Trzecie spotkanie Parafialnego Zespołu Synodalnego w Parafii pw. Narodzenia NMP w Skąpem —20.11.2017 roku

 

I część - ADORACJA

 

Ewangelia: Mt 25, 14-30

         Podobnie też [jest z królestwem niebieskim] jak z pewnym człowiekiem, który mając się udać w podróż, przywołał swoje sługi i przekazał im swój majątek. Jednemu dał pięć talentów, drugiemu dwa, trzeciemu jeden, każdemu według jego zdolności, i odjechał. Zaraz ten, który otrzymał pięć talentów, poszedł, puścił je w obrót i zyskał drugie pięć. Tak samo i ten, który dwa otrzymał; on również zyskał drugie dwa. Ten zaś, który otrzymał jeden, poszedł i rozkopawszy ziemię, ukrył pieniądze swego pana. Po dłuższym czasie powrócił pan owych sług i zaczął rozliczać się z nimi. Wówczas przyszedł ten, który otrzymał pięć talentów. Przyniósł drugie pięć i rzekł: „Panie, przekazałeś mi pięć talentów, oto drugie pięć talentów zyskałem”. Rzekł mu pan: „Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię: wejdź do radości twego pana!” Przyszedł również i ten, który otrzymał dwa talenty, mówiąc: „Panie, przekazałeś mi dwa talenty, oto drugie dwa talenty zyskałem”. Rzekł mu pan: „Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię: wejdź do radości twego pana!” Przyszedł i ten, który otrzymał jeden talent, i rzekł: „Panie, wiedziałem, żeś jest człowiek twardy: chcesz żąć tam, gdzie nie posiałeś, i zbierać tam, gdzieś nie rozsypał. Bojąc się więc, poszedłem i ukryłem twój talent w ziemi. Oto masz swoją własność!” Odrzekł mu pan jego: „Sługo zły i gnuśny! Wiedziałeś, że chcę żąć tam, gdzie nie posiałem, i zbierać tam, gdziem nie rozsypał. Powinieneś więc był oddać moje pieniądze bankierom, a ja po powrocie byłbym z zyskiem odebrał swoją własność. Dlatego odbierzcie mu ten talent, a dajcie temu, który ma dziesięć talentów. Każdemu bowiem, kto ma, będzie dodane, tak że nadmiar mieć będzie. Temu zaś, kto nie ma, zabiorą nawet to, co ma. A sługę nieużytecznego wyrzućcie na zewnątrz - w ciemności! Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów”.

 

· Co robimy z darami, które otrzymaliśmy?

· Czy potrafię być wdzięczny za otrzymane dary?

· Czy doceniam to, co otrzymałem i otrzymuje?

· Drugi człowiek, jest także darem. Jak układają się moje relacje z drugim człowiekiem?

· Czy potrafię świadczyć o darze wiary przed innymi?

· Jakimi darami mogę służyć we wspólnocie, którą jest moja parafia?

 

II część – ROZMOWA

Zastanowimy się, jakie środki duchowego wzrostu i rozwoju życia chrześcijańskiego oferuje wiernym nasza parafia.

 

Modlitwa

 

Podstawowym środkiem wzrostu duchowego jest praktykowanie modlitwy osobistej i wspólnotowej.

1. Czy jako parafia posiadamy wiedzę na temat praktykowania modlitwy osobistej przez naszych wiernych? Jak często nasi parafianie się modlą? Jak wygląda ich osobista modlitwa? Czy jest to zwyczajny pacierz, czy też może praktykują oni również inne formy modlitwy (szczególnie tzw. modlitwę myślną, np. medytację tekstu Pisma św.)?

2. Czy wierni praktykują wspólną modlitwę w rodzinie?

3. W jaki sposób parafia uczy wiernych modlitwy? Czy może zadanie to pozostawia wyłącznie rodzicom, którzy powinni uczyć modlitwy swoje dzieci? Obecnie w wielu rodzinach to zadanie nie jest wypełniane. Czy w związku z tym parafia proponuje jakąś formę szkoły modlitwy dla różnych grup wiernych (dzieci, młodzieży, dorosłych)?

4. Czy nabożeństwa okresowe w parafii (np. nabożeństwa różańcowe w październiku) są wykorzystywane jako środki wychowywania wiernych do praktykowania modlitwy osobistej? Jaka jest frekwencja na tych nabożeństwach? Jeśli jest niezadowalająca, to jak ją poprawić?

Czy mamy jakieś pomysły na wprowadzenie w parafii innych narzędzi służących uczeniu wiernych modlitwy?

