem ochrzczonych. Chrzest z Ducha Świętego i ognia zapowiedziany przez świętego Jana Chrzciciela, który staje się udziałem wszystkich chrześcijan, jak zauważa YOUCAT (Katechizm Kościoła katolickiego dla młodych): „jest czymś więcej niż znakiem nawrócenia i pokuty, jest nowym życiem w Chrystusie”. A skoro tak, to zarówno rodzice ochrzczonego dziecka, jak i ono samo, w miarę, jak dorasta, są odpowiedzialni za pielęgnację tego życia. Zaniedbanie tego wymiaru chrztu świętego grozi niebezpieczeństwem, że będzie on traktowany jak jednorazowe, trochę magiczne wydarzenie bez głębszych konsekwencji.

 

 

Modlitwa wiernych

Dziękując Bogu za dar Jego umiłowanego Syna, zanieśmy do Niego nasze prośby.
1. Dla Papieża, o dar mądrości w nauczaniu o tajemnicy Trójcy Świętej.
2. Dla rządzących państwami, o światło Ducha Świętego w podejmowaniu odpowiedzialnych decyzji.
3. Dla przygotowujących się do przyjęcia chrztu świętego, o łaskę poznania miłości Bożej.
4. Dla trwających w grzechu, o otwarcie serc na zbawcze słowo Chrystusa.
5. Dla zmarłych, o dar życia wiecznego.
6. Dla nas samych, o głęboką wiarę w to, że w Jezusie jesteśmy umiłowanymi dziećmi Bożymi.
Boże Ojcze, Synu Boży i Duchu Święty, który nieustannie pragniesz w nas przebywać, wysłuchaj naszego wołania, abyśmy mogli Cię wielbić na wieki.
Amen.

 

 

PIERWSZE CZYTANIE So 3, 14-17Bóg jest wśród swojego ludu

Czytanie z Księgi proroka Sofoniasza
Wyśpiewuj, Córo Syjońska! Podnieś radosny okrzyk, Izraelu! Ciesz się i wesel z całego serca, Córo Jeruzalem! Oddalił Pan wyroki na ciebie, usunął twego nieprzyjaciela; Król Izraela, Pan, jest pośród ciebie, nie będziesz już bała się złego.
      Owego dnia powiedzą Jerozolimie: «Nie bój się, Syjonie! Niech nie słabną twe ręce!». Pan, twój Bóg, jest pośród ciebie, Mocarz, który zbawia, uniesie się weselem nad tobą, odnowi cię swoją miłością, wzniesie okrzyk radości.
Oto słowo Boże.

 

Komentarz do czytania

Ręce wznosimy do modlitwy, bo jest to wyraz oddania Bogu czci oraz gest dziecięcej ufności w to, że Ojciec przyjmie nas jak rodzic swoje dziecko. Trudno jest mówić do Boga w uniesieniu modlitewnym, kiedy wokół jest mrok, lęk i niepewność. Dlatego wyjeżdża się na pustynię Algierii lub do brazylijskiej Amazonii, gdzie nie ma sztucznych świateł, aby w pełni zobaczyć niebo rozświetlone gwiazdami i planetami. Trzeba czasem odłożyć światło mojego projektu, aby zobaczyć prawdziwe i jedyne – Chrystusa. Modlitwę karmimy dziecięcym zaufaniem, umacniamy darami Ducha św. i zapisujemy na przyszłość jak przepis na ekskluzywną potrawę. Tylko zawsze lubimy powtarzać, że w potrawach najważniejsze jest serce, nie przepis. W modlitwie podobnie serce i radość.

 

Wprowadzenie do psalmu

Zamiast typowego psalmu śpiewamy fragment Księgi Izajasza. W tej księdze mamy wiele wersetów, które są pieśniami uwielbienia Boga i radości w Panu. Najczęściej pojawia się słowo „zbawienie”. Nie przypadkiem prorok Izajasz nazywany jest „Ewangelistą Starego Testamentu”. Izajasz wzywa do ufności, przypomina wielkie dzieła Boga. Choć naród Izraela opuszcza Pana przez grzechy, to Bóg jest wierny i pozostaje pośród wybranego ludu. Bóg jest na „wyciągnięcie ręki” i ocala swój lud.

 

PSALM RESPONSORYJNYIz 12, 2-6

Refren:Głośmy z weselem: Bóg jest między nami.
     Oto Bóg jest moim zbawieniem!
*
     Jemu zaufam i bać się nie będę.
     Pan jest moją pieśnią i mocą,
*
     i On stał się moim zbawieniem.
Refren:Głośmy z weselem: Bóg jest między nami.
     Wy zaś z weselem czerpać będziecie wodę
*
     ze zdrojów zbawienia.
     Chwalcie Pana, wzywajcie Jego imienia!

     Ukażcie narodom Jego dzieła,
*
     przypominajcie, że Jego imię jest chwalebne.
Refren:Głośmy z weselem: Bóg jest między nami.
     Śpiewajcie Panu, bo czynów wspaniałych dokonał!
*
     I cała ziemia niech o tym się dowie.
     Wznoś okrzyki i wołaj radośnie, mieszkanko Syjonu,
*
     bo wielki jest wśród ciebie Święty Izraela.
Refren:Głośmy z weselem: Bóg jest między nami.

 

DRUGIE CZYTANIEFlp 4, 4-7Pan jest blisko

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Filipian
Bracia: Radujcie się zawsze w Panu; jeszcze raz powtarzam: radujcie się! Niech będzie znana wszystkim ludziom wasza wyrozumiała łagodność: Pan jest blisko! O nic się już nie martwcie, ale w każdej sprawie wasze prośby przedstawiajcie Bogu w modlitwie i błaganiu z dziękczynieniem.
      A pokój Boży, który przewyższa wszelki umysł, będzie strzegł waszych serc i myśli w Chrystusie Jezusie.
Oto słowo Boże

 

Komentarz do czytania

O nic się już nie martwcie. To nie jest zachęta do beztroskiego życia, utopijnie idealistycznego. To twarde stąpanie po ziemi z sercem zakotwiczonym w Bogu. Pewność wiary motywuje nasze myśli i w konsekwencji działanie. Gdyby nie taka pewność nie byłoby małżeństw sakramentalnych, nie byłoby życia konsekrowanego. Nie potrafilibyśmy odczuwać radości z życia tu i teraz. A przecież największa niemoc człowieka bierze się z faktu życia przeszłością lub lęku o przyszłość. Żyć możemy teraz, radować się teraz, głosić i nawracać się właśnie teraz. To jest czas naszego zbawienia. Święty Paweł doskonale uosabia człowieka czasu łaski i nawiedzenia. Bóg jest! I dlatego Apostoł Narodów cierpi, gdy jest taka potrzeba, i obfituje, gdy Bóg daje mu taki czas. I my dziś możemy przyjąć podobną postawę, która prowadzi do odnowienia w nas wiary i życia. Bo radość w Panu jest naszą nadzieją.

 

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄIz 61, 1

Alleluja, alleluja, alleluja.
     Duch Pański nade mną,
posłał mnie, abym głosił dobrą nowinę ubogim
Alleluja, alleluja, alleluja.

 

 

EWANGELIA Łk 3, 10-18Zapowiedź nowego chrztu

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza
Gdy Jan nauczał nad Jordanem, pytały go tłumy: «Cóż mamy czynić?».
      On im odpowiadał: «Kto ma dwie suknie, niech się podzieli z tym, który nie ma; a kto ma żywność, niech tak samo czyni».
      Przyszli także celnicy, żeby przyjąć chrzest, i rzekli do niego: «Nauczycielu, co mamy czynić?».
      On im powiedział: «Nie pobierajcie nic więcej ponad to, co wam wyznaczono».
      Pytali go też i żołnierze: «A my, co mamy czynić?».
      On im odpowiedział: «Na nikim pieniędzy nie wymuszajcie i nikogo nie uciskajcie, lecz poprzestawajcie na waszym żołdzie».
      Gdy więc lud oczekiwał z napięciem i wszyscy snuli domysły w swych sercach co do Jana, czy nie jest Mesjaszem, on tak przemówił do wszystkich: «Ja was chrzczę wodą; lecz idzie mocniejszy ode mnie, któremu nie jestem godzien rozwiązać rzemyka u sandałów. On będzie was chrzcił Duchem Świętym i ogniem. Ma On wiejadło w ręku dla oczyszczenia swego omłotu: pszenicę zbierze do spichlerza, a plewy spali w ogniu nieugaszonym».
      Wiele też innych napomnień dawał ludowi i głosił dobrą nowinę.
Oto słowo Pańskie.

 

Komentarz do Ewangelii

Cieszyć się radością innych to dar od samego Boga. Potrzeba nam tego gestu patrzenia na człowieka z wielkodusznością i ogromnym marginesem akceptacji. Jan Chrzciciel wiedział, kim jest wobec zgromadzonego ludu, ale jeszcze bardziej wiedział, kim jest wobec przychodzącego Boga. Radością naszą jest pełnienie woli Boga. Nie na wyrost i bez patosu te słowa, bo cóż mi zostanie, kiedy zgubię największy skarb życia? Janowe drogi Adwentu są skupione na Chrystusie, a skoro nasze życie jest wędrowaniem, a my ludźmi oczekiwania, to zacznijmy dobrze się czuć z misją, wolą Boga, z jaką On sam nas posyła do świata. Kiedy wydaje mi się, że nie jestem na właściwym miejscu, kiedy nie umiem podjąć decyzji co dalej, gdy źle czuję się z samym sobą, to może warto postawić sobie pytanie: „Czyją wolę pełnię?”.

 Modlitwa wiernych

 

Do Boga, który był, który jest i który przychodzi, zanieśmy nasze ufne prośby:

1. Módlmy się za papieża (Franciszka) i całe duchowieństwo, aby byli święci i wierni Bogu.
2. Módlmy się za rządzących państwami, aby swoje obowiązki wypełniali z mądrością, wyrażając w ten sposób swoją troskę o innych.
3. Módlmy się za rekolekcjonistów, aby ich praca przyniosła obfity owoc.
4. Módlmy się za pogrążonych w smutku i depresji, aby znaleźli ukojenie i radość w Bogu.
5. Módlmy się za zmarłych, aby doczekali się wiecznego świętowania.
6. Módlmy się za nas samych, abyśmy umieli zawsze się radować, ufni w Bożą obecność i miłość.

Boże, którego przyjścia oczekujemy, zechciej nas wysłuchać, abyśmy nieustannie doświadczali Twojego błogosławieństwa. Przez Chrystusa, Pana naszego.
Amen.

 

 

 

PIERWSZE CZYTANIE Ba 5, 1-9W drodze do nowego Jeruzalem

Czytanie z Księgi proroka Barucha
Odłóż, Jeruzalem, szatę smutku i utrapienia swego, a przywdziej wspaniałe szaty chwały, dane ci na zawsze przez Pana. Przyoblecz się w płaszcz sprawiedliwości pochodzącej od Boga, włóż na głowę swą koronę chwały Przed wiecznego! Albowiem Bóg chce pokazać wspaniałość twoją wszystkiemu, co jest pod niebem. Imię twe u Boga na wieki będzie nazwane: «Pokój sprawiedliwości i chwała pobożności».
      Podnieś się, Jeruzalem! Stań na miejscu wysokim, spojrzyj na wschód, zobacz twe dzieci, zgromadzone na słowo Świętego od wschodu słońca aż do zachodu, rozradowane, że Bóg o nich pamiętał. Wyszli od ciebie pieszo, pędzeni przez wrogów, a Bóg przyprowadzi ich niesionych z chwałą, jakby na tronie królewskim. Albowiem postanowił Bóg zniżyć każdą górę wysoką, pagórki odwieczne, doły zasypać do zrównania z ziemią, aby bezpiecznie mógł kroczyć Izrael w chwale Pana.
      Na rozkaz Pana lasy i drzewa pachnące ocieniać będą Izraela. Z radością bowiem poprowadzi Bóg Izraela do światła swej chwały z właściwą sobie sprawiedliwością i miłosierdziem.
Oto słowo Boże.

 

Komentarz do czytania

To osoba Jezusa wyeksponowała Jerozolimę. To życie i działalność wraz z kulminacją, jakim był Wielki Tydzień sprawia, że Izrael jest pierwszą i umiłowaną ziemią Boga. Jesteśmy nowym Izraelem, nasza wspólnota wiary jest nową Jerozolimą, bo dotknęliśmy Zmartwychwstałego. Nic już nie jest takie samo jak wcześniej, przed przyjściem Jezusa. Naszą wartością jest łączność z Chrystusem, która daje pewność wypełnienia się słów Boga. Z wielu stron słyszymy nawoływanie, aby uniżyć Kościół, że ta wspólnota musi upaść na kolana, zdjąć z siebie szatę głównego sumienia świata. Oczywiście pokora i posłuszeństwo buduje wiarygodność, lecz nie wolno zatracić prawdy, która wywyższa ponad inne stworzenia. Bóg chce nas obok siebie bardzo blisko, to Jego obecność nas wywyższa.

 

 

Wprowadzenie do psalmu

Psalm podtrzymuje radosny nastrój związany z upragnionym powrotem do Świętego Miasta Jeruzalem. Skończył się czas niewoli i hańby. Nastał upragniony czas łaski i zbawienia. Wyjście z niewoli babilońskiej staje się niezwykłym wydarzeniem zbawczym na podobieństwo wyzwolenia z niewoli egipskiej, z mocy faraona. Powrót odbywa się w uroczystej i doniosłej atmosferze. Jest tak wielką łaską Boga, że narodowi wydaje się, że jest to tylko piękny sen.

 

PSALM RESPONSORYJNY Ps 126

Refren: Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas.
     Gdy Pan odmienił los Syjonu, *
     wydawało się nam, że śnimy.
     Usta nasze były pełne śmiechu, *
     a język śpiewał z radości.
Refren: Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas.
     Mówiono wtedy między narodami: *
     «Wielkie rzeczy im Pan uczynił».
     Pan uczynił nam wielkie rzeczy *
     i radość nas ogarnęła.
Refren: Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas.
     Odmień znowu nasz los, o Panie, *
     jak odmieniasz strumienie na Południu.
     Ci, którzy we łzach sieją, *
     żąć będą w radości.
Refren: Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas.
     Idą i płaczą, *
     niosąc ziarno na zasiew,
     lecz powrócą z radością, *
     niosąc swoje snopy
Refren: Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas.

 

Wprowadzenie do czytania

Święty Paweł bardzo umiłował wspólnotę Kościoła w Filippi. Tęskni za spotkaniem z nimi. Wielokrotnie stawiał ich wiarę i miłość jako wzór dla założonych przez siebie wspólnot. Podstawą chluby Apostoła jest udział Filipian w szerzeniu Ewangelii. Święty Paweł wciąż modli się, aby umiłowanie Ewangelii doskonaliło się w nich, czyli aby dążyli do celu, którym jest spotkanie z Panem. Aby otrzymać nagrodę od Pana, trzeba być czystym i bez zarzutu na Dzień Pański.

 

DRUGIE CZYTANIE Flp 1, 4-6. 8-11Bądźcie czyści i bez zarzutu na dzień Chrystusa

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Filipian
Bracia: Zawsze, w każdej modlitwie, z radością zanoszę prośbę za was wszystkich – z powodu waszego udziału w szerzeniu Ewangelii od pierwszego dnia aż do chwili obecnej. Mam właśnie ufność, że Ten, który zapoczątkował w was dobre dzieło, dokończy go do dnia Chrystusa Jezusa.
      Albowiem Bóg jest mi świadkiem, jak gorąco tęsknię za wami wszystkimi ożywiony miłością Chrystusa Jezusa. A modlę się o to, by miłość wasza doskonaliła się coraz bardziej i bardziej w głębszym poznaniu i wszelkim wyczuciu dla oceny tego, co lepsze, abyście byli czyści i bez zarzutu na dzień Chrystusa, napełnieni plonem sprawiedliwości, który przynosimy przez Jezusa Chrystusa, na chwałę i cześć Boga.
Oto słowo Boże.

 

Komentarz do czytania

Jak przekonać świat współczesny, że modlitwa to nie bezproduktywny i stracony czas. W świecie jest mnóstwo aktywności, działania, porównywania tego, kto jest bardziej produktywny. Życie monastyczne jest postrzegane jak archaizm lub coś w rodzaju rezerwatu. A przecież modlitwa do Boga żywego podtrzymuje świat wartości. Modlitwa w dziele misji i ewangelizacji jest pierwszym zadaniem tych, którzy ją niosą. Święty Paweł pisze do nas o modlitwie wspólnoty Kościoła, o sercu wspólnoty wierzących. Kiedy Papież Franciszek podpisał dokument o misyjnym nawróceniu parafii, zwrócił uwagę na modlitwę jako fundament przemian wspólnoty terytorialnej we wspólnotę relacji rodzinnych. Dla nas św. Paweł jest wzorem budowania relacji. Spotkał Jezusa, zachwycił się Nim, zaniósł Go na krańce świata.

 

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄŁk 3, 4c. 6

Alleluja, alleluja, alleluja.
     Przygotujcie drogę Panu, prostujcie ścieżki dla Niego;
     wszyscy ludzie ujrzą zbawienie Boże.
Alleluja, alleluja, alleluja.

 

Wprowadzenie do Ewangelii

Jan Chrzciciel realizuje misję przygotowania serc ludzkich na przyjęcie przychodzącego Boga. Nie jest to tylko katecheza i nawoływanie Proroka do zmiany złego życia. Jan Chrzciciel sam daje świadectwo o Jezusie przez przykład swego postępowania. W pełni odrywa się od niesprawiedliwości. Przebywa na pustyni i żywi się miodem leśnym i szarańczą, zdany na Bożą opatrzność. Wychodzi ze zgiełku codziennych spraw, by spotkać Boga, aby przemawiał do jego serca. Styl jego życia nie jest ucieczką od codzienności, ale spojrzeniem na codzienność z innej perspektywy.

 

EWANGELIA Łk 3, 1-6Wszyscy ludzie ujrzą zbawienie Boże

 Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza
Było to w piętnastym roku rządów Tyberiusza cezara. Gdy Poncjusz Piłat był namiestnikiem Judei, Herod tetrarchą Galilei, brat jego Filip tetrarchą Iturei i Trachonitydy, Lizaniasz tetrarchą Abileny; za najwyższych kapłanów Annasza i Kajfasza skierowane zostało słowo Boże do Jana, syna Zachariasza, na pustyni.
      Obchodził więc całą okolicę nad Jordanem i głosił chrzest nawrócenia dla odpuszczenia grzechów, jak jest napisane w księdze mów proroka Izajasza:
      «Głos wołającego na pustyni: Przygotujcie drogę Panu, prostujcie ścieżki dla Niego! Każda dolina zostanie wypełniona, każda góra i pagórek zrównane, drogi kręte staną się prostymi, a wyboiste drogami gładkimi! I wszyscy ludzie ujrzą zbawienie Boże».
Oto słowo Pańskie.

 

Komentarz do Ewangelii

Jan Chrzciciel narodził się po to, aby dać świadectwo o Mesjaszu. Całe jego życie, słowa, asceza i wygląd stanowiły świadectwo o Jezusie, który jest Drogą, Prawdą i Życiem. Duch Święty na chrzcie św. uformował nas i wyposażył w taki sposób, że możemy czynić podobnie. Możemy spojrzeć na dotychczasowe życie, aby dostrzec w nim możliwości głoszenia królestwa Bożego w tym środowisku i tym powołaniu, które realizuję. Świat ciągle nas ludzi Boga „czyta” przez gesty, przez pochylanie się nad potrzebującymi. Może 4 miliardy ludzi nie zna Ewangelii, ale cały świat zna zdjęcie Ojca św. całującego w czoło ciężko chorą osobę. Miliardy ludzi na świecie rozpoznają postać Matki Teresy z Kalkuty. Prostować ścieżki i drogi dla Pana, to być prawdziwymi świadkami Ewangelii.

 

Modlitwa wiernych

Oczekując powtórnego przyjścia Jezusa, przedstawmy Mu nasze ufne prośby:
1. Za papieża (Franciszka), aby z zapałem głosił całemu światu Boga, który z miłości ku nam stał się człowiekiem.
2. Za rządzących państwami, aby wprowadzali i podtrzymywali pokój i sprawiedliwość na świecie.
3. Za wszystkich, którzy przyczynili się do naszego wzrostu duchowego, aby Bóg hojnie im odpłacił.
4. Za kobiety oczekujące potomstwa, aby przyjmowały cud życia z radością i wdzięcznością.
5. Za zmarłych, aby doczekali się udziału w radości wiecznej.
6. Za nas samych, abyśmy dobrze wykorzystali czas oczekiwania na przyjście Jezusa.
Jezu, Synu Boży, na którego czekamy, wysłuchaj naszego wołania, które do Ciebie zanosimy. Który żyjesz i królujesz przez wszystkie wieki wieków.
Amen

 

 

PIERWSZE CZYTANIEJr 33, 14-16Potomek Dawida będzie wymierzał sprawiedliwość

Czytanie z Księgi proroka Jeremiasza
Tak mówi Pan: «Oto nadchodzą dni, kiedy wypełnię pomyślną zapowiedź, jaką obwieściłem domowi izraelskiemu i domowi judzkiemu.
      W owych dniach i w owym czasie wzbudzę Dawidowi potomstwo sprawiedliwe; będzie wymierzać prawo i sprawiedliwość na ziemi.
      W owych dniach Juda dostąpi zbawienia, a Jerozolima będzie trwać bezpiecznie. To zaś jest imię, którym ją będą nazywać: Pan naszą sprawiedliwością».
Oto słowo Boże.