 

Sakramenty

 

Ważnym narzędziem wzrostu duchowego są sakramenty, a szczególnie sakrament pokuty i pojednania oraz Eucharystia.

1. Jak w parafii wygląda uczestnictwo wiernych we mszy św. w niedzielę i święta? Jaki procent parafian uczestniczy we mszy św. w dni powszednie?

2. Jaki procent parafian przystępuje regularnie do Komunii św.?

3. Czy liturgia, a zwłaszcza liturgia niedzielna i świąteczna, jest w naszej parafii dobrze przygotowana (odpowiednia liczna ministrantów właściwie przygotowanych dopełnienia swojej posługi, lektorzy, kantor, organista i osoba prowadząca śpiew...)? Czy nasi parafianie chętnie angażują się w posługi liturgiczne? Jeśli tak nie jest, to w jaki sposób można by to zmienić?

4. Jaki procent parafian spowiada się regularnie raz w miesiącu? Ilu korzysta ze spowiedzi tylko przed ważniejszymi świętami kościelnymi (1-3 razy w roku)? Ilu spowiada się tylko raz na kilka lat, przy okazji ważniejszych wydarzeń religijnych w rodzinie (ślub, chrzest dziecka, pogrzeb bliskiej osoby itp.)? Ilu parafian w ogóle się nie spowiada?

Czy w parafii są zapewnione odpowiednie warunki do godnego sprawowania sakramentu spowiedzi (konfesjonały zapewniające dyskrecję, dogodne dla wiernych godziny sprawowania tego sakramentu...)? Jeśli w tej dziedzinie dostrzegamy jakieś braki, to jakie zmiany proponujemy?

 

Lektura Pisma św. i przepowiadanie

 

Do wzrostu wiary konieczne jest regularne karmienie się Słowem Bożym.

1. Czy nasi parafianie czytają Pismo św. (chodzi o lekturę osobistą – poza liturgią)? Jak duża grupa to czyni? Jak można by zachęcić większą grupę wiernych do czytania Pisma św.?

2. Czy homilie głoszone podczas mszy pomagają wiernym w duchowym wzroście? Czy przekazywane treści są przez wiernych uznawane za istotne i pomocne? Jakich treści brakuje? Co należałoby zmienić w tej dziedzinie?

3. Jak oceniamy poziom i skuteczność prowadzonej w szkołach nauki religii? Jej zasadniczym celem powinno być dostarczenie uczniom solidnej wiedzy na temat wiary i Kościoła. Czy szkolne lekcje religii spełniają to zadanie? Co należałoby zmienić w tej dziedzinie, aby ten cel lepiej zrealizować?

Jak oceniamy poziom i skuteczność katechezy parafialnej (przygotowanie do sakramentów)? Czy pomaga ona wiernym we wzroście w życiu wiary? Jakie braki dostrzegamy w tej dziedzinie? Co należałoby zmienić?

 

 

Spotkanie Parafialnego Zespołu Synodalnego w Parafii pw. Narodzenia NMP w Skąpem —25.09.2017 roku

 

http://synod.diecezjazg.pl

 

Bądźże pozdrowiona, Hostio żywa,
W której Jezus Chrystus Bóstwo ukrywa!

Ref.: 
Witaj Jezu, Synu Maryi,
Tyś jest Bóg prawdziwy w świętej Hostyi!

2. Bądźże pozdrowione, drzewo żywota!
Niech kwitnie niewinność, anielska cnota.

3. Bądźże pozdrowiony, Baranku Boży,
Zbaw nas, gdy miecz Pański na złych się sroży!


Z Ewangelii według świętego Mateusza

Mt 20,1 Albowiem królestwo niebieskie podobne jest do gospodarza, który wyszedł wczesnym rankiem, aby nająć robotników do swej winnicy. Umówił się z robotnikami o denara za dzień i posłał ich do winnicy. Gdy wyszedł około godziny trzeciej, zobaczył innych, stojących na rynku bezczynnie, i rzekł do nich: "Idźcie i wy do mojej winnicy, a co będzie słuszne, dam wam". Oni poszli. Wyszedłszy ponownie około godziny szóstej i dziewiątej, tak samo uczynił. Gdy wyszedł około godziny jedenastej, spotkał innych stojących i zapytał ich: "Czemu tu stoicie cały dzień bezczynnie?" Odpowiedzieli mu: "Bo nas nikt nie najął". Rzekł im: "Idźcie i wy do winnicy!" A gdy nadszedł wieczór, rzekł właściciel winnicy do swego rządcy: "Zwołaj robotników i wypłać im należność, począwszy od ostatnich aż do pierwszych!" Przyszli najęci około jedenastej godziny i otrzymali po denarze. 10 Gdy więc przyszli pierwsi, myśleli, że więcej dostaną; lecz i oni otrzymali po denarze. 11 Wziąwszy go, szemrali przeciw gospodarzowi, 12 mówiąc: "Ci ostatni jedną godzinę pracowali, a zrównałeś ich z nami, którzyśmy znosili ciężar dnia i spiekoty". 13 Na to odrzekł jednemu z nich: "Przyjacielu, nie czynię ci krzywdy; czy nie o denara umówiłeś się ze mną? 14 Weź, co twoje i odejdź! Chcę też i temu ostatniemu dać tak samo jak tobie. 15 Czy mi nie wolno uczynić ze swoim, co chcę? Czy na to złym okiem patrzysz, że ja jestem dobry?" 16 Tak ostatni będą pierwszymi, a pierwsi ostatnimi». 

 

Albowiem tak Bóg umiłował świat,

Że Syna Jednorodzonego dał,

By każdy, kto w Niego wierzy,

Nie zginął, lecz życie wieczne miał,

Lecz by mógł żyć na wieki, by mógł żyć na wieki. /2x

Pan jest mocą swojego ludu, pieśnią moją jest Pan,

moja tarcza i moja moc.

On jest mym Bogiem, nie jestem sam.

W Nim moja siła, nie jestem sam.

 

Jezus jest tu, Jezus jest tu!

O, wznieśmy ręce, wielbiąc Jego Imię! Jezus jest tu!

2. Pan jest wśród nas, /2x

O, wznieśmy ręce, wielbiąc Jego Imię! Pan jest wśród nas!

3. Bóg kocha nas, /2x

O, wznieśmy ręce, wielbiąc Jego Imię! Bóg kocha nas!

 

Jezus, najwyższe Imię, nasz Zbawiciel, Książę pokoju,

Emanuel, Bóg jest z nami, Odkupiciel, Słowo żywota.

Święty Bóg, Mesjasz prawdziwy, Jedyny Ojca Syn umiłowany.

Zgładził grzech Baranek na wieki, Królów Król i panów Pan.

 

1. Jak oceniamy zaangażowanie wiernych w życie i działalność naszej parafii?

2. Czy parafia oferuje możliwości takiego zaangażowania?

3. W jakich dziedzinach byłaby potrzebna większa aktywność świeckich?

4. Jeśli zauważamy, że to zaangażowanie nie jest dostateczne, to jakie są, naszym zdaniem, przyczyny tej słabej aktywności laikatu? I jak można by tę aktywność zwiększyć?

5. Kogo jeszcze należałoby włączyć do naszego Parafialnego Zespołu Synodalnego? Kto mógłby wnieść jakiś wartościowy wkład w jego prace?

6. Czy mam jakieś konkretne oczekiwania dotyczące synodu diecezjalnego? Czego spodziewam się po synodzie? Może rozmawiałem na ten temat z krewnymi lub znajomymi? Jakie są ich opinie i oczekiwania?

MODLITWA SYNODALNA
DO PIĘCIU BRACI MIĘDZYRZECKICH 

Święci Bracia Męczennicy z Międzyrzecza,
ogarnięci Bożą Miłością
oddaliście życie dla Chrystusa,
świadcząc o prawdzie Ewangelii.
Niech Wasze wstawiennictwo nam wyprosi
dar Ducha i łaskę przemiany,
aby zbawcza moc Chrztu świętego
kierowała naszą służbą w Kościele.
Pomóżcie nam zachować czujność,
wypraszajcie łaskę modlitwy,
i wspierajcie w składaniu świadectwa.
Chcemy służyć Chrystusowi w potrzebujących
i podejmować odpowiedzialność za sprawy publiczne.
Niech Wasza odwaga
pociągnie małodusznych i umocni słabych,
a wszystkich uwolni od lęku
przed mocami ciemności i potęgami tego świata.
Waszemu wstawiennictwu powierzamy
Synod Zielonogórsko-Gorzowskiego Kościoła,
by gorejące pochodnie Męczenników
prowadziły go ku nowym czasom.
Niech Bóg, w swoim wielkim miłosierdziu,
pochyli się nad naszą słabością
i obdarzy łaską nawrócenia,
a zebrany na Synodzie Kościół
zajaśnieje pięknem Oblubienicy Chrystusa,
który żyje i króluje na wieki wieków.

 

 

Strona I Synodu Diecezji Zielonogórsko - Gorzowskiej

http://synod.diecezjazg.pl