 

Komentarz do czytania

Jeremiasz był świadkiem upadku dynastii Dawida. Sedecjasz (dosł. Bóg jest sprawiedliwością), którego król babiloński osadził na tronie, okazał się złym władcą i walnie przyczynił się do upadku Judei. Prorok podsumowuje nędzę ówczesnej epoki, widząc nadejście błogosławieństwa w bezpośrednim panowaniu Mesjasza. Nazywa Go też Pan naszą sprawiedliwością, czyniąc aluzję do imienia nieudolnego ostatniego króla Judei. Historia potwierdza, że perypetie tej dynastii skończą się dopiero wówczas, gdy wypełnią się mesjańskie obietnice i ludzie zaczną szukać sprawiedliwości u Boga i w swoim sercu. Dopiero przeorientowanie tego poszukiwania może wydać owoce trwające na wieki.

 

PSALM RESPONSORYJNYPs 25

Refren: Do Ciebie, Panie, wznoszę moją duszę.
     Daj mi poznać Twoje drogi, Panie, *
     naucz mnie chodzić Twoimi ścieżkami.
     Prowadź mnie w prawdzie według swych pouczeń, *
     Boże i Zbawco, w Tobie mam nadzieję.
Refren: Do Ciebie, Panie, wznoszę moją duszę.
     Dobry jest Pan i łaskawy, *
     dlatego wskazuje drogę grzesznikom.
     Pomaga pokornym czynić dobrze, *
     uczy ubogich dróg swoich.
Refren: Do Ciebie, Panie, wznoszę moją duszę.
     Wszystkie ścieżki Pana są pewne i pełne łaski *
     dla strzegących Jego praw i przymierza.
     Bóg powierza swe zamiary swoim czcicielom *
     i objawia im swoje przymierze.
Refren: Do Ciebie, Panie, wznoszę moją duszę.

DRUGIE CZYTANIE1 Tes 3, 12 - 4, 2Utwierdzenie w świętości na przyjście Chrystusa

Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Tesaloniczan
Bracia: Pan niech pomnoży was liczebnie i niech spotęguje miłość waszą nawzajem do siebie i do wszystkich, jaką i my mamy dla was; aby serca wasze utwierdzone zostały w nienagannej świętości wobec Boga, Ojca naszego, na przyjście Pana naszego, Jezusa, wraz ze wszystkimi Jego świętymi.
      Na koniec, bracia, prosimy was i napominamy w Panu Jezusie: zgodnie z tym, co od nas przejęliście o sposobie postępowania i podobania się Bogu – jak już zresztą postępujecie – stawajcie się coraz doskonalszymi! Wiecie przecież, jakie nakazy daliśmy wam w imię Pana Jezusa.
Oto słowo Boże.

 

Komentarz do czytania

Siłą Kościoła zawsze była wierność Ewangelii. W każdej epoce zwrócenie się ku korzeniom, ku przesłaniu Jezusa, odnawiało wspólnotę i rodziło świętość, często w wielkiej liczbie. Stwierdza to wprost Święty Paweł. Nie ma więc potrzeby szukać nowych dróg poza już wskazaną, choć sposoby wołania do serc ludzkich bywają rozmaite. O tyle zatem jesteśmy jako chrześcijanie silni, o tyle każdy z nas jest upodobniony do Chrystusa – Głowy Kościoła, o ile zakorzenia się w Jego nauce i czerpie z niej życiowe siły, starając się poznać jej tajemnice i coraz silniej wrastać w Kościół – ciało Chrystusa.

 

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄPs 85 (84), 8

Alleluja, alleluja, alleluja.
     Okaż nam, Panie, łaskę swoją
     i daj nam swoje zbawienie.
Alleluja, alleluja, alleluja.

EWANGELIAŁk 21, 25-28. 34-36Oczekiwanie powtórnego przyjścia Chrystusa

 Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza
Jezus powiedział do swoich uczniów: «Będą znaki na słońcu, księżycu i gwiazdach, a na ziemi trwoga narodów bezradnych wobec huku morza i jego nawałnicy. Ludzie mdleć będą ze strachu w oczekiwaniu wydarzeń zagrażających ziemi. Albowiem moce niebios zostaną wstrząśnięte. Wtedy ujrzą Syna Człowieczego, nadchodzącego w obłoku z mocą i wielką chwałą. A gdy się to dziać zacznie, nabierzcie ducha i podnieście głowy, ponieważ zbliża się wasze odkupienie.
      Uważajcie na siebie, aby wasze serca nie były ociężałe wskutek obżarstwa, pijaństwa i trosk doczesnych, żeby ten dzień nie spadł na was znienacka jak potrzask. Przyjdzie on bowiem na wszystkich, którzy mieszkają na całej ziemi.
      Czuwajcie więc i módlcie się w każdym czasie, abyście mogli uniknąć tego wszystkiego, co ma nastąpić, i stanąć przed Synem Człowieczym».
Oto słowo Pańskie.

 

Komentarz do Ewangelii

Znaki zapowiadające nadejście Jezusa będą budziły przerażenie. Jednakże Jezus mówi dzisiaj, że dla Jego Kościoła mają nieść dumę. Gdy inni będą się bać, wy nabierzcie ducha i dumnie podnieście głowy, bo Pan wasz nadchodzi! Nie ma więc sensu wołać: klęska, tragedia, i napełniać się przerażeniem, skoro można wołać: Jezus nadchodzi, i napełniać swoją duszę pokojem. Nawet jeśli paruzja jest jeszcze daleko, bo przecież o jej dacie nic nie wiemy, to każde przyjście Jezusa w sakramentach ma tę właściwość, że jest Jego rzeczywistą obecnością. Powinno więc rodzić w nas tę samą ufność, jak Jego ostatnie przybycie.

 

WYZNANIE WIARY

Wierzę w jednego Boga, * Ojca Wszechmogącego, * Stworzyciela nieba i ziemi, * wszystkich rzeczy widzialnych i niewidzialnych. * I w jednego Pana Jezusa Chrystusa, * Syna Bożego Jednorodzonego, * który z Ojca jest zrodzony * przed wszystkimi wiekami. * Bóg z Boga, Światłość ze Światłości, * Bóg prawdziwy z Boga prawdziwego. * Zrodzony a nie stworzony, * współistotny Ojcu, * a przez Niego wszystko się stało. * On to dla nas ludzi i dla naszego zbawienia zstąpił z nieba.
W czasie następujących słów, aż do: stał się człowiekiem, wszyscy się pochylają.
I za sprawą Ducha Świętego * przyjął ciało z Maryi Dziewicy i stał się człowiekiem. * Ukrzyżowany również za nas, * pod Poncjuszem Piłatem został umęczony i pogrzebany. * I zmartwychwstał dnia trzeciego, * jak oznajmia Pismo. * I wstąpił do nieba; siedzi po prawicy Ojca. * I powtórnie przyjdzie w chwale * sądzić żywych i umarłych, * a Królestwu Jego nie będzie końca. * Wierzę w Ducha Świętego, Pana i Ożywiciela, * który od Ojca i Syna pochodzi. * Który z Ojcem i Synem wspólnie odbiera uwielbienie i chwałę; * który mówił przez Proroków. * Wierzę w jeden, święty, powszechny i apostolski Kościół. * Wyznaję jeden chrzest na odpuszczenie grzechów. * I oczekuję wskrzeszenia umarłych. * I życia wiecznego w przyszłym świecie. Amen.

 

Modlitwa wiernych

Do Boga, który w Jezusie, Synu Bożym stał się człowiekiem, skierujmy nasze ufne prośby:

PIERWSZE CZYTANIEDn 7, 13-14 Królestwo Syna Człowieczego

Czytanie z Księgi proroka Daniela
Patrzyłem w nocnych widzeniach: a oto na obłokach nieba przybywa jakby Syn Człowieczy. Podchodzi do Przedwiecznego i wprowadzają Go przed Niego. Powierzono Mu panowanie, chwałę i władzę królewską, a służyły Mu wszystkie narody, ludy i języki. Panowanie Jego jest wiecznym panowaniem, które nie przeminie, a Jego królestwo nie ulegnie zagładzie.
Oto słowo Boże.

 

Komentarz do czytania

Obłoki nieba to specjalny pojazd, którym podróżuje według przenośnego języka Starego Testamentu Bóg. Danielowa wizja ujmuje w tym symbolu to, co najistotniejsze: Syn Człowieczy jest zarazem postacią Boską. Uznanie Jego władania nad sobą jest postawą bardzo rozsądną. Jest to bowiem Bóg potężny, który nie zna ograniczeń ani słabości. Jest to także Człowiek, który te słabości poznał i rozumie. Może więc współczuć z tymi, którzy ciągle walczą z dziedzictwem grzechu pierworodnego, więc w obronie każdego z nas.

 

 

Wprowadzenie do psalmu

Królowanie Boga trwa na wieki. Wieczność i niezmienność Boga są gwarancją wypełnienia wszystkich Jego obietnic. Bóg realizuje odwieczny plan zbawienia człowieka. Zaprasza wszystkich, aby uczestniczyli w Jego świętości. Potęga i majestat Boga są godne uwielbienia w całym wszechświecie. Jego wyroki i zrządzenia są niezmienne. Uznanie królowania Boga prowadzi do zbawienia i zapewnia wieczną radość.

 

PSALM RESPONSORYJNYPs 93

Refren: Pan Bóg króluje, pełen majestatu
     Pan króluje, oblókł się w majestat, *
     Pan wdział potęgę i nią się przepasał.
     Tak świat utwierdził, *
     że się nie zachwieje.
Refren: Pan Bóg króluje, pełen majestatu
     Twój tron niewzruszony na wieki, *
     istniejesz od wieków, Boże.
     Świadectwa Twoje bardzo godne są wiary; 
     Twojemu domowi świętość przystoi, *
     po wszystkie dni, o Panie.
Refren: Pan Bóg króluje, pełen majestatu

 

Wprowadzenie do czytania

Chrystus trwa na wieki. Pozdrowienie na początku Mszy świętej „łaska i pokój od tego, który był, który jest i który przychodzi…” prowadza nas w tajemnicę panowania Chrystusa. Jezus jest Świadkiem Wiernym, gdyż złożył się Bogu w doskonałej ofierze Krzyża, Pierworodnym umarłych, gdyż pokonał śmierć i zmartwychwstał, oraz Władcą królów ziemi, bo zasiada po prawicy Ojca, by wstawiać się za nami.

 

DRUGIE CZYTANIEAp 1, 5-8Chrystus jest władcą królów ziemi

Czytanie z Apokalipsy Świętego Jana Apostoła
Jezus Chrystus jest Świadkiem Wiernym, Pierworodnym wśród umarłych i Władcą królów ziemi.
      Temu, który nas miłuje i który przez swą krew uwolnił nas od naszych grzechów, i uczynił nas królestwem – kapłanami dla Boga i Ojca swojego, Jemu chwała i moc na wieki wieków! Amen.
      Oto nadchodzi z obłokami i ujrzy Go wszelkie oko i wszyscy, którzy Go przebili. I będą Go opłakiwać wszystkie pokolenia ziemi. Tak: Amen.
      Ja jestem Alfa i Omega, mówi Pan Bóg, Który jest, Który był i Który przychodzi, Wszechmogący.
Oto słowo Boże.

 

Komentarz do czytania

Wspierająca człowieka na drodze ku wieczności obecność Boga ma charakter świadectwa. Nie jest zatem rodzajem dowodu, lecz – jak każde świadectwo – wymaga zaufania temu, kto świadczy. Krok w zaufanie, który stawia człowiek, idąc ku Bogu, jest zarazem pierwszym elementem, który czyni z nas Boże królestwo i kapłanów. Bez tej pierwszej i koniecznej ofiary ufności każda inna ofiara jest tylko połowiczna, ponieważ brak jej fundamentu. Zanim zatem ujrzy Pana wszelkie stworzenie, ujmuje Go nasza ufność: Jezu, nasz Królu, ufamy Twemu świadectwu.

 

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄPor. Mk 11, 9c. 10a

Alleluja, alleluja, alleluja.
     Błogosławiony, który przybywa w imię Pańskie.
     Błogosławione Jego królestwo, które nadchodzi.
Alleluja, alleluja, alleluja.

 

Wprowadzenie do Ewangelii

Jezus wypełnił obietnice mesjańskie. Jezus nie zstąpił na ziemię, aby królować w sposób ziemski jak inni królowie, którzy siłą i władzą utwierdzają swoje panowanie, czyniąc sobie ludzi poddanymi. Jezus przyszedł, aby uczynić nas wolnymi. Objawił nam prawdę, że jesteśmy umiłowanymi dziećmi Boga. On sam jest Prawdą, w której poznajemy naszą godność w Bogu Ojcu. W Nim ukryte są wszystkie skarby mądrości i umiejętności.

 

EWANGELIAJ 18, 33b-37Królestwo Chrystusa nie jest z tego świata

✠ Słowa Ewangelii według Świętego Jana
Piłat powiedział do Jezusa: «Czy Ty jesteś Królem żydowskim?».
      Jezus odpowiedział: «Czy to mówisz od siebie, czy też inni powiedzieli ci o Mnie?».
      Piłat odparł: «Czy ja jestem Żydem? Naród Twój i arcykapłani wydali mi Ciebie. Co uczyniłeś?».
      Odpowiedział Jezus: «Królestwo moje nie jest z tego świata. Gdyby królestwo moje było z tego świata, słudzy moi biliby się, abym nie został wydany Żydom. Teraz zaś królestwo moje nie jest stąd».
      Piłat zatem powiedział do Niego: «A więc jesteś królem?».
      Odpowiedział Jezus: «Tak, jestem królem. Ja się na to narodziłem i na to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie. Każdy, kto jest z prawdy, słucha mojego głosu».
Oto słowo Pańskie.

 

Komentarz do Ewangelii

Święty Jan celnie zauważa, że nawet w swojej męce Jezus ujawnia własną godność królewską. Nie mógł bowiem zaprzeczyć sobie. Piłat natomiast słusznie zrozumiał, że sprawa królewskiej godności Jezusa to nie jest konkurencja dla władzy cesarskiej. Może było w nim więcej z prawdy niż w wykształconych w tradycji biblijnej oskarżycielach Jezusa? Tamci przyzwyczaili się do słowa Bożego do tego stopnia, że jego sens i nowość umknęła. Piłat, nie rozumiejąc wewnętrznego sensu Pisma, zrozumiał poprawnie, że Jezus Król włada sferą nieuchwytną dla świata. Wobec niej człowiek pozostaje wolny. Zanim się ona w pełni objawi, może odpowiedzieć na jej wołanie lub je odrzucić.

 

Modlitwa wiernych

Stańmy z pokorą przed Jezusem, naszym Królem i przedstawmy Mu nasze potrzeby:
1. Módlmy się za Kościół święty, aby pokornie i gorliwie wypełniał pragnienia swego Pana i Króla Jezusa Chrystusa.
2. Módlmy się za przywódców państw, aby w swojej służbie wzorowali się na Chrystusie Królu, który stał się sługą sług.
3. Módlmy się za naszych pracodawców, przełożonych i osoby, które mają jakąkolwiek władzę nad nami, aby byli narzędziami królestwa Bożego na ziemi.
4. Módlmy się za osoby, które straciły poczucie własnej godności i wartości, aby odnalazły prawdę o sobie w Bogu i doświadczyły pocieszenia i podniesienia na duchu.
5. Módlmy się za zmarłych królów i głowy państw, aby odebrali nagrodę za swoją służbę i weszli do domu Króla królów.
6. Módlmy się za nas, abyśmy byli świadomi godności królewskiej i odziedziczyli Boże królestwo.
Jezusie, nasz Królu, zechciej przyjąć nasze błagania i okaż nam Twoją łaskę. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków.
Amen.

 

MODLITWA NAD DARAMI

Panie, nasz Boże, składamy Tobie Ofiarę pojednania † i pokornie Cię błagamy, * aby Twój Syn udzielił wszystkim narodom darów jedności i pokoju. Który żyje i króluje na wieki wieków.

PREFACJA O JEZUSIE CHRYSTUSIE, KRÓLU WSZECHŚWIATA NR 49 - CHRYSTUS, WIEKUISTY KAPŁAN I KRÓL WSZECHŚWIATA

Następującą prefację odmawia się w uroczystość Jezusa Chrystusa, Króla Wszechświata, i w Mszach wotywnych o Chrystusie Królu.

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, słuszne i zbawienne, * abyśmy zawsze i wszędzie Tobie składali dziękczynienie, * Panie, Ojcze święty, wszechmogący, wieczny Boż

 

PIERWSZE CZYTANTEDn 12, 1-3

Zmartwychwstanie w czasach ostatecznych

Czytanie z Księgi proroka Daniela
W owym czasie wystąpi Michał, wielki książę, który jest opiekunem dzieci twojego narodu. Wtedy nastąpi okres ucisku, jakiego nie było, odkąd narody powstały, aż do chwili obecnej. W tym czasie naród twój dostąpi zbawienia: ci wszyscy, którzy zapisani są w księdze.
      Wielu zaś, co śpi w prochu ziemi, zbudzi się: jedni do wiecznego życia, drudzy ku hańbie, ku wiecznej odrazie.
      Mądrzy będą świecić jak blask sklepienia, a ci, którzy nauczyli wielu sprawiedliwości, jak gwiazdy na wieki i na zawsze.
Oto słowo Boże.

 

Komentarz do czytania

Popularna mentalność każe spodziewać się w życiu rzeczy negatywnych: jeśli dzieje się za dobrze, Bóg nie ochroni przed złem. Takie myślenie było już w starożytności. Prawdziwy Bóg tak kieruje naszymi losami, byśmy znaleźli w Nim radość, i to nie tyle wiekuistą po śmierci, lecz już teraz. Życie wieczne nie zaczyna się bowiem wraz ze śmiercią, lecz w nawracaniu się i życiu Bożą łaską. Skoro tak, to radość Boża musi się zacząć już tutaj, a potem jedynie rozwinąć jak kwiat rozkwitający w bezpośrednim słońcu Boga. Gdyby Bóg zapowiadał swoje działanie tylko w bliżej nieokreślonej eschatologii, byłby jedynie przyszłością. Tymczasem ożywia naszą wiarę tu i teraz, już dziś jest radością, a swoim działaniem obejmuje całe nasze życie. A ono zaczyna się na ziemi.

 

PSALM RESPONSORYJNYPs 16

Refren: Strzeż mnie, o Boże, Tobie zaufałem.
     Pan moim dziedzictwem i przeznaczeniem, 
*
     to On mój los zabezpiecza.
     Zawsze stawiam sobie Pana przed oczy, 
*
     On jest po mojej prawicy, nic mną nie zachwieje.
Refren: Strzeż mnie, o Boże, Tobie zaufałem.
     Dlatego cieszy się moje serce i dusza raduje, 
*
     a ciało moje będzie spoczywać bezpiecznie,
     bo w kraju zmarłych duszy mej nie zostawisz 
*
     i nie dopuścisz, bym pozostał w grobie.
Refren: Strzeż mnie, o Boże, Tobie zaufałem.
     Ty ścieżkę życia mi ukażesz, 
*
     pełnię radości przy Tobie
     i wieczne szczęście 
*
     po Twojej prawicy.
Refren: Strzeż mnie, o Boże, Tobie zaufałem.

DRUGIE CZYTANIEHbr 10, 11-14. 18

Skuteczność ofiary Chrystusa

Czytanie z Listu do Hebrajczyków
Każdy kapłan Starego Testamentu staje codziennie do wykonywania swej służby i wiele razy składa te same ofiary, które żadną miarą nie mogą zgładzić grzechów. Ten przeciwnie, złożywszy raz na zawsze jedną ofiarę za grzechy, zasiadł po prawicy Boga, oczekując tylko, «aż nieprzyjaciele Jego staną się podnóżkiem pod Jego stopy». Jedną bowiem ofiarą udoskonalił na wieki tych, którzy są uświęcani. Gdzie zaś jest ich odpuszczenie, tam już więcej nie zachodzi potrzeba ofiary za grzechy.
Oto słowo Boże.

 

Komentarz do czytania

Ofiara Jezusa jest niepowtarzalna. Czas świata płynie, ale Jezus już jest dzięki niej zwycięzcą. Oczekuje więc cierpliwie, aż Bóg Ojciec objawi Jego pełne zwycięstwo. Nie potrzeba więc niecierpliwić się, wszystko się już dokonało. Trzeba raczej uznać, że Jezus, czekając, nie tyle zwleka, ile daje szansę, by jak najwięcej ludzi przyłączyć do swego zwycięskiego orszaku w dniu chwały. Sami również powinniśmy się z tej Bożej cierpliwości cieszyć, przecież jest ona dana po to, by więcej dzieci Bożych weszło do chwały. Radość dzielona z wieloma jest przecież większa!

 

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄŁk 21, 36

Alleluja, alleluja, alleluja.
     Czuwajcie i módlcie się w każdym czasie,
     abyście mogli stanąć przed Synem Człowieczym.
Alleluja, alleluja, alleluja.

EWANGELIAMk 13, 24-32

Sąd ostateczny

 Słowa Ewangelii według Świętego Marka
Jezus powiedział do swoich uczniów: «W owe dni, po wielkim ucisku „słońce się zaćmi i księżyc nie da swego blasku. Gwiazdy będą spadać z nieba i moce na niebie” zostaną wstrząśnięte.
      Wówczas ujrzą Syna Człowieczego, przychodzącego w obłokach z wielką mocą i chwałą. Wtedy pośle On aniołów i „zgromadzi wybranych z czterech stron świata, od krańca ziemi po kraniec nieba”.
      A od figowca uczcie się przez podobieństwo. Kiedy już jego gałąź nabrzmiewa sokami i wypuszcza liście, poznajecie, że blisko jest lato. Tak i wy, gdy ujrzycie te wydarzenia, wiedzcie, że to blisko jest, u drzwi.
      Zaprawdę, powiadam wam: Nie przeminie to pokolenie, aż się to wszystko stanie. Niebo i ziemia przeminą, ale słowa moje nie przeminą. Lecz o dniu owym lub godzinie nikt nie wie, ani aniołowie w niebie, ani Syn, tylko Ojciec».
Oto słowo Pańskie.

 

Komentarz do Ewangelii

Wszyscy znamy znaki wiosny i przeczuwamy, że jest już we drzwiach, ta najpiękniejsza pora roku. Przyjście Jezusa, wśród przerażających znaków, jest podobne wiośnie. Choć poprzedza ją plucha przedwiośnia, sama w sobie jest piękna. Podobnie zapowiadane znaki przyjścia Jezusa są tylko zapowiedziami, że widzialna i zwycięska obecność Zbawcy, najpiękniejszy czas świata, jest tuż-tuż. I trzeba jej wyglądać z niecierpliwością! Dziwni jesteśmy, pragnąc nadejścia Pana, a jednocześnie drżąc, gdy pomyślimy o tych ewangelicznych znakach, jakbyśmy nie bardzo wierzyli, że to nadchodzi Chwała i nasze Zwycięstwo.

 

 

Modlitwa wiernych

Ufni w dobrość i miłość Boga przedstawmy Mu nasze prośby:
1. Módlmy się za papieża (Franciszka), aby Duch Święty wzmacniał jego ciało i oświecał umysł.
2. Módlmy się za wszystkich mieszkańców ziemi, aby przyjmowali dzieła Boże z wdzięcznością i mądrością.
3. Módlmy się za chorych i cierpiących, aby doświadczyli uzdrowienia duszy i ciała.
4. Módlmy się za osoby, które żyją daleko od Boga, aby doświadczyły Bożej miłości.
5. Módlmy się za zmarłych, aby powstali do życia wiecznego w chwale Zmartwychwstałego.
6. Módlmy się za nas, abyśmy umieli odczytywać znaki czasu i przylgnęli sercem do Boga.
Boże, Ty jesteś jedynym, któremu warto ufać, prosimy, wysłuchaj naszego błagania. Przez Chrystusa, Pana naszego.
Amen.

 

 

 

 

PIERWSZE CZYTANIE 1 Krl 17, 10-16

Uboga wdowa karmi Eliasza

Czytanie z Pierwszej Księgi Królewskiej
Prorok Eliasz poszedł do Sarepty. Kiedy wchodził do bramy tego miasta, pewna wdowa zbierała tam sobie drwa. Zawołał ją i powiedział: «Daj mi, proszę, trochę wody w naczyniu, abym się napił». Ona zaś zaraz poszła, aby jej nabrać, ale zawołał na nią i rzekł: «Weź, proszę, dla mnie i kromkę chleba!».
      Na to odrzekła: «Na życie Pana, Boga twego! Już nie mam pieczywa – tylko garść mąki w dzbanie i trochę oliwy w baryłce. Właśnie zbieram kilka kawałków drewna i kiedy przyjdę, przyrządzę sobie i memu synowi strawę. Zjemy to, a potem pomrzemy».
      Eliasz zaś jej powiedział: «Nie bój się! Idź, zrób, jak rzekłaś; tylko najpierw zrób z tego mały podpłomyk dla mnie i przynieś mi! A sobie i swemu synowi zrobisz potem. Bo tak mówi Pan, Bóg Izraela: Dzban mąki nie wyczerpie się i baryłka oliwy nie opróżni się aż do dnia, w którym Pan spuści deszcz na ziemię.
      Poszła więc i zrobiła, jak Eliasz powiedział, a potem zjadł on i ona oraz jej syn, i tak było co dzień. Dzban mąki nie wyczerpał się i baryłka oliwy nie opróżniła się, zgodnie z obietnicą, którą Pan wypowiedział przez Eliasza.
Oto słowo Boże.

 

Komentarz do czytania

Pełne zaufanie Bogu to rzecz wielkiej wagi. Wdowa z Sarepty, mimo że mieszkała w pogańskim kraju i nie miała nic wspólnego z Izraelem, zwyciężyła, wyczuwając w Eliaszu kogoś nadzwyczajnego i ufając jego słowu. Jednakże postąpiła według jego polecenia dopiero po tym, jak usłyszała wyrocznię w imieniu Boga. I na własne oczy oglądała trwający lata cud. Nie wiemy, czy się do tego przyzwyczaiła. Dziś w Kościele trwają również cuda, spośród których największym jest obecność Jezusa w Najświętszym Sakramencie. Możemy oglądać na co dzień cuda eucharystyczne. I obyśmy się do tych cudów nie przyzwyczaili!

 

PSALM RESPONSORYJNYPs 146

Refren: Chwal, duszo moja, Pana, Stwórcę swego.
Albo: Alleluja.
     Bóg wiary dochowuje na wieki, 
*
     uciśnionym wymierza sprawiedliwość,
     chlebem karmi głodnych, 
*
     wypuszcza na wolność uwięzionych.
Refren: Chwal, duszo moja, Pana, Stwórcę swego.
Albo: Alleluja.
     Pan przywraca wzrok ociemniałym, 
*
     Pan dźwiga poniżonych,
     Pan kocha sprawiedliwych, 
*
     Pan strzeże przybyszów.
Refren: Chwal, duszo moja, Pana, Stwórcę swego.
Albo: Alleluja.
     Ochrania sierotę i wdowę, 
*
     lecz występnych kieruje na bezdroża.
     Pan króluje na wieki, 
*
     Bóg twój, Syjonie, przez pokolenia.
Refren: Chwal, duszo moja, Pana, Stwórcę swego.
Albo: Alleluja.

DRUGIE CZYTANIEHbr 9, 24-28

Jedyna ofiara Chrystusa

Czytanie z Listu do Hebrajczyków
Chrystus wszedł nie do świątyni zbudowanej rękami ludzkimi, będącej odbiciem prawdziwej świątyni, ale do samego nieba, aby teraz wstawiać się za nami przed obliczem Boga, ani nie po to, aby się wielokroć sam miał ofiarować, jak arcykapłan, który co roku wchodzi do świątyni z krwią cudzą, gdyż w takim przypadku musiałby cierpieć wiele razy od stworzenia świata. A tymczasem raz jeden ukazał się teraz na końcu wieków, aby zgładzić grzech przez ofiarę z samego siebie.
      A jak postanowione ludziom raz umrzeć, potem zaś sąd, tak Chrystus raz jeden był ofiarowany dla zgładzenia grzechów wielu, drugi raz ukaże się nie w związku z grzechem, lecz dla zbawienia tych, którzy Go oczekują.
Oto słowo Boże.

 

Komentarz do czytania

W Starym Testamencie ofiary składane Bogu zawsze były zewnętrzne w stosunku do ludzi. I zawsze były symboliczne, w pewnym sensie zastępując ofiarnika. Dopiero Jezus – prawdziwy Bóg i prawdziwy człowiek – sięgnął po ostateczną i najdoskonalszą ofiarę. Sam jako kapłan poświęcił samego siebie, przyjmując wszystkie konsekwencje popełnianego zła. Stał się więc kapłanem i ofiarą. Jako zaś Bóg mógł ten doskonały dar zanieść do Boskiego świata, tak doskonałego i odmiennego od świata stworzonego, że nikt – poza samym Bogiem – nie ma tam wstępu. To zbyt wysokie progi nawet dla czystych duchów, aniołów. A każda Msza św. jest uobecnieniem tego doskonałego daru.

 

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄMt 5, 3

Alleluja, alleluja, alleluja.
     Błogosławieni ubodzy w duchu,
     albowiem do nich należy królestwo niebieskie.
Alleluja, alleluja, alleluja.

EWANGELIAMk 12, 38-44

Wdowi grosz

 Słowa Ewangelii według Świętego Marka
Jezus, nauczając rzesze, mówił: «Strzeżcie się uczonych w Piśmie. Z upodobaniem chodzą oni w powłóczystych szatach, lubią pozdrowienia na rynku, pierwsze krzesła w synagogach i zaszczytne miejsca na ucztach. Objadają domy wdów i dla pozoru odprawiają długie modlitwy. Ci tym surowszy dostaną wyrok».
      Potem usiadł naprzeciw skarbony, przypatrywał się, jak tłum wrzucał drobne pieniądze do skarbony. Wielu bogatych wrzucało wiele. Przyszła też jedna uboga wdowa i wrzuciła dwa pieniążki, czyli jeden grosz.
      Wtedy przywołał swoich uczniów i rzekł do nich: «Zaprawdę, powiadam wam: Ta uboga wdowa wrzuciła najwięcej ze wszystkich, którzy kładli do skarbony. Wszyscy bowiem wrzucali z tego, co im zbywało; ona zaś ze swego niedostatku wrzuciła wszystko, co miała na swe utrzymanie».
Oto słowo Pańskie.

 

Komentarz do Ewangelii

Uboga wdowa wiele się nie modliła, bo musiała pracować, by żyć. Nie wrzuciła też do skarbony kwoty godnej zanotowania w księgach dobrodziejów świątyni. Jezus jednak czuwał i ujrzał jej skromny dar, który w rzeczywistości uznał za największy. I tajemnicę tę zapisano na wieczność w Ewangelii. I po wieczność będzie się o skromnej wdowie wspominać, choć nawet nie wiedziała, czego dokonała. Jakże musiała się zdziwić, gdy stanęła przed Obliczem Bożym i poznała wartość swojego daru! Może ta niewiedza była najbardziej zbawienna. Przecież dziś Jezus przestrzega, że to świadomość wartości w oczach ludzi duchowych czynów uczonych w Piśmie najbardziej podsycała ich pychę, a ta ściągnęła na nich wyrok.

 

WYZNANIE WIARY

Wierzę w jednego Boga, * Ojca Wszechmogącego, * Stworzyciela nieba i ziemi, * wszystkich rzeczy widzialnych i niewidzialnych. * I w jednego Pana Jezusa Chrystusa, * Syna Bożego Jednorodzonego, * który z Ojca jest zrodzony * przed wszystkimi wiekami. * Bóg z Boga, Światłość ze Światłości, * Bóg prawdziwy z Boga prawdziwego. * Zrodzony a nie stworzony, 

PIERWSZE CZYTANIEAp 7, 2-4. 9-14

Triumf wybranych

Czytanie z Księgi Apokalipsy Świętego Jana Apostoła
Ja, Jan, ujrzałem innego anioła, wstępującego od wschodu słońca, a mającego pieczęć Boga żywego. Zawołał on donośnym głosem do czterech aniołów, którym dano moc wyrządzić szkodę ziemi i morzu: «Nie wyrządzajcie szkody ziemi ni morzu, ni drzewom, aż opieczętujemy czoła sług Boga naszego». I usłyszałem liczbę opieczętowanych: sto czterdzieści cztery tysiące opieczętowanych ze wszystkich pokoleń synów Izraela.
      Potem ujrzałem: a oto wielki tłum, którego nie mógł nikt policzyć, z każdego narodu i wszystkich pokoleń, ludów i języków, stojący przed tronem i przed Barankiem. Odziani są w białe szaty, a w ręku ich palmy. I głosem donośnym tak wołają: «Zbawienie w Bogu naszym, Zasiadającym na tronie, i w Baranku».
      A wszyscy aniołowie stanęli wokół tronu i Starców, i czterech Istot żyjących, i na oblicza swe padli przed tronem, i pokłon oddali Bogu, mówiąc: «Amen. Błogosławieństwo i chwała, i mądrość, i dziękczynienie, i cześć, i moc, i potęga Bogu naszemu na wieki wieków! Amen».
      A jeden ze Starców odezwał się do mnie tymi słowami: «Ci przyodziani w białe szaty kim są i skąd przybyli?». I powiedziałem do niego: «Panie, ty wiesz». I rzekł do mnie: «To ci, którzy przychodzą z wielkiego ucisku i opłukali swe szaty, i w krwi Baranka je wybielili».
Oto słowo Boże.

 

Komentarz do czytania

Pieczęć na czołach to wyraźny i widoczny dla wszystkich znak. Może właśnie o to chodzi w świętości, by ci, którzy idą za Jezusem, byli widoczni dla świata. Mądrość Boża, która w nich mieszka, w ten sposób może nawet bezgłośnie przemawiać, ukazując samą siebie i prowokując do zdziwienia, zastanowienia się, a ostatecznie również wiodąc ku nawróceniu. Wielka to godność dla nas i wielkie zobowiązanie, by własnym ego nie zaćmić tego znaku, który sam Pan w nas pisze swoją dłonią! By uzyskać tę godność, potrzeba tylko uznać własną słabość i grzeszność, przeżyć ją wewnętrznie, może nawet jako grozę, a potem pozwolić się oczyścić we krwi Baranka. Cała bowiem chwała za tę pracę należy się Jemu.

 

 

 

PSALM RESPONSORYJNYPs 24

Refren: Oto lud wierny, szukający Boga.
     Do Pana należy ziemia i wszystko, co ją napełnia, 
*
     świat i jego mieszkańcy.
     Albowiem On go na morzach osadził 
*
     i utwierdził ponad rzekami.
Refren: Oto lud wierny, szukający Boga.
     Kto wstąpi na górę Pana, 
*
     kto stanie w Jego świętym miejscu?
     Człowiek rąk nieskalanych i czystego serca, 
*
     którego dusza nie lgnęła do marności.
Refren: Oto lud wierny, szukający Boga.
     On otrzyma błogosławieństwo od Pana 
*
     i zapłatę od Boga, swego Zbawcy.
     Oto pokolenie tych, którzy Go szukają, 
*
     którzy szukają oblicza Boga Jakuba.
Refren: Oto lud wierny, szukający Boga.

DRUGIE CZYTANIE1 J 3, 1-3

Ujrzymy Boga takim, jaki jest

Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Jana Apostoła
Najmilsi: Popatrzcie, jaką miłością obdarzył nas Ojciec: zostaliśmy nazwani dziećmi Bożymi i rzeczywiście nimi jesteśmy. Świat zaś dlatego nas nie zna, że nie poznał Jego.
      Umiłowani, obecnie jesteśmy dziećmi Bożymi, ale jeszcze się nie ujawniło, czym będziemy. Wiemy, że gdy się objawi, będziemy do Niego podobni, bo ujrzymy Go takim, jaki jest.
      Każdy zaś, kto pokłada w Nim nadzieję, uświęca się, podobnie jak On jest święty.
Oto słowo Boże.

 

Komentarz do czytania

Świat – a w języku św. Jana to rzeczywistość nieznająca Jezusa i Jego zbawczego dzieła dla nas – nie może poznać Boga ani wejść z Nim w relację miłości, ponieważ pozostaje z zasady obcy wobec Bożego działania. Nie można się zatem dziwić, że i same dzieci Boże będą nierozpoznane, niezrozumiane, niedocenione, porzucone, wyrzucone na margines głównego nurtu życia. Tymczasem to do nich należy zwycięstwo, gdyż źródło prawdziwego Życia właśnie z nich tryska. Podczas ziemskiego pielgrzymowania to Życie bywa niewidoczne, ale przemiana, którą dla nich przygotowało, czyli Jezus, jest największą z możliwych karier!

 

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄMt 11, 28

Alleluja, alleluja, alleluja.
     Przyjdźcie do Mnie wszyscy,
     którzy jesteście utrudzeni i obciążeni, a Ja was pokrzepię.
Alleluja, alleluja, alleluja.

EWANGELIAMt 5, 1-12a

Cieszcie się i radujcie, albowiem wielka jest wasza nagroda w niebie

 Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza
Jezus, widząc tłumy, wyszedł na górę. A gdy usiadł, przystąpili do Niego Jego uczniowie. Wtedy otworzył usta i nauczał ich tymi słowami:
      «Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie.
      Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni.
      Błogosławieni cisi, albowiem oni na własność posiądą ziemię.
      Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni.
      Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią.
      Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą.
      Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi.
      Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie.
      Błogosławieni jesteście, gdy wam urągają i prześladują was, i gdy z mego powodu mówią kłamliwie wszystko złe na was. Cieszcie się i radujcie, albowiem wielka jest wasza nagroda w niebie».
Oto słowo Pańskie.

 

Komentarz do Ewangelii

Błogosławieni bywamy z różnych powodów, czasem tak banalnych, jak żal, płacz, cichość, nieśmiałość, lub całkiem istotnych, jak wołanie o sprawiedliwość. Błogosławieństwa są podobne do wydawania ewangelicznych owoców: część z nich jest trzydziestokrotna, sześćdziesięciokrotna, a część stukrotna. Jezus szuka w nich jakby pretekstu, by uświęcać. Czasami wystarczy tak zwykła rzecz jak bezradność wobec prześladowców lub płacz, by już wyciągnął nad nami swoją rękę. Jednakże wychodząc od tych zwykłych rzeczy, prowadzi nas ku wielkim, które Jego mocą czynią nas świętymi. I tylko wtedy przebiegniemy drogę błogosławieństw, jeśli nie zatrzymamy się na rzeczach małych, ale wytężymy siły, by biec ku temu co największe: królestwu w Niebie. Ono aż trzykrotnie powraca jako ostateczna nagroda!

 

 

 Modlitwa wiernych

Stańmy z ufnością przed Najświętszym Bogiem i przedstawmy Mu nasze prośby:
1. Módlmy się za Kościół święty, pielgrzymujący i cierpiący, aby jak najszybciej stał się Kościołem chwalebnym.
2. Módlmy się za prześladowanych i cierpiących z powodu wiary, aby Bóg wzmocnił ich siły i nagrodził w wieczności.
3. Módlmy się za służby, które czuwają nad bezpieczeństwem podróżujących, aby ich praca była doceniona i przyjęta z życzliwością.
4. Módlmy się za naszą parafię, aby była dla nas miejscem duchowego wzrostu i dojrzewania ku świętości.
5. Módlmy się za zmarłych, aby jak najszybciej dostąpili radości przebywania z Bogiem w niebie.
6. Módlmy się za nas, abyśmy żyjąc na tym świecie, tak postępowali, byśmy w wieczności mogli dołączyć do naszych bliskich i razem z nimi nieustannie świętować w domu Ojca.
Najświętszy Ojcze, stajemy przed Twoim obliczem z całym Kościołem i prosimy, abyś wysłuchał modlitw Twoich dzieci. Przez Chrystusa, Pana naszego.
Amen.

 

 

 

ROCZNICA POŚWIĘCENIA KOŚCIOŁA WŁASNEGO - UROCZYSTOŚĆ


Uroczystość tę obchodzi się we wszystkich już poświęconych kościołach, z wyjątkiem kościołów katedralnych, w ostatnią niedzielę października.


PIERWSZE CZYTANIE (1 Krl 8, 22-23. 27-30)

Niech Twoje oczy będą otwarte na tę świątynię

Czytanie z Pierwszej Księgi Królewskiej

Salomon stanął przed ołtarzem Pańskim wobec całego zgromadzenia izraelskiego i wyciągnąwszy ręce do nieba, rzekł: «O Panie, Boże Izraela! Nie ma takiego Boga jak Ty, ani w górze na niebie, ani w dole na ziemi, tak dochowującego przymierza i łaski względem Twoich sług, którzy czczą Cię z całego serca.
Czy jednak naprawdę zamieszka Bóg na ziemi? Przecież niebo i niebiosa najwyższe nie mogą Cię objąć, a tym mniej ta świątynia, którą zbudowałem. Zważ więc na modlitwę Twego sługi i jego błaganie, o Panie, Boże mój, i wysłuchaj tego wołania i tej modlitwy, którą dziś Twój sługa zanosi przed Ciebie. Niech w nocy i w dzień Twoje oczy będą otwarte na tę świątynię, na miejsce, o którym powiedziałeś: Tam będzie moje imię – tak aby wysłuchać modlitwę, którą zanosi Twój sługa na tym miejscu.
Dlatego wysłuchaj błaganie sługi Twego i Twojego ludu, Izraela, ilekroć modlić się będzie na tym miejscu. Ty zaś wysłuchaj w miejscu Twego przebywania – w niebie. Nie tylko wysłuchaj, ale też i przebacz».

Oto słowo Boże.


PSALM RESPONSORYJNY (Ps 84 (83), 3-4. 5 i 10. 11)

Refren: Jak miła, Panie, jest świątynia Twoja.
Albo: Oto przybytek Pana Boga z ludźmi.

Dusza moja stęskniona pragnie przedsionków Pańskich, 
*
serce moje i ciało radośnie wołają do Boga żywego.
Nawet wróbel znajduje swój dom, a jaskółka gniazdo, 

gdzie złoży swe pisklęta: 
*
przy ołtarzach Twoich, Panie Zastępów, Królu mój i Boże!

Refren: Jak miła, Panie, jest świątynia Twoja.
Albo: Oto przybytek Pana Boga z ludźmi.

Szczęśliwi, którzy mieszkają w domu Twoim, Panie, 
*
nieustannie wielbiąc Ciebie.
Spójrz, Boże, Tarczo nasza, 
*
wejrzyj na twarz Twojego pomazańca.

Refren: Jak miła, Panie, jest świątynia Twoja.
Albo: Oto przybytek Pana Boga z ludźmi.

Doprawdy, dzień jeden w przybytkach Twoich 
*
lepszy jest niż innych tysiące.
Wolę stać w progu domu mojego Boga, 
*
niż mieszkać w namiotach grzeszników.

Refren: Jak miła, Panie, jest świątynia Twoja.
Albo: Oto przybytek Pana Boga z ludźmi.


DRUGIE CZYTANIE (1 Kor 3, 9b-11. 16-17)

Jesteście świątynią Boga

Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Koryntian

Bracia:
Wy jesteście Bożą budowlą. Według danej mi łaski Bożej, jako roztropny budowniczy, położyłem fundament, ktoś inny zaś wznosi budynek. Niech każdy jednak baczy na to, jak buduje. Fundamentu bowiem nikt nie może położyć innego, jak ten, który jest położony, a którym jest Jezus Chrystus.
Czyż nie wiecie, że jesteście świątynią Boga i że Duch Boży mieszka w was? Jeżeli ktoś zniszczy świątynię Boga, tego zniszczy Bóg. Świątynia Boga jest święta, a wy nią jesteście.

Oto słowo Boże.


ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ (Mt 16, 18)

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Ty jesteś Piotr, czyli Opoka, i na tej opoce zbuduję mój Kościół,
a bramy piekielne go nie przemogą.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.


EWANGELIA (Mt 16, 13-19)

Kościół zbudowany na Piotrze

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Gdy Jezus przyszedł w okolice Cezarei Filipowej, pytał swych uczniów: «Za kogo ludzie uważają Syna Człowieczego?»
A oni odpowiedzieli: «Jedni za Jana Chrzciciela, inni za Eliasza, jeszcze inni za Jeremiasza albo za jednego z proroków».
Jezus zapytał ich: «A wy za kogo Mnie uważacie?»
Odpowiedział Szymon Piotr: «Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego».
Na to Jezus mu rzekł: «Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jony. Albowiem nie objawiły ci tego ciało i krew, lecz Ojciec mój, który jest w niebie. Otóż i Ja tobie powiadam: Ty jesteś Piotr, czyli Opoka, i na tej opoce zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą. I tobie dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie».

Oto słowo Pańskie.

 

 

 

Modlitwa wiernych

Do jedynego Boga zanieśmy błagania o potrzebne nam łaski:
1. Módlmy się za papieża, biskupów i prezbiterów, aby byli wzorem miłości Boga i bliźniego.
2. Módlmy się za niewierzących, aby poznali Jedynego Boga i doświadczyli Jego miłości.
3. Módlmy się za studentów, aby mądrze rozwijali swoje zdolności i dobrze przygotowali się do pracy zawodowej.
4. Módlmy się za osoby, które przysporzyły nam największych przykrości i cierpień, aby miłosierny Bóg wybaczył im i obdarzył obfitym błogosławieństwem.
5. Módlmy się za zmarłych, którzy nie spotkali Boga, aby doświadczyli ogromu Bożego miłosierdzia.
6. Módlmy się za nas, abyśmy rzeczywiście kochali Boga z całego swego serca, z całej swojej duszy i ze wszystkich swych sił.
Prosimy Cię, Boże, przyjmij nasze pokorne prośby i wyryj w naszych sercach miłość do Ciebie i naszych braci. Przez Chrystusa, Pana naszego.
Amen.

 

PIERWSZE CZYTANIE Pwt 6, 2-6

Będziesz miłował Boga z całego serca

Czytanie z Księgi Powtórzonego Prawa.
Mojżesz powiedział do ludu:
      „Będziesz się bał Pana, Boga swego, zachowując wszystkie Jego nakazy i prawa, które ja tobie rozkazuję wypełniać, tobie, twym synom i wnukom, po wszystkie dni życia twego, byś długo mógł żyć.
      Słuchaj, Izraelu, i pilnie tego przestrzegaj, aby ci się dobrze powodziło i abyś się bardzo rozmnożył, jak ci przyrzekł Pan, Bóg ojców twoich, że ci da ziemię opływającą w mleko i miód.
      Słuchaj, Izraelu, Pan jest naszym Bogiem – Pan jedynie. Będziesz więc miłował Pana, Boga twojego, z całego serca swego, z całej duszy swojej, ze wszystkich swych sił. Pozostaną w twym sercu te słowa, które ja ci dziś nakazuję”
Oto słowo Boże.

 

Komentarz do czytania

Dając przykazanie miłości, Bóg nie domaga się od nas rzeczy przekraczających nasze możliwości. Miłowanie Go ponad wszystko i wszystkimi siłami duchowymi wypływa zarówno z wiary, że jedyny Bóg jest naszym Stwórcą i Zbawcą, jak też z wdzięczności za doznane od Niego dobrodziejstwa. Przykazanie to zaczyna się wezwaniem: Słuchaj, Izraelu, co oznacza, że konkretnym wyrazem tej miłości jest słuchanie słowa Bożego. Kiedy człowiek słucha Boga, poświęca Mu czas i swą uwagę. Gdy otwiera przed Nim swe serce i chce niejako chłonąć każde Jego słowo, wówczas najlepiej okazuje Mu swą miłość i swoje przywiązanie do Niego.

 

 

Wprowadzenie do psalmu

Gdy napełnia nas Boża łaska, z naszych serc wyrywa się pełne gorliwości wyznanie wiary i miłości. Tak – to Pan jest naszą mocą, skałą i tarczą. W Nim jest nasze pełne zwycięstwo nad wszelkim złem. To Duch Pański pozwala nam rozpoznać te dary i rozradować się nimi. Pozwólmy się Jemu poprowadzić, by z wdzięcznością wyśpiewać nasze uwielbienie.

 

 

 

PSALM RESPONSORYJNY Ps 18

Refren: Miłuję Ciebie, Panie, mocy moja.
     Miłuję Cię, Panie, 
*
     Mocy moja,
     Panie, Opoko moja i Twierdzo, 
*
     mój Wybawicielu.
Refren: Miłuję Ciebie, Panie, mocy moja.
     Boże, Skało moja, na którą się chronię, 
*
     Tarczo moja, Mocy zbawienia mego i moja Obrono.
     Wzywam Pana, godnego chwały, 
*
     i wyzwolony będę od moich nieprzyjaciół.
Refren: Miłuję Ciebie, Panie, mocy moja.
     Niech żyje Pan, niech będzie błogosławiona moja Opoka. 
*
     Niech będzie wywyższony mój Bóg i Zbawca.
     Ty dałeś wielkie zwycięstwo królowi 
*
     i łaską obdarzyłeś Dawida, Twego pomazańca.
Refren: Miłuję Ciebie, Panie, mocy moja.

 

Wprowadzenie do czytania

Dar kapłaństwa Chrystusa jest dla nas gwarantem naszego zbawienia. Potrzebujemy bowiem Pośrednika między nami a Bogiem, gdyż jako stworzenia jesteśmy nieskończenie oddaleni od Stwórcy. Grzech sprawił, że między nami a Bogiem pojawiła się nieprzekraczalna przepaść. Bóg-Człowiek, Jezus Chrystus, dokonał jednak tego, co było niemożliwe. Zbliżając się przez Niego do Boga, mamy otwartą drogę do zjednoczenia z Nim.

 

DRUGIE CZYTANIEHbr 7, 23-28

Nieprzemijające kapłaństwo

Czytanie z Listu do Hebrajczyków
Bracia: Wielu było kapłanów poprzedniego Przymierza, gdyż śmierć nie zezwalała im trwać przy życiu. Ten właśnie, ponieważ trwa na wieki, ma kapłaństwo nieprzemijające. Przeto i zbawiać na wieki może całkowicie tych, którzy przez Niego przystępują do Boga, bo wciąż żyje, aby się wstawiać za nimi.
      Takiego bowiem potrzeba nam było arcykapłana: świętego, niewinnego, nieskalanego, oddzielonego od grzeszników, wywyższonego ponad niebiosa, takiego, który nie jest zobowiązany, jak inni arcykapłani, do składania codziennej ofiary najpierw za swoje grzechy, a potem za grzechy ludu. To bowiem uczynił raz na zawsze, ofiarując samego siebie. Prawo bowiem ustanawiało arcykapłanami ludzi obciążonych słabością, słowo zaś przysięgi, złożonej po nadaniu Prawa, ustanawia arcykapłanem Syna doskonałego na wieki.
Oto słowo Boże.

 

Komentarz do czytania

W kulcie starotestamentowym urząd arcykapłana był dziedziczny i przechodził zazwyczaj z ojca na syna. Każdy z nich miał swoje wady i słabości, a żaden z nich nie mógł żyć wiecznie. Od nich wszystkich różni się Jezus Chrystus, który jako arcykapłan trwa na wieki, a przez to może w niebie zanosić do Ojca ustawiczną modlitwę wstawienniczą za grzeszników. Jest On święty, ponieważ ma udział w świętości Ojca; jest niewinny, gdyż nigdy nie skrzywdził nikogo; jest też nieskalany, albowiem jako wolny od wszelkiego grzechu wszedł do nieba, aby mieć udział w chwale Bożej.

 

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄJ 14, 23

Alleluja, alleluja, alleluja.
     Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę,
     a Ojciec mój umiłuje go i do niego przyjdziemy.
Alleluja, alleluja, alleluja.

 

Wprowadzenie do Ewangelii

Słuchaj, a będziesz miłował. Tak można streścić przesłanie cytowanego przez Jezusa fragmentu. Gdy bowiem otworzymy się na Boga, Jego słowo i wolę, zaczniemy Go coraz lepiej poznawać. Odczytując Jego mądrość i miłość w naszym życiu, usposabiamy się do dania Mu odpowiedzi naszą miłością i pełnym czci oddaniem. Gdy miłość ogarnia nas całych, wtedy spełniamy pierwsze i największe przykazanie.

 

EWANGELIAMk 12, 28b-34

Największe przykazanie

 Słowa Ewangelii według świętego Marka.
Jeden z uczonych w Piśmie podszedł do Jezusa i zapytał Go: «Które jest pierwsze ze wszystkich przykazań?».
      Jezus odpowiedział: «Pierwsze jest: „Słuchaj, Izraelu, Pan Bóg nasz jest jedynym Panem. Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą, całym swoim umysłem i całą swoją mocą». Drugie jest to: «Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego». Nie ma innego przykazania większego od tych».
      Rzekł Mu uczony w Piśmie: «Bardzo dobrze, Nauczycielu, słusznie powiedziałeś, bo Jeden jest i nie ma innego prócz Niego. Miłować Go całym sercem, całym umysłem i całą mocą i miłować bliźniego jak siebie samego znaczy daleko więcej niż wszystkie całopalenia i ofiary».
      Jezus, widząc, że rozumnie odpowiedział, rzekł do niego: «Niedaleko jesteś od królestwa Bożego». I nikt już nie odważył się Go więcej pytać.
Oto słowo Pańskie.

 

Komentarz do Ewangelii

Na szczycie całej piramidy praw Jezus stawia przykazanie miłości Boga, nazywając je pierwszym, na drugim miejscu zaś wymienia przykazanie miłości bliźniego. Dopiero w takim porządku ujęte oba nakazy stanowią dwa współpracujące ze sobą zawiasy, na których są niejako zawieszone teksty Prawa i Proroków i dzięki którym mogą one funkcjonować jako drzwi otwierające wejście do królestwa niebieskiego. Ważne jest przy tym, że Jezus nie nakazuje najpierw kochać bliźniego, a dopiero na ostatnim miejscu siebie samego. Zgodnie z nakazem starotestamentowym stwierdza, że miarą miłości bliźniego jest miłość siebie samego. Oznacza to, że człowiek najpierw musi się nauczyć właściwie miłować siebie, aby potem miłować bliźniego, pragnąc jego dobra i szczęścia.

 

Modlitwa wiernych

Do jedynego Boga zanieśmy błagania o potrzebne nam łaski:

1. Módlmy się za papieża, biskupów i prezbiterów, aby byli wzorem miłości Boga i bliźniego.
2. Módlmy się za niewierzących, aby poznali Jedynego Boga i doświadczyli Jego miłości.
3. Módlmy się za studentów, aby mądrze rozwijali swoje zdolności i dobrze przygotowali się do pracy zawodowej.
4. Módlmy się za osoby, które przysporzyły nam największych przykrości i cierpień, aby miłosierny Bóg wybaczył im i obdarzył obfitym błogosławieństwem.
5. Módlmy się za zmarłych, którzy nie spotkali Boga, aby doświadczyli ogromu Bożego miłosierdzia.
6.

PIERWSZE CZYTANIEJr 31, 7-9

Pan wybawił swój lud

Czytanie z Księgi proroka Jeremiasza
Tak mówi Pan: «Wykrzykujcie radośnie na cześć Jakuba, weselcie się pierwszym wśród narodów! Głoście, wychwalajcie i mówcie: Pan wybawił swój lud, Resztę Izraela!
      Oto sprowadzę ich z ziemi północnej i zgromadzę ich z krańców ziemi. Są wśród nich niewidomi i dotknięci kalectwem, kobieta brzemienna wraz z położnicą: powracają wielką gromadą.
      Oto wyszli z płaczem, lecz wśród pociech ich przyprowadzę. Przywiodę ich do strumienia wody równą drogą – nie potkną się na niej. Jestem bowiem ojcem dla Izraela, a Efraim jest moim synem pierworodnym».
Oto słowo Boże.

 

Komentarz do czytania

W czasie, gdy naród izraelski przebywa na wygnaniu prorok Jeremiasz kieruje do swych rodaków słowa otuchy i pocieszenia. Zapewnia ich, że Bóg nie zapomniał o swym narodzie wybranym, lecz nadal traktuje go jako swego syna pierworodnego, czyli najbardziej umiłowanego i zasługującego na szczególne względy. Podobnie jak kiedyś wyprowadził Izraelitów z niewoli egipskiej i pozwolił im cieszyć się wolnością w ziemi obiecanej, tak w czasach rozproszenia na nowo zgromadzi ich ze wszystkich krajów, do których zostali uprowadzeni, aby dla wszystkich ludów stali się znakiem, że Bóg z miłością troszczy się o wszystkich cierpiących i pokrzywdzonych.

 

 

Wprowadzenie do psalmu

Radość i smutek to elementy naszego życia. Mają swój początek i koniec. Należy o tym pamiętać i być rozumnym w radości i w smutku. Nie zatracić się w chwilach szczęścia i nie zatonąć w rozpaczy smutku. Smutek zdarza się tylko tu w ziemskim życiu. A radość będzie z nami także i w wieczności!

 

PSALM RESPONSORYJNYPs 126

Refren: Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas.
     Gdy Pan odmienił los Syjonu, 
*
     wydało się nam, że śnimy.
     Usta nasze były pełne śmiechu, 
*
     a język śpiewał z radości.
Refren: Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas.
     Mówiono wtedy między narodami: 
*
     «Wielkie rzeczy im Pan uczynił».
     Pan uczynił nam wielkie rzeczy 
*
     i radość nas ogarnęła.
Refren: Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas.
     Odmień znowu nasz los, o Panie, 
*
     jak odmieniasz strumienie na Południu.
     Ci, którzy we łzach sieją, 
*
     żąć będą w radości.
Refren: Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas.
     Idą i płaczą, 
*
     niosąc ziarno na zasiew,
     lecz powrócą z radością, 
*
     niosąc swoje snopy.
Refren: Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas.

 

Wprowadzenie do czytania

Poznanie własnej grzeszności i niedoskonałości uczy nas miłosierdzia. Uczy też pokory, bo pokazuje, jak w naszej ludzkiej słabości jesteśmy do siebie podobni. Miłosierdzie i pokora pomagają nam budować jedność z naszymi bliźnimi. Tacy właśnie stajemy razem przed Jezusem, który z radością oczyszcza nas z grzechów i umacnia.

 

DRUGIE CZYTANIEHbr 5, 1-6

Chrystus kapłanem na wieki

Czytanie z Listu do Hebrajczyków
Każdy arcykapłan spomiędzy ludzi brany, dla ludzi jest ustanawiany w sprawach odnoszących się do Boga, aby składał dary i ofiary za grzechy. Może on współczuć z tymi, którzy nie wiedzą i błądzą, ponieważ sam podlega słabości. I ze względu na nią powinien tak za lud, jak i za samego siebie składać ofiary za grzechy. A nikt sam sobie nie bierze tej godności, lecz tylko ten, kto jest powołany przez Boga jak Aaron.
      Podobnie i Chrystus nie sam siebie okrył sławą przez to, iż stał się arcykapłanem, ale uczynił to Ten, który powiedział do Niego: «Ty jesteś moim Synem, Ja Cię dziś zrodziłem», jak i w innym miejscu: «Ty jesteś kapłanem na wieki na wzór Melchizedeka».
Oto słowo Boże.

 

Komentarz do czytania

Autor Listu do Hebrajczyków podaje definicję arcykapłana i stwierdza, że może nim być tylko człowiek wybrany do pełnienia tego urzędu przez samego Boga, gdyż tylko taka osoba może być prawdziwym reprezentantem i obrońcą ludzi w sprawach Bożych. Dzięki wcieleniu Syn Boży stał się najdoskonalszym pośrednikiem między Bogiem a ludźmi. Jako osoba jednocząca w sobie dwa wymiary: boski i ludzki, może doskonale reprezentować obie strony w ich dialogu. Jako prawdziwy Człowiek zna ludzkie słabości i dlatego miłosiernie składa siebie w ofierze za grzechy swych braci, by wybłagać im zbawienie. Ponieważ zaś jest Synem Bożym, Jego ofiara jest skuteczna, a tym, którzy w Niego wierzą, daje możliwość osiągnięcia życia wiecznego.

 

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄPor. 2 Tm 1, 10b

Alleluja, alleluja, alleluja.
     Nasz Zbawiciel, Jezus Chrystus, śmierć zwyciężył,
     a na życie rzucił światło przez Ewangelię.
Alleluja, alleluja, alleluja.

 

Wprowadzenie do Ewangelii

Modlitwa to świadectwo mojej wiary. Jeżeli moja wiara jest żywa, wtedy z odwagą proszę Pana Jezusa o to wszystko, czego potrzebuję. Przez to okazuję zaufanie, że tylko Chrystus może mi pomóc. Moja wiara powinna być również bezinteresowna, co wyraża się w modlitwie uwielbienia. Moja wiara jest też radością: wtedy rodzi się w sercu modlitwa dziękczynienia!

 

EWANGELIAMk 10, 46b-52

Uzdrowienie niewidomego z Jerycha

 Słowa Ewangelii według Świętego Marka
Gdy Jezus razem z uczniami i sporym tłumem wychodził z Jerycha, niewidomy żebrak, Bartymeusz, syn Tymeusza, siedział przy drodze. A słysząc, że to jest Jezus z Nazaretu, zaczął wołać: «Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną!». Wielu nastawało na niego, żeby umilkł. Lecz on jeszcze głośniej wołał: «Synu Dawida, ulituj się nade mną!».
      Jezus przystanął i rzekł: «Zawołajcie go». I przywołali niewidomego, mówiąc mu: «Bądź dobrej myśli, wstań, woła cię». On zrzucił z siebie płaszcz, zerwał się na nogi i przyszedł do Jezusa.
      A Jezus przemówił do niego: «Co chcesz, abym ci uczynił?».
      Powiedział Mu niewidomy: «Rabbuni, żebym przejrzał».
      Jezus mu rzekł: «Idź, twoja wiara cię uzdrowiła». Natychmiast przejrzał i szedł za Nim drogą.
Oto słowo Pańskie.

 

Komentarz do Ewangelii

Niewidomy żebrak jest przykładem człowieka, który jest w dużym stopniu uzależniony od miłosiernej pomocy innych ludzi. Żebrak spod bram Jerycha oczyma serca rozpoznał w Jezusie Zbawiciela, bezgranicznie Mu zaufał i pokładał w Nim swą nadzieję nawet wtedy, gdy otaczający go ludzie zamiast pomóc w dojściu do Nauczyciela, usiłowali go uciszyć i nie dopuścić do jego uzdrowienia. Jego wołanie skierowane do Jezusa: zmiłuj się nade mną! (eleēson me) przejęli chrześcijanie i w formie: Kyrie elejson („Panie, zmiłuj się”) powtarzają w akcie pokuty na początku Mszy świętej oraz na zakończenie litanii, prosząc Jezusa Chrystusa o miłosierdzie.

 

WYZNANIE WIARY

Wierzę w jednego Boga, * Ojca Wszechmogącego, * Stworzyciela nieba i ziemi, * wszystkich rzeczy widzialnych i niewidzialnych. * I w jednego Pana Jezusa Chrystusa, * Syna Bożego Jednorodzonego, * który z Ojca jest zrodzony * przed wszystkimi wiekami. * Bóg z Boga, Światłość ze Światłości, * Bóg prawdziwy z Boga prawdziwego. * Zrodzony a nie stworzony, * współistotny Ojcu, * a przez Niego wszystko się stało. * On to dla nas ludzi i dla naszego zbawienia zstąpił z nieba.
W czasie następujących słów, aż do: stał się człowiekiem, wszyscy się pochylają.
I za sprawą Ducha Świętego 
* przyjął ciało z Maryi Dziewicy i stał się człowiekiem. * Ukrzyżowany również za nas, * pod Poncjuszem Piłatem został umęczony i pogrzebany. * I zmartwychwstał dnia trzeciego, * jak oznajmia Pismo. * I wstąpił do nieba; siedzi po prawicy Ojca. * I powtórnie przyjdzie w chwale * sądzić żywych i umarłych, * a Królestwu Jego nie będzie końca. * Wierzę w Ducha Świętego, Pana i Ożywiciela, * który od Ojca i Syna pochodzi. * Który z Ojcem i Synem wspólnie odbiera uwielbienie i chwałę; * który mówił przez Proroków. * Wierzę w jeden, święty, powszechny i apostolski Kościół. * Wyznaję jeden chrzest na odpuszczenie grzechów. * I oczekuję wskrzeszenia umarłych. * I życia wiecznego w przyszłym świecie. Amen.

 

Modlitwa wiernych

Przedstawmy nasze prośby dobremu Ojcu, który posłał na świat swojego Syna, aby każdy człowiek został zbawiony:
1. Módlmy się za Kościół święty, aby nieustannie głosił dobrą nowinę całemu światu.
2. Módlmy się za misjonarzy, aby dotarli do wszystkich osób, które jeszcze nie spotkały Boga.
3. Módlmy się za rządzących, aby ustalali mądre prawa, które będą służyły wszystkim obywatelom.
4. Módlmy się za rolników i hodowców, aby ich praca przynosiła im radość i godne wynagrodzenie.
5. Módlmy się za zmarłych, którzy polegli w obronie wiary, aby ofiara ich życia przyniosła plon obfity.
6. Módlmy się za nas, aby całe nasze życie było głoszeniem Dobrej Nowiny o zbawieniu.
Prosimy Cię, najlepszy Ojcze, zechciej wysłuchać naszego błagania, abyśmy doświadczyli Twojej troski i miłości. Przez Chrystusa, Pana naszego.
Amen.

 

 

PIERWSZE CZYTANIEIz 53, 10-11

Cena zbawienia

Czytanie z Księgi proroka Izajasza
Spodobało się Panu zmiażdżyć swojego Sługę cierpieniem. Jeśli On wyda swe życie na ofiarę za grzechy, ujrzy potomstwo, dni swe przedłuży, a wola Pańska spełni się przez Niego. Po udrękach swej duszy ujrzy światło i nim się nasyci. Sprawiedliwy mój Sługa usprawiedliwi wielu, ich nieprawości On sam dźwigać będzie.
Oto słowo Boże.

 

Komentarz do czytania

Prorok Izajasz zapowiadał, że w przyszłości pojawi się niezwykły Sługa Pański, który będzie cierpiał i umrze, ofiarując swe życie za zbawienie ludzkości. Zapewniał ponadto, że ów Sługa po swej śmierci będzie żył: chwalebny i wywyższony, opromieniony Bożym światłem. Ten starotestamentowy prorok nie potrafił jeszcze powiedzieć, w jaki sposób się urzeczywistni ten zbawczy plan Boży. Dopiero apostołowie, oświeceni światłem poranka wielkanocnego, przekonali się, że zapowiedział on nie tylko Mękę i Śmierć na krzyżu, ale też Zmartwychwstanie i chwalebne wywyższenie naszego Zbawiciela, Jezusa Chrystusa.

 

 

Wprowadzenie do psalmu

Umiejętność czekania to część naszego życia. Czekając, uczymy się wytrwałości. Wytrwałość to drugi niezbędny element w naszej ziemskiej wędrówce. Czasem są takie okresy życia, że pozostaje tylko wytrwale czekać. Tak jak deszcz przychodzi na suchą ziemię, która jest tego deszczu spragniona, tak Pan Bóg odnawia nas i ożywia swą łaską.

 

PSALM RESPONSORYJNYPs 33

Refren: Okaż swą łaskę ufającym Tobie.
     Słowo Pana jest prawe, 
*
     a każde Jego dzieło godne zaufania.
     On miłuje prawo i sprawiedliwość, 
*
     ziemia jest pełna Jego łaski.
Refren: Okaż swą łaskę ufającym Tobie.
     Oczy Pana zwrócone na bogobojnych, 
*
     na tych, którzy oczekują Jego łaski,
     aby ocalił ich życie od śmierci 
*
     i żywił ich w czasie głodu.
Refren: Okaż swą łaskę ufającym Tobie.
     Dusza nasza oczekuje Pana, 
*
     On jest naszą pomocą i tarczą.
     Panie, niech nas ogarnie Twoja łaska, 
*
     według nadziei pokładanej w Tobie.
Refren: Okaż swą łaskę ufającym Tobie.

 

DRUGIE CZYTANIEHbr 4, 14-16

Przybliżmy się z ufnością do Chrystusa

Czytanie z Listu do Hebrajczyków
Mając arcykapłana wielkiego, który przeszedł przez niebiosa, Jezusa, Syna Bożego, trwajmy mocno w wyznawaniu wiary. Nie takiego bowiem mamy arcykapłana, który by nie mógł współczuć naszym słabościom, lecz poddanego próbie pod każdym względem podobnie jak my – z wyjątkiem grzechu. Przybliżmy się więc z ufnością do tronu łaski, abyśmy doznali miłosierdzia i znaleźli łaskę pomocy w stosownej chwili.
Oto słowo Boże.

 

Komentarz do czytania

Chociaż Jezus Chrystus po swym Zmartwychwstaniu wstąpił do nieba, to jednak wciąż pozostaje bardzo blisko każdego z nas i nadal uczestniczy w naszej ludzkiej kondycji. Żyjąc na ziemi tak jak my, poznał, czym jest głód, pragnienie, zmęczenie, smutek i pokusa, upokorzenie, męka i śmierć. To, że Syn Boży stał się prawdziwym człowiekiem, jest dla nas wielką łaską i przyczyną naszej nadziei. Ponieważ poznał, jak trudna i bolesna bywa ludzka egzystencja, może współczuć naszym słabościom, a współczucie to nie jest tylko ludzie, lecz także boskie – pełne miłosierdzia. Dzięki temu na Bożym sądzie nie jest surowym sędzią, lecz staje po stronie człowieka i wstawia się za nim jako obrońca.

 

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄPor. Mk 10, 45

Alleluja, alleluja, alleluja.
     Syn Człowieczy przyszedł, żeby służyć
     i dać swoje życie jako okup za wielu.
Alleluja, alleluja, alleluja.

 

EWANGELIAMk 10, 35-45

Przełożeństwo jest służbą

 Słowa Ewangelii według Świętego Marka
Jakub i Jan, synowie Zebedeusza, podeszli do Jezusa i rzekli: «Nauczycielu, pragniemy, żebyś nam uczynił to, o co Cię poprosimy».
      On ich zapytał: «Co chcecie, żebym wam uczynił?».
      Rzekli Mu: «Daj nam, żebyśmy w Twojej chwale siedzieli jeden po prawej, drugi po lewej Twej stronie».
      Jezus im odparł: «Nie wiecie, o co prosicie. Czy możecie pić kielich, który Ja mam pić, albo przyjąć chrzest, którym Ja mam być ochrzczony?».
      Odpowiedzieli Mu: «Możemy».
      Lecz Jezus rzekł do nich: „Kielich, który Ja mam pić, wprawdzie pić będziecie; i chrzest, który Ja mam przyjąć, wy również przyjmiecie. Nie do Mnie jednak należy dać miejsce po mojej stronie prawej lub lewej, ale dostanie się ono tym, dla których zostało przygotowane».
      Gdy usłyszało to dziesięciu pozostałych, poczęli oburzać się na Jakuba i Jana. A Jezus przywołał ich do siebie i rzekł do nich:
      «Wiecie, że ci, którzy uchodzą za władców narodów, uciskają je, a ich wielcy dają im odczuć swą władzę. Nie tak będzie między wami. Lecz kto by między wami chciał się stać wielkim, niech będzie sługą waszym. A kto by chciał być pierwszym między wami, niech będzie niewolnikiem wszystkich. Bo i Syn Człowieczy nie przyszedł, aby Mu służono, lecz żeby służyć i dać swoje życie jako okup za wielu».
Oto słowo Pańskie.

 

Komentarz do Ewangelii

W czasach Jezusa Żydzi oczekiwali Mesjasza jako politycznego wodza, który pokona wszystkich nieprzyjaciół i założy na ziemi potężne królestwo Izraela. To przekonanie podzielali też niektórzy apostołowie i mieli nadzieję, że oni w królestwie Bożym będą ministrami lub generałami. Jezus wyprowadza ich z błędu i oświadcza, że Jego posłannictwem nie jest ziemskie panowanie, lecz pokorna służba ludziom i ofiarowanie swego życia za zbawienie świata. Okazuje się więc, że Boży sposób myślenia i działania zupełnie różni się od ludzkiego. Dlatego Jezus wzywa swych uczniów, by porzucili swe czysto ludzkie marzenia i pragnienia, a wsłuchali się w głos Boży, który również ich wzywa do ofiarnej służby swym bliźnim.

 

Modlitwa wiernych

Do Boga, który jest Miłością, zanieśmy błagania o potrzebne nam łaski:
1. Módlmy się za pasterzy Kościoła, aby ich pokorna służba pociągała wszystkich ludzi do Boga.
2. Módlmy się za osoby sprawujące władzę, aby dbały o dobro najbiedniejszych narodów i pokój na świecie.
3. Módlmy się za bezrobotnych, aby znaleźli sposób, w jaki mogą służyć innym i zarobić na własne utrzymanie.
4. Módlmy się za lekarzy, aby przez ich pracę chorzy doświadczali miłości Boga i troski ludzi.
5. Módlmy się za cierpiących w czyśćcu, aby dostąpili Bożego miłosierdzia i weszli do radości wiecznej.
6. Módlmy się za nas, abyśmy pamiętali o tym, że to Bóg dał nam życie i wybrał nas, abyśmy przynosili owoc obfity.
Wdzięczni za wszelkie dary prosimy Cię, Boże, przyjmij nasze prośby i naucz nas pokornie służyć Tobie w naszych braciach. Przez Chrystusa, Pana naszego.
Amen

 

 

Czytanie z Księgi Przysłów. 

 

Niewiastę dzielną któż znajdzie? Jej wartość przewyższa perły.

Serce małżonka jej ufa, na zyskach mu nie zbywa; nie czyni mu źle, ale dobrze przez wszystkie dni jego życia. O len się stara i wełnę, pracuje starannie rękami. 

Wyciąga ręce po kądziel, jej palce chwytają wrzeciono. Otwiera dłoń ubogiemu, do nędzarza wyciąga swe ręce. 

Kłamliwy wdzięk i marne jest piękno: chwalić należy niewiastę, co boi się Pana. Z owocu jej rąk jej dajcie, niech w bramie chwalą jej czyny.

 

Oto słowo Boże.

 

Refren: Chwal i błogosław, duszo moja, Pana.

 

Błogosław, duszo moja, Pana, *

i wszystko, co jest we mnie, święte imię Jego.

Błogosław, duszo moja, Pana, *

i nie zapominaj o wszystkich Jego dobrodziejstwach.

Refren: Chwal i błogosław, duszo moja, Pana.

 

On odpuszcza wszystkie twoje winy *

i leczy wszystkie choroby,

On twoje życie ratuje od zguby, *

obdarza cię łaską i zmiłowaniem.

Refren: Chwal i błogosław, duszo moja, Pana.

 

Miłosierny jest Pan i łaskawy, *

nieskory do gniewu i bardzo cierpliwy.

Jak ojciec lituje się nad dziećmi, *

tak Pan się lituje nad tymi, którzy się Go boją.

 

Refren: Chwal i błogosław, duszo moja, Pana.

 

Łaska zaś Boga jest wieczna dla Jego wyznawców, *

a Jego sprawiedliwość nad ich potomstwem,

nad wszystkimi, którzy strzegą Jego przymierza *

i pamiętają, by spełniać Jego przykazania.

 

Refren: Chwal i błogosław, duszo moja, Pana.

 

 

Czytanie z Pierwszego Listu świętego Pawła Apostoła do Tymoteusza. 

 

Najmilszy! Miej we czci te wdowy, które są rzeczywiście wdowami. Jeśli zaś jakaś wdowa ma dzieci albo wnuki, niechże się one uczą najpierw pieczołowitości względem własnej rodziny i odpłacania się rodzicom wdzięcznością. Jest to bowiem rzeczą miłą w oczach Bożych.

Ta zaś, która rzeczywiście jest wdową, jako osamotniona złożyła nadzieję w Bogu i trwa w zanoszeniu próśb i modlitw we dnie i w nocy. Lecz ta, która żyje rozpustnie, za życia umarła. I to nakazuj, ażeby były nienaganne. 

A jeśli kto nie dba o swoich, a zwłaszcza o domowników, wyparł się wiary i gorszy jest od niewierzącego. 

Do spisu należy wciągać taką wdowę, która ma co najmniej lat sześćdziesiąt, była żoną jednego męża, ma za sobą świadectwo o takich dobrych czynach: że dzieci wychowała, że była gościnna, że obmyła nogi świętych, że zasmuconym przyszła z pomocą, że pilnie brała udział we wszelkim dobrym dziele.

 

Oto słowo Boże.

 

Alleluja, alleluja, alleluja.

Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, 

albowiem oni będą nasyceni.

 

Alleluja, alleluja, alleluja.

 

Słowa Ewangelii według św. Marka. 

 

Nadeszła Matka Jezusa i bracia i stojąc na dworze, posłali po Niego, aby Go przywołać.

Właśnie tłum ludzi siedział wokół Niego, gdy Mu powiedzieli: "Oto Twoja Matka i bracia na dworze pytają się o Ciebie". 

Odpowiedział im: "Któż jest moją matką i którzy są braćmi?" 

I spoglądając na siedzących dokoła Niego, rzekł: "Oto moja matka i moi bracia. Bo kto pełni wolę Bożą, ten Mi jest bratem, siostrą i matką".

 

Oto słowo Pańskie.

 

 

 

 

MODLITWA WIERNYCH

Ksiądz:

Za wstawiennictwem św. Jadwigi Śląskiej zanieśmy do Boga nasze modlitwy

 

Módlmy się za Kościół Święty, aby pełen Bożego pokoju potrafił skutecznie głosić światu Dobrą Nowinę.

 

Módlmy się za rządzących naszą ojczyzną, aby Pan Bóg kierował ich umysłami i sercami według swojej woli.

 

Módlmy się za papieża Franciszka, biskupów, kapłanów, polecając szczególnie ks. Jerzego – aby swą duszpasterską posługą kierowali ludzi na drogę zbawienia

 

Módlmy się za chorych i cierpiących, aby mogli doznać w swym utrapieniu Bożego miłosierdzia.

 

Módlmy się za zmarłych, aby Pan jak najszybciej obdarzył ich łaską zbawienia.

 

Módlmy się za nas, tu zgromadzonych w dniu odpustu, abyśmy za wstawiennictwem św. Jadwigi Śląskiej  otrzymali od Pana Boga potrzebne nam łaski.

 

Ksiądz: Wszechmogący Wieczny Boże, ty dajesz w świętych obraz cnót, prosimy byśmy wzywając orędownictwa św. Jadwigi Śląskiej zasłużyli na życie wieczne w Twoim królestwie, który żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen

 

Wprowadzenie do czytania

Każda modlitwa mnie przemienia. Czasem, modląc się, mam wątpliwości: czy dobrze się modlę, czy Bóg mnie słyszy? Moja modlitwa potrzebuje wytrwałości. To, co najważniejsze w tym czasie stawania przed Bogiem, odbywa się głęboko w moim sercu. Głębiej niż docierają moje uczucia. Oddaję czas Panu Bogu, a On działa: oczyszcza, przemienia i umacnia mnie.

 
PIERWSZE CZYTANIE Mdr 7, 7-11

Mądrość to skarb najcenniejszy

Czytanie z Księgi Mądrości
Modliłem się i dano mi zrozumienie, przyzywałem, i przyszedł mi z pomocą duch Mądrości. Oceniłem ją wyżej nad berła i trony i w zestawieniu z nią za nic uznałem bogactwa. Nie zrównałem z nią drogich kamieni, bo wszystko złoto wobec niej jest garścią piasku, a srebro przy niej będzie poczytane za błoto.
      Umiłowałem ją nad zdrowie i piękność i wolałem mieć ją aniżeli światło, bo blask jej nie ustaje. A przybyły mi wraz z nią wszystkie dobra i niezliczone bogactwa w jej ręku.
Oto słowo Boże.

 

Komentarz do czytania

Kiedy Bóg we śnie zapewnił Salomona, że udzieli mu wszystkiego, o co poprosi, młody król spośród wszelkich możliwych darów wybrał mądrość, którą uznał za ważniejszą od władzy, zdrowia i bogactwa. Autor Księgi Mądrości przypomina nam to wydarzenie i stwierdza, że mądrość jest rzeczywiście największym darem, jaki można otrzymać od Boga. Gdy człowiek będzie nią kierował się przez całe swe życie, w sposób właściwy i zgodny z wolą Bożą będzie też korzystał z posiadanych dóbr, zdrowia i władzy. Dzięki niej nie zagubi się w gąszczu ludzkich problemów i nigdy nie straci z oczu drogi prowadzącej do życia wiecznego.

 

Wprowadzenie do psalmu

Przez całe życie uczymy się prawdy o nas samych. Prawdy o naszej ludzkiej kruchości i Bożym miłosierdziu. Gdybyśmy byli pewni swojej mocy i doskonałości, wydawałoby się nam, że jesteśmy samowystarczalni. Odkrycie naszej słabości i zależności od Boga daje nam radość odkrywania na co dzień tego, że wszystko jest łaską

PSALM RESPONSORYJNY Ps 90

Refren: Nasyć nas, Panie, Twoim miłosierdziem.
     Naucz nas liczyć dni nasze, 
*
     byśmy zdobyli mądrość serca.
     Powróć, Panie, jak długo będziesz zwlekał? 
*
     Bądź litościwy dla sług Twoich!
Refren: Nasyć nas, Panie, Twoim miłosierdziem.
     Nasyć nas o świcie swoją łaską, 
*
     abyśmy przez wszystkie dni nasze mogli się radować i cieszyć.
     Daj radość w zamian za dni Twego ucisku, 
*
     za lata, w których zaznaliśmy niedoli.
Refren: Nasyć nas, Panie, Twoim miłosierdziem.
     Niech sługom Twoim ukaże się Twe dzieło, 
*
     a Twoja chwała nad ich synami.
     Dobroć Pana, Boga naszego, niech będzie nad nami 

     i wspieraj pracę rąk naszych, 
*
     dzieło rąk naszych wspieraj!
Refren: Nasyć nas, Panie, Twoim miłosierdziem.

 

Wprowadzenie do czytania

Nieustannie słyszymy wezwanie i zachętę do czytania Pisma Świętego. Otwieramy, próbujemy i… zniechęcamy się. Pismo Święte to żywe słowo i dlatego do czytania tego słowa musimy podchodzić inaczej niż do czytania książki. Potrzebne jest wzywanie Ducha Świętego. Potrzebne jest też czytanie Pisma Świętego w Kościele. Nie chodzi tu o budynek, ale o czerpanie z tradycji Kościoła. Czyli zapoznanie się z komentarzami do Pisma Świętego. Duch Święty i autorytet Kościoła pomagają nam otworzyć serce i przekonać się o skuteczności słowa Bożego.

 

DRUGIE CZYTANIEHbr 4, 12-13

Skuteczność słowa Bożego

Czytanie z Listu do Hebrajczyków
Żywe jest słowo Boże, skuteczne i ostrzejsze niż wszelki miecz obosieczny, przenikające aż do rozdzielenia duszy i ducha, stawów i szpiku, zdolne osądzić pragnienia i myśli serca. Nie ma stworzenia, które by dla Niego było niewidzialne; przeciwnie, wszystko odkryte jest i odsłonięte przed oczami Tego, któremu musimy zdać rachunek.
Oto słowo Boże.

 

Komentarz do czytania

Pisarze biblijni byli przekonani, że słowo Boże zawiera w sobie pierwiastek życia. Słuchając go, człowiek napełnia się ożywiającą mocą Bożą. Spisanie tego słowa nie przeobraziło go w martwą literą, dzięki czemu Pismo Święte nie jest tylko księgą, ustalonym raz na zawsze i odtąd już niezmiennym tekstem, ale nadal pozostaje słowem, które działa i żyje własnym życiem. Oczywiście gdy Biblia jest zamknięta i odłożona na półkę, nie działa w sposób magiczny. Dopiero wtedy, gdy człowiek zaczyna ją czytać i rozważać, Boże słowo napełnione życiodajną mocą Ducha Świętego przenika jego wnętrze oraz rozwija i pogłębia jego życie duchowe.

 

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄMt 5, 3

Alleluja, alleluja, alleluja.
     Błogosławieni ubodzy w duchu,
     albowiem do nich należy królestwo niebieskie.
Alleluja, alleluja, alleluja.

 

Wprowadzenie do Ewangelii

Każdy człowiek ma skłonność do zabezpieczania swego życia. Kiedyś, gdy w sklepach było mało towarów, kupowało się wszystko „na zapas”. To pragnienie bezpieczeństwa sprawia, że otaczamy się tym, co jest niepotrzebne. A to, co niepotrzebne, jest naszym balastem. Nasze życie to droga za Jezusem. Trudno wędrować za Nim, niosąc to, co niepotrzebne. Jezus, zapraszając nas w drogę, wymaga pozostawienia tego. Jest to nasza ofiara. Trzeba coś ofiarować, aby swobodnie podążać za naszym Boskim Mistrzem.

 

EWANGELIAMk 10, 17-30

Rada dobrowolnego ubóstwa

✠ Słowa Ewangelii według Świętego Marka
Gdy Jezus wybierał się w drogę, przybiegł pewien człowiek i upadłszy przed Nim na kolana, zaczął Go pytać: «Nauczycielu dobry, co mam czynić, aby osiągnąć życie wieczne?».
      Jezus mu rzekł: «Czemu nazywasz Mnie dobrym? Nikt nie jest dobry, tylko sam Bóg. Znasz przykazania: „Nie zabijaj, nie cudzołóż, nie kradnij, nie zeznawaj fałszywie, nie oszukuj, czcij swego ojca i matkę».
      On Mu odpowiedział: «Nauczycielu, wszystkiego tego przestrzegałem od mojej młodości».
      Wtedy Jezus spojrzał na niego z miłością i rzekł mu: «Jednego ci brakuje. Idź, sprzedaj wszystko, co masz, i rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie. Potem przyjdź i chodź za Mną». Lecz on spochmurniał na te słowa i odszedł zasmucony, miał bowiem wiele posiadłości.
      Wówczas Jezus spojrzał dookoła i rzekł do swoich uczniów: «Jak trudno tym, którzy mają dostatki, wejść do królestwa Bożego». Uczniowie przerazili się Jego słowami, lecz Jezus powtórnie im rzekł: «Dzieci, jakże trudno wejść do królestwa Bożego tym, którzy w dostatkach pokładają ufność. Łatwiej jest wielbłądowi przejść przez ucho igielne niż bogatemu wejść do królestwa Bożego».
      A oni tym bardziej się dziwili i mówili między sobą: «Któż więc może być zbawiony?».
      Jezus popatrzył na nich i rzekł: «U ludzi to niemożliwe, ale nie u Boga; bo u Boga wszystko jest możliwe».
      Wtedy Piotr zaczął mówić do Niego: «Oto my opuściliśmy wszystko i poszliśmy za Tobą».
      Jezus odpowiedział: «Zaprawdę, powiadam wam: Nikt nie opuszcza domu, braci, sióstr, matki, ojca, dzieci lub pól z powodu Mnie i z powodu Ewangelii, żeby nie otrzymał stokroć więcej teraz, w tym czasie, domów, braci, sióstr, matek, dzieci i pól, wśród prześladowań, a życia wiecznego w czasie przyszłym».
Oto słowo Pańskie.

 

Komentarz do Ewangelii

Bóg dał ludziom przykazania, które w tym życiu doczesnym mają za zadanie strzec ludzkiego dobra, szczęścia i pokoju. Jezus zapewnia, że ten, kto je wypełnia, osiągnie życie wieczne. Niektórym ludziom jednak, podobnie jak bogatemu młodzieńcowi z Ewangelii, Bóg daje pragnienie prowadzenia życia w sposób bardziej doskonały, z którym łączy się radykalne wyrzeczenie się dóbr materialnych, rezygnacja z kariery zawodowej, pokorna służba potrzebującym itp. Ci, którzy odkryją w swym sercu to wezwanie i pójdą za jego głosem, odnajdą na tej drodze pokój i szczęście, które już tu na ziemi stanie się przedsionkiem szczęścia wiecznego.

 

 Modlitwa wiernych

Przedstawmy nasze ufne prośby Bogu pełnemu łaskawości i dobroci:
1. Módlmy się za papieża Franciszka, aby wzorem swoich świętych poprzedników ukazywał światu dobroć i łagodność Boga.
2. Módlmy się za prezydenta, premiera oraz wszystkie osoby sprawujące władzę w naszym kraju, aby dbały o dobro wszystkich mieszkańców naszej ojczyzny.
3. Módlmy się za nauczycieli, wychowawców i wszystkie osoby, które miały wpływ na nasze wykształcenie, aby Bóg obficie wynagrodził ich trud.
4. Módlmy się za chorych, biednych i nieszczęśliwych, aby doświadczyli pomocy ludzi i miłości Boga.
5. Módlmy się za naszych bliskich zmarłych, aby weszli na ucztę w królestwie niebieskim.
6. Módlmy się za nas, abyśmy przyjmowali z wdzięcznością Bożą opiekę i miłość.

Boże, który ocierasz nasze łzy i zaspakajasz każdą naszą potrzebę, prosimy Cię, wysłuchaj naszych modlitw i okaż nam miłosierdzie. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen

 

 

Wprowadzenie do czytania

Wierzymy w Boga w Trójcy Jedynego. Bóg jest jednością Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Ta jedność ma swe odbicie w świecie, który stworzył Bóg. To była jedność człowieka z Bogiem, z przyrodą, z drugim człowiekiem. Jedność w różnorodności. Tak było do grzechu pierworodnego. Teraz, po grzechu pierworodnym, nie ma już takiej jedności. Lecz naszym zadaniem jest dążenie do jedności, tak jak potrafimy.

 

PIERWSZE CZYTANIERdz 2, 18-24

Stworzenie niewiasty

Czytanie z Księgi Rodzaju
Pan Bóg rzekł: «Nie jest dobrze, żeby mężczyzna był sam; uczynię mu zatem odpowiednią dla niego pomoc».
      Ulepiwszy z gleby wszelkie zwierzęta lądowe i wszelkie ptaki podniebne, Pan Bóg przyprowadził je do mężczyzny, aby się przekonać, jak on je nazwie. Każde jednak zwierzę, które określił mężczyzna, otrzymało nazwę „istota żywa”. I tak mężczyzna dał nazwy wszelkiemu bydłu, ptakom podniebnym i wszelkiemu zwierzęciu dzikiemu, ale nie znalazła się pomoc odpowiednia dla mężczyzny.
      Wtedy to Pan sprawił, że mężczyzna pogrążył się w głębokim śnie, i gdy spał, wyjął jedno z jego żeber, a miejsce to zapełnił ciałem. Po czym Pan Bóg z żebra, które wyjął z mężczyzny, zbudował niewiastę.
      A gdy ją przyprowadził do mężczyzny, mężczyzna powiedział:
      «Ta dopiero jest kością z moich kości i ciałem z mego ciała. Ta będzie się zwała niewiastą, bo ta z mężczyzny została wzięta».
      Dlatego to mężczyzna opuszcza ojca swego i matkę swoją i łączy się ze swą żoną tak ściśle, że stają się jednym ciałem.
Oto słowo Boże.

 

Komentarz do czytania

Małżeństwo nie jest tylko czysto ludzkim kontraktem. Nie jest też instytucją wymyśloną przez człowieka na początku istnienia ludzkości, ale ustanowioną przez Boga po to, by w niej ludzie uczestniczyli czynnie w dziele swego Stwórcy. Mężczyzna i kobieta w małżeństwie stają się jednym ciałem, czyli tworzą jedną rodzinę złączoną Bożymi więzami, z miłością troszczą się o siebie nawzajem jak o własne ciało i razem dążą do zbawienia. Dzięki temu, że pod wieloma względami różnią się między sobą, mogą wzajemnie sobie pomagać oraz uzupełniać to, czego brakuje współmałżonkowi.

  

Wprowadzenie do psalmu

Pan Bóg przewidział dla każdego człowieka jakąś szczególną misję. Nazywamy to naszym powołaniem. Do nas należy to powołanie odkryć. Jest to jednocześnie poznanie woli Bożej dotyczącej naszego życia. Każdego dnia Bóg powołuje nas do specjalnych zadań. Dlatego też nieustannie szukamy woli Bożej. A gdy ją poznajemy i wypełniamy, wtedy odczuwamy pokój w sercu.

 

PSALM RESPONSORYJNYPs 128

Refren: Niechaj nas zawsze Pan Bóg błogosławi.
     Szczęśliwy człowiek, który służy Panu 
*
     i chodzi Jego drogami.
     Będziesz spożywał owoc pracy rąk swoich, 
*
     szczęście osiągniesz i dobrze ci będzie.
Refren: Niechaj nas zawsze Pan Bóg błogosławi.
     Małżonka twoja jak płodny szczep winny 

     w zaciszu twego domu. 
*
     Synowie twoi jak oliwne gałązki 
*
     dokoła twego stołu.
     Tak będzie błogosławiony człowiek, który służy Panu.
Refren: Niechaj nas zawsze Pan Bóg błogosławi.
     Niech cię z Syjonu Pan błogosławi 

     i obyś oglądał pomyślność Jeruzalem 
*
     przez wszystkie dni twego życia.
     Obyś oglądał potomstwo swych dzieci. 
*
     Pokój nad Izraelem!
Refren: Niechaj nas zawsze Pan Bóg błogosławi.

 

Wprowadzenie do czytania

W ciągu całego naszego życia spotykamy setki, może tysiące osób. Często w jakiś sposób ludzi „szufladkujemy”. Wydaje się nam, że ich znamy, że wiemy o nich wystarczająco dużo. Każdy człowiek jest tajemnicą i tej tajemnicy do końca nie poznamy. Tak jak tajemnicy o nas samych. Tylko Pan Jezus zna serce każdego człowieka.

 

DRUGIE CZYTANIEHbr 2, 9-11

Chrystus, który uświęca, jak i ludzie, którzy mają być uświęcani, z Jednego są wszyscy

Czytanie z Listu do Hebrajczyków
Bracia: Widzimy Jezusa, który mało co od aniołów był mniejszy, chwałą i czcią uwieńczonego za mękę śmierci, iż z łaski Bożej zaznał śmierci za każdego człowieka.
      Przystało bowiem Temu, dla którego wszystko i przez którego wszystko istnieje, który wielu synów do chwały doprowadza, aby przewodnika ich zbawienia udoskonalił przez cierpienia. Tak bowiem Ten, który uświęca, jak ci, którzy mają być uświęceni, od Jednego wszyscy pochodzą. Z tej to przyczyny nie wstydzi się nazywać ich braćmi swymi.
Oto słowo Boże.

 

Komentarz do czytania

Jezus Chrystus przyjął na siebie dobrowolnie cierpienie i śmierć, aby dokonać zbawienia całego świata. Jako prawdziwy Człowiek stał się doskonałą ofiarą, miłą Bogu, jako Syn Boży natomiast był kapłanem, który sam siebie ofiarował na ołtarzu krzyża. Dzięki temu stał się godnym zaufania przewodnikiem naszego zbawienia. Po swym Zmartwychwstaniu bowiem pokazuje, że właśnie ów Krzyż jest niezawodną drogą do królestwa niebieskiego, gdzie – oczyszczeni z grzechów – wraz z Nim, z aniołami i wszystkimi świętymi będziemy tworzyli jedną rodzinę dzieci Bożych.

 

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄPor. 1 J 4, 12bcd

Alleluja, alleluja, alleluja.
     Jeżeli miłujemy się wzajemnie, Bóg w nas mieszka
     i miłość ku Niemu jest w nas doskonała.
Alleluja, alleluja, alleluja.

 

Wprowadzenie do Ewangelii

Tęsknię za pokojem wewnętrznym. Widzę swą niedoskonałość, słabość. Jestem sobą rozczarowany. Pan Bóg patrzy z troską na moje starania. Patrzy jak Ojciec na swe dziecko. I zaprasza mnie, abym odkrył w sobie to dziecko, którym rzeczywiście jestem. Ponowne odkrycie prawdy, że jestem dzieckiem Pana Boga, pozwala mi przyjąć siebie. I to pozwala zakończyć walkę z sobą samym.

 

Mk 10, 2-16

Co Bóg złączył, tego człowiek niech nie rozdziela

✠ Słowa Ewangelii według Świętego Marka
Faryzeusze przystąpili do Jezusa, a chcąc Go wystawić na próbę, pytali Go, czy wolno mężowi oddalić żonę.
      Odpowiadając, zapytał ich: «Co wam przykazał Mojżesz?».
      Oni rzekli: «Mojżesz pozwolił napisać list rozwodowy i oddalić».
      Wówczas Jezus rzekł do nich: «Przez wzgląd na zatwardziałość serc waszych napisał wam to przykazanie. Lecz na początku stworzenia Bóg stworzył ich jako mężczyznę i kobietę: dlatego opuści człowiek ojca swego i matkę i złączy się ze swoją żoną, i będą oboje jednym ciałem. A tak już nie są dwojgiem, lecz jednym ciałem. Co więc Bóg złączył, tego niech człowiek nie rozdziela».
      W domu uczniowie raz jeszcze pytali Go o to. Powiedział im: «Kto oddala swoją żonę, a bierze inną, popełnia względem niej cudzołóstwo. I jeśli żona opuści swego męża, a wyjdzie za innego, popełnia cudzołóstwo». Przynosili Mu również dzieci, żeby ich dotknął; lecz uczniowie szorstko zabraniali im tego.
      A Jezus, widząc to, oburzył się i rzekł do nich: «Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie, nie przeszkadzajcie im; do takich bowiem należy królestwo Boże. Zaprawdę, powiadam wam: Kto nie przyjmie królestwa Bożego jak dziecko, ten nie wejdzie do niego».
      I biorąc je w objęcia, kładł na nie ręce i błogosławił je.
Oto słowo Pańskie.

 

Komentarz do Ewangelii

W Księdze Powtórzonego Prawa było napisane, że jeśli mężczyzna nie darzy życzliwością swej żony, gdyż znalazł u niej coś odrażającego, to może napisać jej list rozwodowy i odesłać ją z powrotem do domu rodzinnego. Jezus jest przeciwny takiej praktyce i wyjaśnia, że Mojżesz pozwolił na rozwód wyłącznie ze względu na zatwardziałość ludzkich serc. Tymczasem od chwili stworzenia świata wolą Bożą jest, by małżeństwo było nierozerwalne. W czasie zawierania małżeństwa, gdy mężczyzna i kobieta wyrażają wolę życia ze sobą, aktowi temu towarzyszy sam Bóg, wszechmocny Stwórca świata. To właśnie On w tym sakramentalnym akcie powołuje do istnienia instytucję małżeństwa oraz łączy ze sobą dwoje ludzi. Z tego powodu człowiek nie może samowolnie niszczyć tego, co sam Bóg stworzył i pobłogosławił.

 

Modlitwa wiernych

Bogu, który jest miłością, przedstawmy nasze potrzeby:
1. Módlmy się za cały Kościół święty, aby nieustannie ukazywał światu Boga, który kocha i zaprasza do kochania.
2. Módlmy się za naszych pracodawców i przełożonych, aby wykorzystali swoje stanowiska do szerzenia dobra i troski o potrzebujących.
3. Módlmy się za wdowy, wdowców i osoby samotne, aby doznały pocieszenia od Boga i wsparcia od ludzi.
4. Módlmy się za osoby, z którymi mieszkamy i pracujemy, aby łączyły nas relacje oparte na miłości bliźniego.
5. Módlmy się za zmarłych, aby mogli oglądać Boga twarzą w twarz i radować się Jego obecnością.
6. Módlmy się za nas samych, abyśmy prawdziwie kochali Boga, naszych przyjaciół i wrogów.

Boże, który jesteś miłością i pragniesz, abyśmy trwali w tej relacji miłości z Tobą i bliźnimi, prosimy, przyjmij naszą modlitwę. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.

 

 

Wprowadzenie do czytania

Duch Święty pierwszy raz zstępuje na nas w czasie chrztu świętego. Obdarza nas swymi darami i prowadzi przez życie. Duch Święty nie jest jak deszcz, który pada na nas niezależnie od tego, czy tego chcemy, czy nie. Pragnie On naszej współpracy. To znaczy posługiwania się darami, które od Niego otrzymaliśmy. Duch Święty pragnie nas obdarzać wciąż nowymi darami, jednak czeka na to, kiedy my będziemy gotowi je przyjąć.

 

PIERWSZE CZYTANIELb 11, 25-29

Nie zazdrościć darów Bożych

Czytanie z Księgi Liczb
Pan zstąpił w obłoku i mówił z Mojżeszem. Wziął z ducha, który był w nim, i przekazał go owym siedemdziesięciu starszym. A gdy spoczął na nich duch, wpadli w uniesienie prorockie. Nie powtórzyło się to jednak.
      Dwóch mężów pozostało w obozie. Jeden nazywał się Eldad, a drugi Medad. Na nich też zstąpił duch, bo należeli do wezwanych, tylko nie przyszli do namiotu. Wpadli więc w obozie w uniesienie prorockie.
      Przybiegł młodzieniec i doniósł Mojżeszowi: «Eldad i Medad wpadli w obozie w uniesienie prorockie». Jozue, syn Nuna, który od młodości swojej był w służbie Mojżesza, zabrał głos i rzekł: «Mojżeszu, panie mój, zabroń im». Ale Mojżesz odparł: «Czyż zazdrosny jesteś o mnie? Oby tak cały lud Pana prorokował, oby mu dał Pan swego ducha!».
Oto słowo Boże.

Komentarz do czytania

W dzisiejszym czytaniu widzimy Boga, który postanawia obdarować duchem Mojżesza siedemdziesięciu starszych, tak, aby mogli wspomagać go w kierowaniu Narodem Wybranym na pustyni. Zachwycać może jego postawa. Człowiek, który mógł powiedzieć – to moja władza, to moje zadanie – chce się dzielić tym charyzmatem z innymi, chciałby, by cały lud był prorocki. I ciekawe, nie widać w dalszej części wędrówki Izraela po pustyni, aby Mojżesz przez to, że „podzielił się” swoim duchem z innymi, w jakiś sposób na tym stracił. Nie zazdrościć ludziom darów Bożych – każdy dar, od Boga otrzymany, mnoży się, gdy jest dzielony. Ta Boża „arytmetyka” wymaga od nas prawdziwego nawrócenia.

Wprowadzenie do psalmu

Gdy odnosimy w naszym życiu sukcesy, zagraża nam pycha. To samo dotyczy życia duchowego. Gdy zauważamy nasze postępy, pojawia się pokusa wywyższania się. Pan Bóg, znając nas, leczy naszą pychę. Zaprasza, abyśmy każdego dnia przeglądali się w „lustrze” Dziesięciu Przykazań Bożych. Codzienny rachunek sumienia sprowadza nas „na ziemię” i uczy pokory. Z pychy leczy nas również bojaźń Boża, czyli świadomość tajemnicy Boga. Ona zaprasza mnie do poszukiwań Jego śladów w moim życiu.

 

PSALM RESPONSORYJNYPs 19

Refren: Nakazy Pana są radością serca.
     Prawo Pańskie jest doskonałe i pokrzepia duszę, 
*
     świadectwo Pana jest pewne, nierozważnego uczy mądrości.
     Bojaźń Pana jest szczera i trwa na wieki, 
*
     sądy Pana prawdziwe, wszystkie razem słuszne.
Refren: Nakazy Pana są radością serca.
     Zważa na nie Twój sługa 
*
     i nagrodę otrzyma za ich przestrzeganie.
     Kto jednak widzi swoje błędy? 
*
     Oczyść mnie z błędów przede mną ukrytych.
Refren: Nakazy Pana są radością serca.
     Także od pychy broń swojego sługę, 
*
     by nie panowała nade mną.
     Wtedy będę bez skazy 
*
     i wolny od wielkiego występku.
Refren: Nakazy Pana są radością serca.

 

Wprowadzenie do czytania

Dobro, które czynimy; miłość, którą dajemy i przyjmujemy – to nasze skarby. Wszystko inne przemija, odchodzi w zapomnienie. Nasze dobro czyni świat lepszym. Nasza miłość to przedsmak nieba, nie umiera, podobnie jak my. I dobro, i miłość przekładają się na nasze relacje z bliźnimi. To słowa, gesty, czyny. Tyle jesteśmy warci, ile w nich jest dobra i miłości.

 

DRUGIE CZYTANIEJk 5, 1-6

Marność dostatków doczesnych

Czytanie z Listu Świętego Jakuba
A teraz wy, bogacze, zapłaczcie wśród narzekań na utrapienia, jakie was czekają. Bogactwo wasze zbutwiało, szaty wasze stały się żerem dla moli, złoto wasze i srebro zardzewiało, a rdza ich będzie świadectwem przeciw wam i toczyć będzie ciała wasze niby ogień. Zebraliście w dniach ostatecznych skarby.
      Oto woła zapłata robotników, żniwiarzy z pól waszych, którą zatrzymaliście, a krzyk żniwiarzy doszedł do uszu Pana Zastępów. Żyliście beztrosko na ziemi i wśród dostatków tuczyliście serca wasze w dniu rzezi. Potępiliście i zabiliście sprawiedliwego. Nie stawiał wam oporu.
Oto słowo Boże.

 

Komentarz do czytania

Surowe ostrzeżenie bogatych jest jednym z głównych tematów Listu św. Jakuba. Był to z pewnością jeden z problemów wczesnego Kościoła, problem, który – niestety – pozostał do dzisiaj. Człowiek goni za mamoną z fałszywym przeświadczeniem, że ona przyniesie mu szczęście. Grzesznym nie jest złoto i srebro samo w sobie, ale sposób, w jaki jest zdobywane. Jeśli bogacenie się jest oparte na ludzkiej krzywdzie, jeśli przez to cierpią ubodzy, to należy się lękać sądu. Apostoł przestrzega dzisiaj, że to, co uważane jest za skarb, jest w gruncie rzeczy tylko przemijającym prochem. Wszystko niszczeje, ale krzywda ludzka pozostaje. Strzeżmy się wszelkiej chciwości.

 

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄJ 17, 17ba

Alleluja, alleluja, alleluja.
     Słowo Twoje, Panie, jest prawdą,
     uświęć nas w prawdzie.
Alleluja, alleluja, alleluja.

 

Nasze życie składa się z drobnych elementów. Z prostych słów, gestów. Dlatego moja wiara w Jezusa Chrystusa powinna wyrażać się w tych drobnych elementach życia. Czasem podanie komuś wody do picia może być świadectwem wiary. Gest bez słów może przemienić czyjeś życie. Jezus, czyniąc nas swymi uczniami, posługuje się całym bogactwem naszego człowieczeństwa, aby przekazać dobrą nowinę o tym, że On jest!

 

EWANGELIAMk 9, 38-43. 45. 47-48

Unikać okazji do grzechu

 Słowa Ewangelii według Świętego Marka
Apostoł Jan rzekł do Jezusa: «Nauczycielu, widzieliśmy kogoś, kto nie chodzi z nami, jak w Twoje imię wyrzucał złe duchy, i zaczęliśmy mu zabraniać, bo nie chodzi z nami».
      Lecz Jezus odrzekł: «Przestańcie zabraniać mu, bo nikt, kto uczyni cud w imię moje, nie będzie mógł zaraz źle mówić o Mnie. Kto bowiem nie jest przeciwko nam, ten jest z nami.
      Kto wam poda kubek wody do picia, dlatego że należycie do Chrystusa, zaprawdę, powiadam wam, nie utraci swojej nagrody.
      A kto by się stał powodem grzechu dla jednego z tych małych, którzy wierzą, temu lepiej byłoby kamień młyński uwiązać u szyi i wrzucić go w morze.
      Jeśli twoja ręka jest dla ciebie powodem grzechu, odetnij ją; lepiej jest dla ciebie ułomnym wejść do życia wiecznego, niż z dwiema rękami pójść do piekła w ogień nieugaszony. I jeśli twoja noga jest dla ciebie powodem grzechu, odetnij ją; lepiej jest dla ciebie chromym wejść do życia, niż z dwiema nogami być wrzuconym do piekła. Jeśli twoje oko jest dla ciebie powodem grzechu, wyłup je; lepiej jest dla ciebie jednookim wejść do królestwa Bożego, niż z dwojgiem oczu być wrzuconym do piekła, gdzie robak ich nie ginie i ogień nie gaśnie».
Oto słowo Pańskie.

 

Komentarz do Ewangelii

O jakim grzechu mówi Jezus? Kontekst Jego ostrzeżenia jest bardzo ciekawy. Uczniowie zwracają uwagę swojego Mistrza na to, że są ludzie „nie z ich ekipy”, którzy robią to samo, co oni, ale nie są z nimi. Jezus ich ostrzega przed fałszywą próbą „obrony”, która tak naprawdę jest próbą obrony poczucia własnej ważności. Prawda, każdy czyn podjęty wobec Jego uczniów dlatego, że należą do Jezusa, jest ważny, nawet taki niepozorny, jak podanie kubka wody. Jednocześnie wpadanie w pychę z powodu wybrania może być przyczyną zgorszenia, odejścia od Boga innych. Pycha może zniszczyć każdą wspólnotę. Zgorszenie jest grzechem podwójnym – sam oddalam się od Boga i innych.

 

Modlitwa wiernych

Po tym poznaliśmy miłość Bożą, że Jezus oddał za nas swoje życie, dlatego z ufnością wołajmy:

—————————————————-
1. Za wszystkich chrześcijan, by przez świadectwo swego życia i czynione codziennie dobro pociągali innych do Chrystusa.
2. Za rządzących naszą Ojczyzną, by stanowili mądre prawo i w podejmowaniu decyzji kierowali się zawsze dobrem wspólnym.
3. Za pracodawców, by sprawiedliwie rozdzielali zapłatę pracującym i by żądza bogacenia się kosztem innych nigdy nie opanowała ich serc.

Komentarz dnia

Dzisiejsza liturgia słowa objawia nam pewien podział, który tkwi w każdym człowieku. Zło i dobro, sprawiedliwość i nieprawość, zaufanie Bogu i wystawianie na próbę, pragnienia i pożądania, być sługą albo być panującym, słabość i siła, pokora i pycha. Nasze życie to nieustanna walka tych dwóch światów, walka, która toczy się w naszych sumieniach i jest walką o życie wieczne. Święty Ignacy Loyola nauczał o dwóch sztandarach. Mamy poznać zamiary Szatana z jego podstępnymi sugestiami i podszeptami; poznać zamiary i naukę Jezusa, by móc pełniej do niej przylgnąć; skorygować naturalistyczną ocenę ludzkiej rzeczywistości, która krzyż, ubóstwo i upokorzenie postrzega wyłącznie jako zło sprzeczne z godnością i szczęściem człowieka. Prośmy, byśmy stawali zawsze pod zwycięskim sztandarem Jezusa.

 

Wprowadzenie do czytania

Pragnienie poznawania prawdy jest wpisane w powołanie każdego człowieka. Prawda o świecie, prawda o wydarzeniach, prawda o nas samych. Szukanie prawdy zakłada odwagę. Ten dar też w sobie posiadamy, bo Duch Święty obdarzył nas męstwem. Boimy się prawdy, wydaje się nam ona niewygodna. Tymczasem prawda czyni nas wolnymi. A jej poznawanie to szukanie Boga.

 


PIERWSZE CZYTANIEMdr 2, 12. 17-20

Jeśli sprawiedliwy jest synem Bożym, Bóg ujmie się za nim

Czytanie z Księgi Mądrości
Bezbożni mówili: «Zróbmy zasadzkę na sprawiedliwego, bo nam niewygodny: sprzeciwia się naszemu działaniu, zarzuca nam przekraczanie Prawa, wypomina nam przekraczanie zasad karności.
      Zobaczmy, czy prawdziwe są jego słowa, wybadajmy, co będzie przy jego zgonie. Bo jeśli sprawiedliwy jest synem Bożym, Bóg ujmie się za nim i wyrwie go z ręki przeciwników.
      Dotknijmy go obelgą i katuszą, by poznać jego łagodność i doświadczyć jego cierpliwości. Zasądźmy go na śmierć haniebną, bo – jak mówił – będzie ocalony».
Oto słowo Boże.

 

Komentarz do czytania

Zło nie może znieść dobra. Wbrew temu, co dzisiaj jest bardzo modne, a co przychodzi do nas z różnych wschodnich filozofii, zło nie jest dopełnieniem dobra. Ying i Yang nie mieszczą się w chrześcijańskiej wizji świata. Między złem a dobrem jest konflikt, walka o duszę ludzką. Czytanie wpisuje się w ten konflikt, objawiając postawę zła. Wynika z niego, że zło jest świadome tego, że jest złe. Bezbożni rozumieją, że są bezbożni, dlatego że mówi im o tym sprawiedliwy. Atak na niego jest też wystawianiem na próbę Pana Boga, podważaniem wiary w Jego moc i działanie. Rajski dialog Szatana z ludźmi jest gdzieś w tle tego czytania. Bóg objawia nam mechanizm diabelskiego myślenia, po to, abyśmy odkrywali go w sobie i umieli się przed nim bronić.

 

 

Wprowadzenie do psalmu

W klasztorze kamedułów w podkrakowskich Bielanach jest ogród. To właściwie część lasu. W tym ogrodzie stoi stara zniszczona już ławka. Na jej oparciu wyrzeźbiony jest pięknymi literami napis: „Samotni nie jesteśmy, Bóg jest z nami”. Kameduli żyją odgrodzeni od świata, w małych domkach. Milczą, modlą się, pracują. Ten napis wykonał jeden z nich, brat Tyburcy. To jego odkrycie jest dla nas przesłaniem o nieustannej Bożej obecności.

 

PSALM RESPONSORYJNYPs 54

Refren: Bóg podtrzymuje całe moje życie.
     Wybaw mnie, Boże, w imię Twoje, 
*
     mocą swoją broń mojej sprawy.
     Boże, słuchaj mojej modlitwy, 
*
     nakłoń ucha na słowo ust moich.
Refren: Bóg podtrzymuje całe moje życie.
     Bo powstają przeciwko mnie pyszni, 
*
     gwałtownicy czyhają na moje życie.
     Nie mają oni Boga 
*
     przed swymi oczyma.
Refren: Bóg podtrzymuje całe moje życie.
     Oto mi Bóg dopomaga, 
*
     Pan podtrzymuje me życie.
     Będę Ci chętnie składać ofiarę 
*
     i sławić Twe imię, bo jest dobre.
Refren: Bóg podtrzymuje całe moje życie.

 

Wprowadzenie do czytania

Poznanie prawdy jest drogą do posiadania mądrości – mądrości życiowej. Ta mądrość mówi nam o słabościach i niedoskonałościach naszych i bliźnich. Tacy jesteśmy. Zamiast walczyć z sobą i bliźnimi, uczmy się miłosierdzia, cierpliwości, ustępowania. To wszystko pomoże nam w budowaniu jedności. Bo życie ludzkie to wspólna droga do jednego celu. Do zbawienia.

 

DRUGIE CZYTANIEJk 3, 16 - 4, 3

Źródłem niepokojów jest nieład wewnętrzny

Czytanie z Listu Świętego Jakuba Apostoła
Najmilsi: Gdzie zazdrość i żądza sporu, tam też bezład i wszelki występek. Mądrość zaś zstępująca z góry jest przede wszystkim czysta, dalej – skłonna do zgody, ustępliwa, posłuszna, pełna miłosierdzia i dobrych owoców, wolna od względów ludzkich i obłudy. Owoc zaś sprawiedliwości sieją w pokoju ci, którzy zaprowadzają pokój.
      Skąd się biorą wojny i skąd kłótnie między wami? Nie skądinąd, tylko z waszych żądz, które walczą w członkach waszych. Pożądacie, a nie macie, żywicie morderczą zazdrość, a nie możecie osiągnąć. Prowadzicie walki i kłótnie, a nic nie posiadacie, gdyż się nie modlicie. Modlicie się, a nie otrzymujecie, bo się źle modlicie, starając się jedynie o zaspokojenie swych żądz.
Oto słowo Boże.

 

Komentarz do czytania

Jak refren w tym czytaniu pojawia się słowo: żądza. Czym ona jest? Pan Bóg, stwarzając człowieka, obdarował go sferą pragnień albo potrzeb. Są to rzeczy jak najbardziej dobre, są odbiciem w nas Boga, który pragnie szczęścia człowieka. Pragnienia są fundamentem życia duchowego, miłości, powołania, wiary. Ale, jak każdy dar Boży, po grzechu pierworodnym są przedmiotem ataku złego ducha, który ludzkie pragnienia chce sprowadzić na złą drogę. Pragnienia nieuporządkowane, bez hierarchii, stawiające doczesność ponad Boga, nazywamy pożądaniami. Święty Jakub w swoim liście ostrzega przed żądzą, pokazując, że ona niszczy nie tylko relacje międzyludzkie, ale również relację z Bogiem. Modlitwa, aby zaspokoić swoje pożądanie – to prawdziwie diabelski wynalazek.

 

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄPor. 2 Tes 2, 14

Alleluja, alleluja, alleluja.
     Bóg wezwał nas przez Ewangelię,
     abyśmy dostąpili chwały naszego Pana Jezusa Chrystusa.
Alleluja, alleluja, alleluja.

 

Wprowadzenie do Ewangelii

Konkurencja jest zjawiskiem pożądanym w handlu, w biznesie. Tam, gdzie dotyczy to relacji międzyludzkich, konkurencja staje się niebezpieczna. Przeważnie zamienia się w walkę, u której podstaw znajduje się podświadome pragnienie wyeliminowania przeciwnika. Gdy znam swoją wartość i mam poczucie własnej godności, wtedy drugi człowiek to mój bliźni, a nie konkurent.

 

EWANGELIAMk 9, 30-37

Jeśli kto chce być pierwszym, niech będzie ostatnim ze wszystkich

 Słowa Ewangelii według Świętego Marka
Jezus i Jego uczniowie przemierzali Galileę, On jednak nie chciał, żeby ktoś o tym wiedział. Pouczał bowiem swoich uczniów i mówił im: «Syn Człowieczy będzie wydany w ręce ludzi. Ci Go zabiją, lecz zabity, po trzech dniach zmartwychwstanie». Oni jednak nie rozumieli tych słów, a bali się Go pytać.
      Tak przyszli do Kafarnaum. Gdy był w domu, zapytał ich: «O czym to rozprawialiście w drodze?». Lecz oni milczeli, w drodze bowiem posprzeczali się między sobą o to, kto z nich jest największy.
      On usiadł, przywołał Dwunastu i rzekł do nich: «Jeśli ktoś chce być pierwszym, niech będzie ostatnim ze wszystkich i sługą wszystkich». Potem wziął dziecko; postawił je przed nimi i objąwszy je ramionami, rzekł do nich: «Kto jedno z tych dzieci przyjmuje w imię moje, Mnie przyjmuje; a kto Mnie przyjmuje, nie przyjmuje Mnie, lecz Tego, który Mnie posłał».
Oto słowo Pańskie.

 

Komentarz do Ewangelii

Ewangelie synoptyczne zawierają trzy zapowiedzi Męki, skierowane przez Jezusa do uczniów. Ich reakcje na te proroctwa są zatrważające, objawiają niedojrzałość wiary, zamknięcie się w pewnej wąskiej wizji Mesjasza, bunt przeciwko wizji Boga pokornego, słabego według ludzkich miar. Taka postawa jest przyczyną sporów między nimi, rywalizacji, walki o należne miejsca, o władzę i wpływy. Historia, która się powtarza. Zachwycająca jest natomiast cierpliwość Chrystusa, który, niezrażony ich postawą spokojnie wyjaśnia im, jaka ma być hierarchia ich wartości. Królować, to znaczy służyć. Być pierwszym, to znaczy być ostatnim. Co więcej, tylko w taki sposób można być autentycznym posłańcem Bożym – przyjęcie dziecka w imię Jezusa oznacza przyjęcie w wierze apostołów – misjonarzy. Bycie dzieckiem to zrobienie miejsca Bogu.

 

Modlitwa wiernych

Do Boga, w którego mocy jest życie każdego z nas, zanieśmy nasze prośby:
1. Módlmy się za papieża Franciszka, biskupów i prezbiterów, aby Bóg wspierał ich wysiłki głoszenia słowa i pomocy najbardziej bezbronnym i ubogim.
2. Módlmy się za sprawujących władzę, aby Bóg obdarzał ich mądrością w kierowaniu powierzonymi im społecznościami i trosce o potrzebujących wsparcia i pomocy.
3. Módlmy się za ludzi bogatych, aby Bóg uwrażliwiał ich serca na biedę i potrzeby ludzi dotkniętych wojną, chorobą, słabością.
4. Módlmy się za pracowników środków masowego przekazu, aby Bóg wspierał ich wysiłki rzetelnego wykonywania swojej pracy i przekazywania prawdy.
5. Módlmy się za ludzi pogrążonych w konfliktach i sporach, aby Bóg uleczył ich serca i obdarzył łaską pojednania i zgody.
6. Módlmy się za nas zgromadzonych na sprawowanie Eucharystii, aby Bóg był dla nas siłą w pokonywaniu trudności codziennego życia.
Boże, Ty podtrzymujesz życie każdego z nas, dlatego z ufnością zanieśliśmy do Ciebie nasze prośby, że Ty ich wysłuchasz. Przez Chrystusa, Pana naszego.
Amen.

 

Wprowadzenie do czytania

Lud Izraela przez cały Stary Testament oczekiwał na Mesjasza. Tego, który wyzwoli Izraela i przywróci czasy świetności. W Starym Testamencie spotykamy też inny opis Mesjasza. Jest to cierpiący i znieważany Sługa. Te dwa obrazy Mesjasza spełniły się w Jezusie. Okazało się, że zwycięstwo było tam, gdzie po ludzku znajdowała się przegrana. Krzyż Jezusa jest tego znakiem.

 

PIERWSZE CZYTANIEIz 50, 5-9a Bóg wspiera swego sługę w prześladowaniach

Czytanie z Księgi proroka Izajasza
Pan Bóg otworzył mi ucho, a ja się nie oparłem ani się nie cofnąłem. Podałem grzbiet mój bijącym i policzki moje rwącym mi brodę. Nie zasłoniłem mojej twarzy przed zniewagami i opluciem.
      Pan Bóg mnie wspomaga, dlatego jestem nieczuły na obelgi, dlatego uczyniłem twarz moją jak głaz i wiem, że wstydu nie doznam. Blisko jest Ten, który mnie uniewinni. Kto się odważy toczyć spór ze mną? Wystąpmy razem! Kto jest moim oskarżycielem? Niech się zbliży do mnie! Oto Pan Bóg mnie wspomaga. Któż mnie potępi?
Oto słowo Boże.

 

Komentarz do czytania

W drugiej części księgi proroka Izajasza możemy znaleźć cztery pieśni – proroctwa, wizje, w których prorok przedstawia nam tajemniczą postać Sługi Pańskiego. Tradycja Kościoła zawsze widziała w tych tekstach Jezusa Chrystusa, który wziął na siebie nasze grzechy. Słuchamy dzisiaj fragmentu tzw. trzeciej pieśni Sługi Pańskiego. Dzisiejsze słowo jest jakby opisem procesu sądowego, Sługa jest oskarżonym, a oskarżyciele na różne sposoby Go dręczą. On natomiast ma w sobie niezachwianą ufność w Boga, który Go uniewinnia, wspomaga, dlatego nie zniszczą go żadne cierpienia i upokorzenia ze strony ludzi. Sługa jest typem Jezusa, który udręczony, pobity, odrzucony przez swoich, ukrzyżowany zachowuje wiarę, opartą na posłuszeństwie woli Ojca. Jego posłuszeństwo jest dla nas odkupieńcze.

 

 Wprowadzenie do psalmu

Droga z Jezusem zawsze prowadzi od śmierci do życia. To droga ziarna, które musi obumrzeć, aby wydać plon. Dlatego też w naszym życiu duchowym potrzeba wytrwałości i cierpliwości. Proces przechodzenia przez strach, udrękę i ból jest trudny. Lecz gdy przechodzi się go z Jezusem, wtedy wydaje plon nowego życia.

PSALM RESPONSORYJNYPs 116A

Refren:W krainie życia będę widział Boga.
     Miłuję Pana, albowiem usłyszał
*
     głos mego błagania,
     bo skłonił ku mnie swe ucho
*
     w dniu, w którym wołałem.
Refren:W krainie życia będę widział Boga.
     Oplotły mnie więzy śmierci,

     dosięgły mnie pęta Otchłani,
*
     ogarnął mnie strach i udręka.
     Ale wezwałem imienia Pana:
*
     «Panie, ratuj moje życie!».
Refren:W krainie życia będę widział Boga.
     Pan jest łaskawy i sprawiedliwy,
*
     Bóg nasz jest miłosierny.
     Pan strzeże ludzi prostego serca:
*
     byłem w niedoli, a On mnie wybawił.
Refren:W krainie życia będę widział Boga.
     Uchronił bowiem moją duszę od śmierci,
*
     oczy od łez, nogi od upadku.
     Będę chodził w obecności Pana
*
     w krainie żyjących.
Refren:W krainie życia będę widział Boga.
 

Wprowadzenie do czytania

Codziennie docierają do nas tysiące słów. My też codziennie setki ich wymawiamy. Często są to nasze obietnice, które pozostają tylko słowami. Tymczasem słowo to nie tylko dźwięk. Ono domaga się dopełnienia czynem. Słowo które wyraża się w czynie, nie jest pustym dźwiękiem. Czasem dobrze byłoby zmniejszyć liczbę wymawianych słów, jeżeli nie są połączone z czynami.

 

DRUGIE CZYTANIEJk 2, 14-18Wiara niepołączona z uczynkami jest martwa

Czytanie z Listu Świętego Jakuba Apostoła
Jaki z tego pożytek, bracia moi, skoro ktoś będzie utrzymywał, że wierzy, a nie będzie spełniał uczynków? Czy sama wiara zdoła go zbawić?
      Jeśli na przykład brat lub siostra nie mają odzienia lub brak im codziennego chleba, a ktoś z was powie im: „Idźcie w pokoju, ogrzejcie się i najedzcie do syta!”– a nie dacie im tego, czego koniecznie potrzebują dla ciała – to na co się to przyda? Tak też i wiara, jeśli nie byłaby połączona z uczynkami, martwa jest sama w sobie.
      Ale może ktoś powiedzieć: Ty masz wiarę, a ja spełniam uczynki. Pokaż mi wiarę swoją bez uczynków, to ja ci pokażę wiarę na podstawie moich uczynków.
Oto słowo Boże.

 

Komentarz do czytania

Warto dzisiejsze czytanie czytać razem z trzecim i czwartym rozdziałem Listu do Rzymian, gdzie usłyszymy słowo, że człowiek osiąga usprawiedliwienie na podstawie wiary niezależnie od pełnienia uczynków (Rz 3, 28). Dzisiaj natomiast słyszymy o wierze, która jest połączona z uczynkami, bo tylko wtedy jest żywa. Wbrew pozorom te dwa teksty nie są sobie przeciwstawne, lecz wzajemnie się dopełniają. Błędem jest mówić, że możemy dojść do zbawienia siłą swoich własnych zasług, uczynków. Błędem jest również mówić, że sama wiara wystarczy, aby dojść do nieba. Wiara nie polega na teoretycznym wyznawaniu (nie każdy, kto mi mówi: Panie, Panie, wejdzie do królestwa niebieskiego, Mt 7, 21). Wiara, która przenika nasze życie i jest pierwsza w porządku zbawienia, ma wydawać owoce. Święty Jakub mówi nam, co to są za owoce – to miłość wobec tych, którzy są potrzebujący. Wiara, która działa przez miłość (Ga 5, 6).

 

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄGa 6, 14

Alleluja, alleluja, alleluja.
     Nie daj Boże, bym się miał chlubić z czego innego, jak tylko z krzyża Pana naszego, Jezusa Chrystusa,
     dzięki któremu świat stał się ukrzyżowany dla mnie, a ja dla świata.
Alleluja, alleluja, alleluja.

 

Wprowadzenie do Ewangelii

Czytając Ewangelię, mamy czasem wrażenie, że Pan Jezus żąda pogardy dla świata, przekreślenia naszej woli. Tymczasem On wzywa nas do wspólnej z Nim drogi. Na początku tej drogi pragnie, abyśmy Mu wszystko oddali. To znaczy powierzyli. Poczynając od naszego życia, przez nasze pasje i pragnienia. Jezus tego nie przekreśla i nie zabiera nam. Oddaje wszystko przemienione i oczyszczone. Wtedy łatwiej nam z Nim wędrować. Nie nosimy już w sercu niepotrzebnych balastów, a odczuwamy wolność.

 

EWANGELIAMk 8, 27-35Zapowiedź męki Chrystusa

Słowa Ewangelii według Świętego Marka
Jezus udał się ze swoimi uczniami do wiosek pod Cezareą Filipową. W drodze pytał uczniów: „Za kogo uważają Mnie ludzie?”.
      Oni Mu odpowiedzieli: „Za Jana Chrzciciela, inni za Eliasza, jeszcze inni za jednego z proroków”.
      On ich zapytał: „A wy za kogo Mnie uważacie?”.
      Odpowiedział Mu Piotr: „Ty jesteś Mesjasz”. Wtedy surowo im przykazał, żeby nikomu o Nim nie mówili.
      I zaczął ich pouczać, że Syn Człowieczy musi wiele wycierpieć, że będzie odrzucony przez starszych, arcykapłanów i uczonych w Piśmie; że zostanie zabity, ale po trzech dniach zmartwychwstanie. A mówił zupełnie otwarcie te słowa.
      Wtedy Piotr wziął Go na bok i zaczął Go upominać. Lecz On obrócił się i patrząc na swych uczniów, zgromił Piotra słowami: „Zejdź Mi z oczu, szatanie, bo nie myślisz po Bożemu, lecz po ludzku”.
      Potem przywołał do siebie tłum razem ze swoimi uczniami i rzekł im: „Jeśli ktoś chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje. Bo kto chce zachować swoje życie, straci je; a kto straci swe życie z powodu Mnie i Ewangelii, zachowa je”.
Oto słowo Pańskie.

 

Komentarz do Ewangelii

Można dzisiaj w Ewangelii zobaczyć, że nasze pójście za Jezusem, nasze uczniostwo, relacja z Nim, składają się z trzech części: wyznanie wiary, krzyż, naśladowanie Jezusa. Wyznanie wiary to uznanie, że Jezus jest Bogiem, Panem, Jedynym Zbawicielem. Krzyż – uczeń Jezusa zgadza się z wizją Boga cierpiącego, Boga, który działa w słabości, nie na sposób ludzki. Naśladowanie Jezusa to droga razem z Nim, naśladowanie Go w pokorze, miłości. Te trzy elementy są ze sobą złączone. Nie można mówić o wierze, jeśli któryś z nich odrzucamy, jeśli szukamy samych siebie, odrzucamy krzyż, nie uznajemy takiego Mesjasza, jakim On sam chce być. Święty Piotr nazwany jest dzisiaj szatanem, tzn. przeciwnikiem Boga. Ile takiego szatańskiego myślenia, działania jest obecne w naszym życiu?

 

Modlitwa wiernych

Bóg chce, abyśmy zanosili do Niego wszystkie nasze prośby, dlatego wołajmy z ufnością:

1. Za wszystkich chrześcijan o łaskę naśladowania Jezusa i łaskę wytrwania nawet w uciskach i prześladowaniach.
2. Za narody świata o dar pokoju i zgody między nimi.
3. Za organizacje charytatywne o mądrość w działaniu, aby ich pomoc docierała do najbardziej potrzebujących.
4. Za prześladowanych za wiarę lub przekonania o dar wytrwania, aby mogli doświadczyć życia w pokoju.
5. Za zmarłych o łaskę przebaczenia grzechów i oglądania Bożego oblicza w niebie.
6. Za nas samych o łaskę otwarcia na bliźnich, którzy są blisko nas, dla których możemy być realnym wsparciem przez codzienną życzliwość.

Boże, Ty pokazujesz nam, że tylko w Tobie jest wybawienie i pomoc, wysłuchaj naszych próśb, które z wiarą zanosimy do Ciebie. Przez Chrystusa, Pana naszego.
Amen.

 

Wprowadzenie do czytania

Tam, gdzie jest Bóg, jest życie. Można by zapytać: a gdzie jest Bóg, gdy człowiek umiera? Gdy obserwujemy przyrodę, to widzimy jej zmiany w różnych porach roku. Jesienią, gdy usycha trawa i opadają liście, wydaje się, że wszystko umiera. Tymczasem przyroda żyje przez czas zimy po to, by wiosną odrodzić się na nowo. Gdy człowiek umiera, to dla Boga wciąż żyje. Dusza jest nieśmiertelna. W ludzkiej śmierci znajduje się początek oczekiwania na zmartwychwstanie!

 

PIERWSZE CZYTANIEIz 35, 4-7a

Przejrzą oczy niewidomych i uszy głuchych się otworzą

Czytanie z Księgi proroka Izajasza
Powiedzcie małodusznym: «Odwagi! Nie bójcie się! Oto wasz Bóg, oto pomsta; przychodzi Boża odpłata; On sam przychodzi, by was zbawić».
      Wtedy przejrzą oczy niewidomych i uszy głuchych się otworzą. Wtedy chromy wyskoczy jak jeleń i język niemych wesoło wykrzyknie.
      Bo trysną zdroje wód na pustyni i strumienie na stepie; spieczona ziemia zmieni się w pojezierze, spragniony kraj w krynice wód.
Oto słowo Boże.

 

Komentarz do czytania

Dzisiejsze słowo Izajasza znajduje się przy końcu pierwszej części jego księgi zwanej księgą gróźb. Prorok Izajasz działał w trudnym czasie, tak historycznie oraz społecznie, jak i religijnie. Jego słowo miało być słowem opamiętania. Wezwanie do nawrócenia ostro pokazywało grzech władców, kapłanów narodu i innych ludów. Ale te wszystkie ostre słowa miały prowadzić ludzi do zmiany życia, do zwrócenia się do Boga jedynego. Izajasz daje dzisiaj obietnice zbawienia, uzdrowienia i ożywienia. Wszystkie te słowa są obietnicami, spełniają się w sposób ostateczny w Jezusie Chrystusie. To On przyszedł, aby nas zbawić. To On otwiera oczy i uszy głuchych. To On przynosi pocieszenie i uzdrowienie, daje Ducha, który jak woda tryska z wnętrz tych, którzy w Niego wierzą.

  

Wprowadzenie do psalmu

Bóg w Osobie Jezusa Chrystusa pokazał nam, że jest blisko tych, którzy „źle się mają”. Tak jak matka, która szczególną troską otacza chore dziecko. Jezus pochyla się nad tymi, którzy są wykluczeni z życia społeczeństwa, wspólnot. To ludzie chorzy, nielubiani, pogardzani, przestępcy. Jezus jest z nimi, lecz tylko wtedy, gdy oni tego chcą. Gdy zwrócą się do Chrystusa i zaproszą Go do swego życia. Mogą to uczynić słowami modlitwy, łzami, żalem za grzechy.

 

PSALM RESPONSORYJNYPs 146

Refren: Chwal, duszo moja, Pana, Stwórcę swego.
Albo: Alleluja.
     Bóg wiary dochowuje na wieki, 
*
     uciśnionym wymierza sprawiedliwość,
     chlebem karmi głodnych, 
*
     wypuszcza na wolność uwięzionych.
Refren: Chwal, duszo moja, Pana, Stwórcę swego.
Albo: Alleluja.
     Pan przywraca wzrok ociemniałym, 
*
     Pan dźwiga poniżonych.
     Pan kocha sprawiedliwych, 
*
     Pan strzeże przybyszów.
Refren: Chwal, duszo moja, Pana, Stwórcę swego.
Albo: Alleluja.
     Ochrania sierotę i wdowę, 
*
     lecz występnych kieruje na bezdroża.
     Pan króluje na wieki, 
*
     Bóg twój, Syjonie, przez pokolenia.
Refren: Chwal, duszo moja, Pana, Stwórcę swego.
Albo: Alleluja.

 

Wprowadzenie do czytania

Jezus pragnie, abyśmy Go codziennie naśladowali. Mamy do tego okazję – zapewniają nam ją nasi bliźni. Codziennie spotykamy ludzi, codziennie rozmawiamy, słuchamy. Jezus otacza szacunkiem każdego człowieka. Nikt dla Niego nie jest stracony, godny potępienia. Każdemu daje taką samą szansę odkrycia w sobie dobra. I dlatego jesteśmy zaproszeni do przebaczania, do miłosierdzia wobec bliźnich. A przede wszystkim do szacunku dla każdego człowieka.

 

DRUGIE CZYTANIEJk 2, 1-5

Bóg wybrał ubogich

Czytanie z Listu Świętego Jakuba Apostoła
Bracia moi, niech wiara wasza w Pana naszego, Jezusa Chrystusa uwielbionego, nie ma względu na osoby. Bo gdyby przyszedł na wasze zgromadzenie człowiek przystrojony w złote pierścienie i bogatą szatę i przybył także człowiek ubogi w zabrudzonej szacie, a wy spojrzycie na bogato przyodzianego i powiecie: «Ty usiądź na zaszczytnym miejscu», do ubogiego zaś powiecie: «Stań sobie tam albo usiądź u podnóżka mojego», to czy nie czynicie różnic między sobą i nie stajecie się sędziami przewrotnymi?
      Posłuchajcie, bracia moi umiłowani! Czy Bóg nie wybrał ubogich tego świata na bogatych w wierze oraz na dziedziców królestwa przyobiecanego tym, którzy Go miłują?
Oto słowo Boże.

 

Komentarz do czytania

Na pewno jest dramatem ludzkiej rasy fakt oceniania innych przez pryzmat tego, co się posiada, jak się wygląda, jaką się zajmuje pozycję w społeczeństwie. Święty Jakub w swoim liście, bardzo zresztą surowym i wymagającym, przestrzega chrześcijan przed wprowadzaniem światowych standardów wewnątrz wspólnoty i przypomina o umiłowaniu przez Boga ubóstwa. Pierwsze błogosławieństwo, Błogosławieni ubodzy w duchu…, to ci, których Biblia nazywa anawim. Ci, którzy nie mają materialnych zabezpieczeń, którzy całe swoje istnienie opierają wyłącznie na zaufaniu i zawierzeniu Bogu. Pan wybrał ubogich tego świata. On sam stał się ubogim, aby nas swoim ubóstwem ubogacić.

 

ŚPIEW PRZED EWANGELIĄPor. Mt 4, 23

Alleluja, alleluja, alleluja.
     Jezus głosił Ewangelię o królestwie
     i leczył wszelkie choroby wśród ludu.
Alleluja, alleluja, alleluja.

 

Wprowadzenie do Ewangelii

Liturgia Mszy św. buduje z nas wspólnotę. To Jezus, posługując się słowami, ludzkimi gestami, buduje z nas tę jedność. Może niektórych ludzi, którzy stoją obok nas nie lubimy, albo też ich nie znamy. Lecz, jesteśmy tu razem. W jednej przestrzeni i w jednym czasie. W czasie Mszy św. Jezus pochyla się nad każdym człowiekiem indywidualnie. I do każdego przemawia inaczej. Tu i teraz odbywa się moje spotkanie z Jezusem. Razem z innymi, ale jednocześnie indywidualnie.

 

EWANGELIAMk 7, 31-37

Uzdrowienie głuchoniemego

 Słowa Ewangelii według Świętego Marka
Jezus opuścił okolice Tyru i przez Sydon przyszedł nad Jezioro Galilejskie, przemierzając posiadłości Dekapolu.
      Przyprowadzili Mu głuchoniemego i prosili Go, żeby położył na niego rękę. On wziął go na bok, z dala od tłumu, włożył palce w jego uszy i śliną dotknął mu języka; a spojrzawszy w niebo, westchnął i rzekł do niego: «Effatha», to znaczy: Otwórz się. Zaraz otworzyły się jego uszy, więzy języka się rozwiązały i mógł prawidłowo mówić.
      Jezus przykazał im, żeby nikomu nie mówili. Lecz im bardziej przykazywał, tym gorliwiej to rozgłaszali. I przepełnieni zdumieniem mówili: «Dobrze wszystko uczynił. Nawet głuchym słuch przywraca i niemym mowę».
Oto słowo Pańskie.

 

Komentarz do Ewangelii

Słuchamy dzisiaj urywka, który nie ma żadnego odpowiednika w ewangeliach synoptycznych. Jest to tekst chrzcielny. Obrzęd „Effata” należy do rytuału chrztu. Kapłan dotyka uszu i ust nowo ochrzczonego, i modli się, aby ten mógł słuchać słowa Bożego i wyznawać go ustami. Powtarza w ten sposób gest Pana Jezusa z dzisiejszej Ewangelii. Jest to bardzo ważne wydarzenie, które podkreśla, że człowiek jest głuchy i niemy, to znaczy, że nie jest w stanie słyszeć Bożego słowa i wyznawać wiarę, nie jest w stanie wejść z Bogiem w osobistą relację. Grzech w swojej istocie narusza nasz związek z Bogiem, zrywa i rani więzy między ludźmi, wykrzywia poczucie własnej godności. Historia upadku pierwszych rodziców powtarza się w każdym z nas. Jezus otwiera nasze uszy, uzdrawia nasz język. Ślina w tłumaczeniu ojców Kościoła jest symbolem Ducha Świętego. Jeśli wierzymy, to dzięki łasce Ducha Świętego. Jeśli wyznajemy wiarę, to tylko dzięki Bożemu miłosierdziu. Dziękujemy dzisiaj za dar wiary.

 

Komentarz dnia

Słowo Boże tym różni się od ludzkiego, że jest żywe i ma moc stwórczą. Jeśli przyjmujemy je z wiarą, na pewno będzie działać w naszym życiu. A jest przecież tak wiele przestrzeni w nas, które oczekują na to słowo, by mogły zostać zintegrowane, oczyszczone i odnowione. Na tym właśnie polega świętość – nie wystarczy zaangażować się całkowicie tylko w jedną dziedzinę w naszej egzystencji, idąc jednocześnie na kompromis ze światem w innej. Postawa pozostawania nieskażonym od wpływów świata, musi łączyć się z zewnętrznymi dziełami miłości. Wszystko bowiem, co wpuszczamy do wnętrza, zaczyna kształtować nasze serce, z którego wychodzi wtedy to, czym tak naprawdę żyjemy.

 

Wprowadzenie do czytania

Gdy jesteśmy dziećmi, chodzimy do szkół, tam zdobywamy wiedzę. Gdy jesteśmy dorośli, nadal potrzebujemy pogłębiać naszą wiedzę, także tę o Panu Bogu. Przeważnie nie mamy na to czasu lub chęci. Pan Bóg daje nam jednak możliwość codziennej formacji duchowej. Ta formacja to Dziesięć Przykazań Bożych: Dekalog. Gdy zaczynamy żyć Dekalogiem i nauką Kościoła, wtedy idziemy za Bożymi wskazówkami, uczymy się. Stajemy się chrześcijanami.

 


PIERWSZE CZYTANIEPwt 4, 1-2. 6-8

Zachowywać prawo Boże

Czytanie z Księgi Powtórzonego Prawa
Mojżesz powiedział do ludu izraelskiego: «A teraz, Izraelu, słuchaj praw i nakazów, których uczę was wypełniać, abyście żyli i doszli do posiadania ziemi, którą wam daje Pan, Bóg waszych ojców. Nic nie dodacie do tego, co ja wam nakazuję, i nic z tego nie odejmiecie, zachowując nakazy Pana, Boga waszego, które na was nakładam.
      Strzeżcie ich i wypełniajcie je, bo one są waszą mądrością i umiejętnością w oczach narodów, które usłyszawszy o tych prawach, powiedzą: „Z pewnością ten wielki naród to lud mądry i rozumny”. Bo któryż naród wielki ma bogów tak bliskich, jak Pan, Bóg nasz, ilekroć Go wzywamy? Któryż naród wielki ma prawa i nakazy tak sprawiedliwe, jak całe to Prawo, które ja wam dziś daję?».
Oto słowo Boże.

 

Komentarz do czytania

Najgłębszym pragnieniem człowieka jest bliskość z Bogiem. Czy sobie to uświadamia, czy też nie, ta dążność w nim tkwi. Może być rozwijana w dobrym kierunku, lecz także wypaczona do tego stopnia, że naszym Bogiem czynimy różne bożki. Prawo, które Naród Wybrany otrzymał, miało być drogowskazem na drodze do prawdziwego Boga i światłem, dzięki któremu dokonywane przez nich wybory miały być zgodne z wolą Pana. Prawo nie było potrzebne wtedy, gdy człowiek żył bez grzechu, w niezmąconej przyjaźni z Bogiem. Dopiero gdy grzech pierworodny wprowadził wielki bałagan w nasze wnętrze i zdezintegrował duchowe władze, Prawo stało się wychowawcą i przewodnikiem w drodze do prawdziwego życia.

 

 

PSALM RESPONSORYJNYPs 15

Refren: Prawy zamieszka w domu Twoim, Panie
     Kto będzie przebywał w Twym przybytku, Panie, 
*
     kto zamieszka na Twej górze świętej? 
*
     Ten, kto postępuje nienagannie, działa sprawiedliwie
     i mówi prawdę w swym sercu.
Refren: Prawy zamieszka w domu Twoim, Panie
     Kto swym językiem oszczerstw nie głosi. 
*
     Kto nie czyni bliźniemu nic złego
     i nie ubliża swoim sąsiadom,
     kto za godnego wzgardy uważa złoczyńcę, 
*
     ale szanuje tego, który oddaje cześć Bogu.
Refren: Prawy zamieszka w domu Twoim, Panie
     Kto dotrzyma przysięgi niekorzystnej dla siebie, 
*
     kto nie daje swych pieniędzy na lichwę
     i nie da się przekupić przeciw niewinnemu. 
*
     Kto tak postępuje, nigdy się nie zachwieje.
Refren: Prawy zamieszka w domu Twoim, Panie

 

Wprowadzenie do czytania

Modlitwa w moim życiu nie jest obowiązkiem, który wypełniam. Modlitwa to potrzeba, taka jak oddychanie i jedzenie. Bez modlitwy umieramy duchowo. Jest ona też wyrazem naszej miłości do Boga. Wyrazem naszej wiary. Możemy ją wyrażać także w jeszcze inny sposób. Przez nasze codzienne czyny, gesty i słowa oraz to wszystko, co wykonujemy dla naszych bliźnich. To ciąg dalszy naszej modlitwy i to to czyni nas ludźmi autentycznie religijnymi.

 

DRUGIE CZYTANIEJk 1, 17-18. 21b-22. 27

Wprowadzać słowo w czyn

Czytanie z Listu Świętego Jakuba Apostoła
Bracia moi umiłowani:
      Każde dobro, jakie otrzymujemy, i wszelki dar doskonały zstępuje z góry, od Ojca świateł, u którego nie ma przemiany ani cienia zmienności. Ze swej woli zrodził nas przez słowo prawdy, byśmy byli jakby pierwocinami Jego stworzeń.
      Przyjmijcie w duchu łagodności zaszczepione w was słowo, które ma moc zbawić dusze wasze. Wprowadzajcie zaś słowo w czyn, a nie bądźcie tylko słuchaczami oszukującymi samych siebie.
      Religijność czysta i bez skazy wobec Boga i Ojca jest taka: opiekować się sierotami i wdowami w ich utrapieniach i zachować siebie samego nieskażonym wpływami świata.
Oto słowo Boże.

 

Komentarz do czytania

Jest dzisiaj w modzie mówić o samorealizacji, podkreślać swój wkład i wysiłek inwestowane w budowanie naszego życia, kariery, społeczeństwa. Zapominamy jednak w tym wszystkim o tym, że tak naprawdę sami nic nie możemy dobrego uczynić, jeśli nie pobudza nas i nie wspiera Boża łaska – ten dar doskonały . Odkrycie tej prawdy otwiera nam oczy i prowadzi do duchowego odrodzenia. Jest to uczestnictwo w tym nowym stworzeniu, kt&oacu